ततः सर्वे ऋषयः, गालवेन सह अग्रे स्थिताः, हे राजन्, समागताः। तत्र ते पप्रच्छुः—"कस्मात् त्वं, यवचूर्णं दत्त्वा, अन्यत् किंचन दातुं न इच्छसि?" यवचूर्णस्य दानमाहात्म्यं हि विशुद्धबुद्धिभिः मुनीन्द्रैः प्रसिद्धम्। पूर्वं, श्रद्धाभावेन दत्तं तस्य यवचूर्णं श्वना हरितम्। अधुना तु, श्रद्धया यः दत्तवान्, तस्य फलं मया न ज्ञायते; तथापि, अस्मिन पुण्यस्थले, सत्येन सह श्रद्धया युक्तः, आत्मानं प्राप्नोमि। एवं श्रुत्वा पुलस्त्यः उवाच—तदा ते मुनयः हृष्टाः "साधु! साधु!" इति प्रशशंसुः। एषा, हे राजर्षे, लाजदानेन प्राप्ता शक्तिर्यथा वर्णिता। यश्चैतद् भक्त्या द्विजेन कथ्यमानं शृणोति, सः पुण्यं लभते। एवं, यं दृष्ट्वा मनुष्यः सदा सुन्दरः तेजस्वी च भवति, सः वाळखिल्यानां आश्रमं प्राप, यत्र लिङ्गं पतितम्। तत्र सः कथं शंभुं पूजितवान्? एषा मे महती जिज्ञासा। सः स्वं बाणं दर्शयन्, तस्य पृष्ठे स्थितः। तदा, भीतया त्रिपुरान्तकेन वाराणसीं प्राप्तम्। तत्रतः प्रयागं गत्वा, केदारं च अगच्छत्। गोकर्णं प्रभासं च, पुण्यं कृमिजाङ्गलं च सः ययौ। किं विस्तरेण पुण्यस्थानतीर्थकथया? यत्र यत्र महादेवः भीतो गच्छति, तत्र तत्र पुण्यं वर्तते, हे राजन्। किञ्चित्कालानन्तरं, सः पुनः अर्बुदसमीपे समुपस्थितः, एकपादेन स्थितः, स्थिरदृष्टिः, हे राजश्रेष्ठ। तत्र सः भगवाञ्, मौनं स्थापयन्, प्रिया-स्नेह-संताप-हर्षयुतः आसीत्। तस्य क्रोधाविष्टस्य, तृतीयनेत्रात्, हे राजन्, अग्निः निर्गतः। धनुषा बाणेन च, तस्य पर्वतस्य शृङ्गे, सः स्थितः। ततः कैलासं पर्वतराजं जगाम, यत्र देवानां पूजितः। सा तु पतिसंतापेन संतप्ता, शोकार्तया करुणं चुक्रोश। ततः काष्ठानि सञ्चित्य, चितां निर्माय, सः तेजस्वी राजा गगनात् वाणिं शृणोत्। सा वाणी—"शिवस्य प्रसादात्, त्वं पुनः पतिं लप्स्यसे, यः तव भक्त्या तुष्टः।" इति। तां वाणीं श्रुत्वा, सा सुष्ठु तन्वी तत्क्षणं उत्तिष्ठति, व्रतानि, दानानि, जपाः, होमाः, अन्यानि च महातपांसि आरभते। सहस्रवर्षान्ते, महेश्वरः तया तुष्टः। तदा सा—"मे प्रियः पतिः कामः सशरीरः पुनः लभ्यताम्" इति याचते। तस्याः वचनं श्रुत्वा, सः तत्रैव साक्षात् प्रादुरभवत्। तस्य हस्ते इक्षुकाण्डधनुः, पुष्पबाणैः संयुक्तः। ततः रत्याः सहितः सः महेश्वरं प्रणम्य, तस्य महिमानं दृष्ट्वा श्रद्धां प्राप। ये नराः स्त्रियः वा तं पश्यन्ति, ते सौभाग्यशालिनः भवन्ति, हे राजन्। एवं तव पृष्टं मया सम्यक् कथितम्। एवं चतुश्चत्वारिंशोऽध्यायः समाप्तः, "कामेश्वरमहिमानुवर्णनं" नाम, अर्बुदखण्डस्य तृतीयभागे, सप्तमे प्रभासाख्ये महापुराणे, एकाशीतिसहस्रश्लोकसंख्यायां स्कन्दमहापुराणे। यत्र पूर्वं महात्मा मार्कण्डेयः तपः अकरोत्, तत्र कश्चित् मृकण्डो नाम ब्राह्मणः, व्रतनिष्ठः आसीत्। सः सर्वलक्षणसम्पन्नः, शान्तः, सूर्यसङ्काशः च आसीत्। तत्र कश्चन विद्वान् ब्राह्मणः समुद्रवद् दीप्तिमान् आगतः। सः मृकण्डं दीर्घकालं नासिकाग्रात् शिरःपर्यन्तं निरीक्ष्य, उवाच—"त्वं मम पुत्रं दीर्घं निरीक्षितवान्, हे ब्राह्मण।