किमर्थं विविधदानानि वा, यज्ञविशेषाः वा, प्रयोजनं यत्? फाल्गुनमासस्य अन्ते चतुर्दशीदिवसे महादेवस्य सन्निधौ, राजन्, तत्र पूर्वं यद् अद्भुतं श्रेष्ठं च घटितम्, तद् शृणु। तत्र कश्चन जनः अन्यैः सह आगतः, भिक्षार्थं समागतः। तदा तस्य रोगक्लेशेन स भोजनं नाभुङ्क्त, यवचूर्णं कृत्वा तस्मिन्नेव आसने स्थापयित्वा, रात्रौ निद्रायाः समये सुप्तः। ततः तस्य निद्रायाः वशे स्थितस्य, श्वा तं यवचूर्णं हरति स्म। तदनन्तरं, राजन्, विस्मयात् स मृत्युसमीपं प्राप्नोत्। स भीमः नाम्ना, राजर्षे, दमयन्त्या पिता आसीत्। स फाल्गुनमासस्य अन्ते चतुर्दशीदिवसे, वर्षे वर्षे तत्र गच्छति स्म। तत्र भगवान् अचलेश्वरस्य सन्निधौ, बहु यवचूर्णं ददाति स्म। तदा सर्वे ऋषयः, गालवः अग्रणीः, राजन्, पप्रच्छुः—‘किमर्थं त्वं यवचूर्णं दत्त्वा अन्यत् किञ्चिद् दातुम् इच्छसि न?’ ऋषिभिः शुद्धचित्तैः यवचूर्णस्य दानस्य महिमा ज्ञायते। पूर्वं, अनभक्तः सन्, तस्य यवचूर्णं श्वा हरति स्म। अद्य तु, भक्तिसंयुक्तस्य दानस्य फलम् अहं न जानामि; किं तु, अस्मिन्पुण्यस्थले भक्त्या युक्तः सत्यम् आश्रित्य आत्मानं प्राप्नोमि। पुलस्त्यः उवाच—ततः तैः ऋषिभिः हर्षितैः ‘साधु! साधु!’ इति घोषितम्। एषा, राजर्षे, यवचूर्णदानस्य शक्तिः यथोक्तम्। यः द्विजेन भक्त्या कथ्यमानं एतत् शृणोति, सदा शोभनः दीप्तः च भवति। स तदा वालखिल्यानां आश्रमं प्राप्नोत्, यत्र लिङ्गं पतितम्। तत्र शम्भुः तेन कथं पूजितः, मम महती जिज्ञासा। स स्वस्य बाणं दर्शयन् तस्य पृष्ठतः स्थितः। तदा त्रिपुरान्तकः भयात् वाराणसीं गच्छति स्म। तत्रतः प्रयागं, तदनन्तरं केदारं ययौ। तथा गोकरणं प्रभासं च, पुण्यं कृमिजाङ्गलं च। किं तीर्थक्षेत्राणां विस्तरेण कथनम्? यत्र यत्र महादेवः भयात् गच्छति, राजन्, तत्र तत्र। किञ्चित् कालं गतः, पुनः अर्बुदसमीपे आगतः, एकपादेन स्थितः, स्थिरदृष्टिः, राजर्षे। तदा स भाग्यशाली, मौनं धारणं कृत्वा, प्रियायाः विषये हर्षशोकाभ्यां पूर्णः। तस्य क्रोधाविष्टस्य, तृतीयनेत्रात्, राजन्, धनुः शरः च, तस्य पर्वतस्य शिखरे। स कैलासं गच्छति, देवैः पूजितं पर्वतानां श्रेष्ठम्; सा तु पतिसन्तापेन, दुःखितं विलपन्ती। ततः काष्ठानि संगृह्य चितां निर्माय, स प्रसिद्धः राजा आकाशवाणीं शृणोति स्म। वाणी उवाच—‘शिवस्य प्रसादात्, भक्त्या तव, पुनः पतिं लप्स्यसि।’ तां वाणीं शृण्वतीं, सा तुर्यं उत्थाय, तन्वी, व्रतानि, दानानि, जपान्, यज्ञान्, अन्यानि महातपांसि च आरब्धवती। ततः सहस्रवर्षान्ते, महेश्वरः तया तुष्टः। सा प्रार्थयति—‘मम प्रियः पतिः कामः, अक्षतशरीरेण पुनः लभ्येत।’ तस्याः वचनात्, स तत्र तत्क्षणं प्रादुरभवत्। तस्य हस्ते इक्षुकाण्डधनुः, पुष्पशरैः युक्तः। ततः रत्याः सह, स महेश्वरं प्रणम्य, तिष्ठति स्म।