राजन्, तत्र कथं शम्भुः तेन पूजितः इति ते महत् कौतूहलम् अस्ति। स तु स्वं बाणं दर्शयन् तस्य पृष्ठतः तस्थौ। ततः त्रिपुरान्तकः भीतया वाराणसीं प्राप्नोत्। तस्मात् प्रयागं ययौ, ततोऽपि केदारं गच्छन्। पुनः स गोकर्णं प्रभासं च पुण्यं कृमिजाङ्गलं च अगच्छत्। किं तु पुण्यस्थानानां तीर्थानां च विस्तारतः कीर्तनस्य प्रयोजनं? यत्र यत्र स महादेवः भीतया गच्छति, तत्र तत्र। किञ्चित् कालानन्तरं स पुनर् अर्बुदसमीपे समुपागमत्, एकपादेन स्थित्वा, स्थिरदृष्ट्या, राजन्। तत्र स भाग्यवान् मौनं स्थित्वा, प्रियतमा विषये हर्षशोकयुतः अभवत्। तस्मिन् क्रोधवशे प्राप्ते, तस्य तृतीयनेत्रात्, राजन्, धनुषा बाणेन च तस्मिन् गिरेः शृङ्गे। ततः स कैलासं पर्वतश्रेष्ठं देवैः पूजितं जगाम; सा तु पतिसम्बन्धविषादेन संतप्ता, दुःखेन करुणं रुरोद। तदा स राजा दारु संग्रह्य चितां निर्माय, दिव्यं वाक्यं श्रुतवान्। दिव्यवाणी प्रोवाच— "भक्त्या तुष्टेन शिवेन त्वं पुनः पतिं लप्स्यसे।" तद्वाक्यं श्रुत्वा सा सुषमाङ्गी त्वरितं समुत्थाय, व्रतानि, दानानि, जप्यानि, होमानि, अन्यानि च महातपांसि अकरोत्। सहस्रसंवत्सरान्ते महेश्वरः तया तुष्टः अभवत्। सा प्रार्थयामास— "मे प्रियः पतिः कामः शरीरसम्पन्नः मम पुनर् लभ्यताम्।" तस्याः वचने उक्ते सः तत्रैव साक्षात् प्रादुरभवत्। तस्य हस्ते इक्षुकाण्डधनुः पुष्पबाणयुक्तः। ततः रत्याः सहितः सः महेश्वरं प्रणम्य, तस्य महात्मनः माहात्म्यं दृष्ट्वा श्रद्धां प्राप्नोत्, राजश्रेष्ठ। राजन्, स्त्री वा पुरुषो वा यः तं पश्यति, स एवमवाप्तं पुण्यं प्राप्नोति। एवं तव पृष्टं मया सम्यग् उक्तम्। इति श्रीस्कन्दमहापुराणे सप्तमे प्राभासखण्डे तृतीयार्बुदभागे "कामेश्वरमाहात्म्य" नाम चत्वारिंशोऽध्यायः समाप्तः। यत्र पूर्वं महात्मा मार्कण्डेयः तपः अकरोत्, तत्र कश्चन मृकण्डनामकः ब्राह्मणः आसीत्, व्रतान्वितः। स सर्वलक्षणसम्पन्नः शान्तः सूर्यसमप्रभः आसीत्। तत्र कश्चन विद्वान् ब्राह्मणः समुद्रसमानप्रभः आगतः। स चिरकालं तं नासाग्रात् शिरः पर्यन्तं निरीक्ष्य स्थितवान्। ततः स उक्तवान्— "त्वं मम पुत्रं दीर्घं निरीक्षितवान्, ब्राह्मण।" मृकण्डेन पुनः पुनः स द्विजश्रेष्ठः पृष्टः— "कानि अस्य बालस्य शरीरलक्षणानि?" स उवाच— "षड्मासानन्तरं अयं बालः निश्चितं म्रियते; अहं कदापि अनृतं न उक्तवान्, अपि शत्रुषु।" मृकण्डेन अनुमत्य तेन वाञ्छितस्थानं गतः। मृकण्डः, पुत्रस्य अल्पायुष्ट्वं ज्ञात्वा, राजन्— यः कश्चित् तस्य पुरतः पण्डितः पश्यति, सः तस्य अध्ययनशीलता आदर्शः। ततः ब्रह्मचारिणः रूपेण सः पितुः वचनं विशेषतः अन्वयात्। यं यं दृष्टवान्—बालं, वृद्धं, युवानं वा—सः सर्वान् नमस्कृत्य आदरं प्रदर्शयामास। किञ्चित् कालात् तस्य आश्रमस्य समीपे, तान् शीघ्रं गत्वा, सः प्रणम्य स्थितवान्, राजन्।