राजन्, धनुष्कोट्या सह तस्य गिरेः शृङ्गे स राजा गतवान्। स कैलासं पर्वतराजं देवानां पूजितं प्राप, तत्र सा पतिस्नेहेन संतप्ता दुःखिता करुणं रुरोद। ततः स राजा दारूणि सञ्चित्य चितां निर्माय श्रुतवान् दिव्यं शब्दं व्योम्नः। तत्र वाणी प्रोवाच— "शिवस्य प्रसादेन, तव भक्त्या तुष्टः स देवः, त्वं पुनः पतिं लप्स्यसे।" तां वाणीं श्रुत्वा सा सुललिता त्वरया उत्तिष्ठन्ती व्रतानि, दानानि, जप्यानि, होमानि, अन्यानि च महातपांसि अकरोत्। सहस्रवर्षान्ते महेश्वरः तस्याः तपसा तुष्टः। सा प्रार्थयत— "मम प्रियः पतिः कामः शरीरसमेतः पुनः मम समीपे स्थाप्यताम्।" तस्याः वचनेन स कामः तत्रैव साक्षात् प्रादुरभूत्। तेन शर्करादण्डधनुः पुष्पबाणसमायुक्तः धार्यते स्म। ततः रत्याः सहितः स महेश्वरं प्रणम्य नमस्कृत्य तस्य महात्मानं दृष्ट्वा श्रद्धां चकार। राजन्, ये स्त्रीपुंसा वा तं पश्यन्ति, तेषां पुण्यं भवति। एवं यत् त्वया पृष्टं तदहं कथितवान्। इति श्रीस्कन्दमहापुराणे प्रब्रह्मार्बुदखण्डे सप्तमे प्रभासाख्ये ग्रन्थे एकचत्वारिंशदधिकचत्वारिंशत्तमे अध्याये 'कामेश्वरमाहात्म्य' नाम्नि चतुर्विंशतितमः अध्यायः समाप्तः। यत्र पूर्वं महात्मा मार्कण्डेयः तपः अकरोत्, तत्र कश्चन मृकण्डा नाम द्विजः आसीत्, स व्रतान्वितः, सर्वलक्षणसम्पन्नः, शान्तः, सूर्यसङ्काशः। तत्र कश्चन विद्वान् ब्राह्मणः समुपागच्छत्, स सागरवद्विभाति। स तं ब्राह्मणं नासाग्रात् शिरसः पर्यन्तं चिरकालं निरीक्ष्य तिष्ठति स्म। तदा मृकण्डः तमुवाच— "किं मम पुत्रं दीर्घकालं निरीक्षसे, ब्रह्मन्?" पुनः पुनः पृष्टः स द्विजश्रेष्ठः मृकण्डेन, "कानि चिह्नानि अस्य बालस्य देहे?" इति। स उवाच— "षड्भिर्मासैः अस्य बालस्य नूनं मृत्युः भविष्यति, मया कदापि अनृतं न उक्तम्, शत्रुषु अपि न कदापि।" मृकण्डेन अनुज्ञातः स ब्राह्मणः यथेष्टं देशं गतवान्। ततः मृकण्डः ज्ञात्वा स्वपुत्रस्य अल्पायुष्कत्वं, ये ये तत्र विद्या-शुश्रूषायुक्ताः दृष्टाः, तान् स पुत्रः ब्रह्मचर्यव्रते स्थित्वा पितुर्वचनानि विशेषतः अन्वगच्छत्। ये ये दृष्टाः बालः, वृद्धः, युवा वा, तान् दृष्ट्वा स शीघ्रं गत्वा प्रणमति स्म। तैः उक्तं— "दीर्घमायुः भव," इति, स च बालः तेषां भक्त्या तुष्टः। तेषु एकः अङ्गिरा नाम महाज्ञानसम्पन्नः आसीत्। स विस्मयं प्राप्य सर्वानृषीन् उवाच— "एष बालः पञ्चमे दिने मृत्युम् आप्स्यति। उपायः क्रियतां यथा दीर्घायुः भवेत्।" ततः तम् बालं गृहित्वा ते ब्रह्मलोकं जग्मुः। तेषां पृष्ठतः स बालः ब्रह्माणं न प्रणनाम। सप्तर्षयः तेन कृत्येन हृष्टमनसः अभवन्। ये च ते अर्बुदाख्यपर्वतस्य तीर्थानि गतवन्तः, तत्र दूरात् शीघ्रं आगत्य, बालस्य सत्कारं कृत्वा, पञ्चमे दिने एव तस्य मृत्युः अभवत्। एवं स्कन्दमहापुराणे कथा प्रवहति, यत्र भगवतः कामेश्वरस्य माहात्म्यं तथा मृकण्डपुत्रस्य अल्पायुषः शापः च श्राव्यते।