ततः पुलस्त्येन समुपदिष्टः, इन्द्रः स्वस्य उत्तमं लिङ्गं वज्रेण आच्छादयतु इति सूचितम्। धर्मस्य वृद्धये तथा कर्तव्यमिति देवर्षिभिः निर्दिष्टम्। ततो देवतानां नाथः इन्द्रः, पुलस्त्यस्य वचः शिरसि कृत्वा, स्वेन वज्रेण तद् लिङ्गं संवृतवान्। अद्यापि तस्य वज्रस्पर्शस्य प्रभावात्, तत्र सम्प्राप्तः पुरुषः तद्भावं प्राप्नोति। यस्मात् तस्मिन्नेव लिङ्गे शङ्करेण महिमा प्रकाशिता, तस्मात् प्रभृति मानवेषु लिङ्गपूजा प्रवृत्ता। एषा घटना पुरा अर्बुदगिरौ समजनि। फाल्गुनमासस्य अन्ते चतुर्दश्यां तत्र नूतनयवचूर्णेन हविर्देयम्। यः कश्चित् श्रद्धया तस्मिन्नेव दिने तत्र ब्राह्मणान् नूतनयवचूर्णेन तर्पयति, तस्य दानं मुनयः स्तुवन्ति। अन्यदानस्य, यज्ञानां वा, किमर्थं बहुप्रकारस्य प्रयोजनम्? फाल्गुनस्य चतुर्दश्यां महेश्वरस्य साक्षात्सन्निधौ एव एतद्दानं श्रेष्ठम्। एवमेतत्, राजन्, यत् तत्र पूर्वं जातं, तद्विशिष्टं विस्मयजनकं वर्त्तमानम्। कश्चन तत्र भिक्षार्थी सहान्यैः जनैः आगतः। स रोगपीडया भोजनं न कृत्वा, यवचूर्णं समासाद्य तदुपरि आसनं कृत्वा, रात्रौ निद्रां गतः। तस्य निद्रायाम् एकः श्वानः तद् यवचूर्णं हरितवान्। तदा विस्मयात् सः मृत्युम् उपेयाय। भिम इति तस्य नाम, सः दमयन्त्याः पिता आसीत्। सः प्रतिवर्षं फाल्गुनस्य चतुर्दश्यां तत्र आगच्छन्, अचलेश्वरस्य सन्निधौ बहु यवचूर्णं दत्तवान्। ततः सर्वे मुनयः, गालवप्रमुखाः, राजन्, पप्रच्छुः—“किं त्वं यवचूर्णं दत्त्वा अन्यद् दातुं न इच्छसि?” मुनयः शुद्धचित्ताः यवचूर्णदानस्य माहात्म्यं जानन्ति। पूर्वं श्रद्धाहीनः सः, तस्य यवचूर्णं श्वना हरितम्। अधुना, श्रद्धया यः ददाति, तस्य फलं न जानामि; परं तत्र पुण्यस्थले श्रद्धया युक्तः, अहम् आत्मानं सत्येन प्राप्नोमि। एवं पुलस्त्यः उक्तवान्—तदा ते मुनयः हृष्टाः “शुभं! शुभम्!” इति उच्चैः प्रोचुः। एषा राजर्षे, लाजहोमानां शक्तिः यथोक्तं। यः कश्चित् श्रद्धया द्विजेन इदं शृणोति, सः पुण्यं लभते। यस्य दर्शनात् मानवः सदा सुन्दरः तेजस्वी च भवति, सः वालखिल्याश्रमं यत्र लिङ्गं पतितं तत्र प्राप। कथं सः तत्र शम्भुं पूजितवान् इति मम महदुत्सुकता। सः स्वधनुषं दर्शयन् तस्य पृष्ठे स्थितवान्। तदा भीतया त्रिपुरारिणा वाराणसीं प्राप्तम्। तस्मात् प्रयागं, ततः केदारं, पुनः गोकर्णं प्रभासं च, पुण्यं कृमिजाङ्गलं च अगच्छत्। किं तीर्थक्षेत्राणां विस्तरेण वर्णनस्य प्रयोजनम्? यत्र यत्र महादेवः भयात् गच्छति, तत्र तत्र, राजन्, सः स्थितवान्। कालेन पुनरपि अर्बुदसमीपम् आगतः, एकपादेन स्थितः, स्थिरदृष्टिः, राजर्षे। तदा सः पुण्यश्लोको, प्रियायाः विषयेन हर्षशोकसमन्वितः, मौनं स्थितवान्। तस्मिन् क्रोधाविष्टे, तस्य तृतीयनेत्रात्, राजन्...