अथ तत्र पुरुषः पृष्टवान्—"कथं पुनः शुद्धिम् अनाप्येदानीं तद् उपादद्यान्? अहम् एते वाळखिल्यान् सुकरं निग्रहीतुं समर्थः, किन्तु एष लिङ्गं स्थावरं महाबाहो, न शक्यते समुत्पाटयितुम्। यदि त्वं, पितामह, मम हेतोः पूर्वं लिङ्गस्य पूजनं कुर्याः, तदा अस्माकं सर्वेषां च चराचराणां शान्तिः स्यात्।" ततः ब्रह्मा भगवतः लिङ्गस्य महाभक्त्या पूजनं कृतवान्। तस्मात् परं विष्णुः, ततः शक्रः, अनन्तरं चान्येऽपि देवाः तद् लिङ्गं पूजितवन्तः। ततः सहसा ते भीषणा अपशकुनाः शान्ताः अभवन्। अथ महादेवः सर्वान् देवालयवासिनः सम्बोध्य उवाच—"देवेश, ते स्वर्गं यास्यन्ति, तेषां पापं विनश्यति। तस्मात् हे इन्द्र, एतत् तव उत्तमं लिङ्गं वज्रेण आच्छाद्यताम्। सर्वधर्मवृद्धये इन्द्रेणैतत् कर्तव्यम्।" पुलस्त्य उवाच—ततः देवाधिपतिः तद् लिङ्गं वज्रेण आच्छादयत्। अद्यापि वज्रस्पर्शात् तस्य सन्निधिं नरः प्राप्नोति। शंकरस्य तस्मिन्लिङ्गे माहात्म्यप्रकाशनात् तस्मात् कालात् लिङ्गपूजा मर्त्येषु प्रवृत्ता। एवं तद् अद्भुतं कर्म पुरा अर्बुदे महति पर्वते अभवत्। फाल्गुनस्य समाप्तौ चतुर्दश्यां नवयवपिष्टेन होमः कार्यः। यः कश्चित् तस्मिन्नेव दिने भक्त्या विप्रान् नवयवपिष्टेन तत्र भोजयति, तस्य दानं मुनयः स्तुवन्ति। किम् अन्यदानैः, किम् बहुविधैः यज्ञैः? फाल्गुनस्य चतुर्दश्यां महादेवस्य सन्निधौ तद् एव श्रेष्ठम्। शृणु राजन्, यत् तत्र पूर्वम् अभवत्—अद्भुतं च कार्यम्। तत्र कश्चित् जनः अन्यैः सह भिक्षार्थं आगतः। स रोगपीडया तदन्नं न भुक्त्वा, यवपिष्टं कृत्वा तदुपरि शयनं कृतवान्। तदा निद्राग्रस्तस्य तदन्नं शुनः नीतवान्। ततः स आश्चर्यवशात् मृत्युसमीपं गतः। स भीमः नाम, दमयन्त्याः पिता, राजन्। स प्रतिवर्षं फाल्गुनस्य चतुर्दश्यां तत्र गच्छन्, भगवानचलश्वरस्य सन्निधौ बहु यवपिष्टं दत्तवान्। तदा सर्वे मुनयः, गालवप्रमुखाः, पप्रच्छुः—"किमर्थं यवपिष्टं दत्त्वा अन्यद् दातुम् इच्छसि न वा?" तदाऽब्रुवन्—"यवपिष्टदानस्य माहात्म्यं शुद्धचित्तैः मुनिभिः ज्ञायत इति। पूर्वं भक्तिहीनस्य मे तदन्नं शुनः नीतवान्। अधुना न जानामि भक्त्या दत्तानां फलं किम् स्यात्, किन्तु अस्मिन्पुण्ये स्थले भक्तिसंयुक्तः सत्यम् आत्मानं प्राप्नोमि।" पुलस्त्य उवाच—तदा ते मुनयः हृष्टाः "साधु साधु" इति समुच्य। एष राजर्षे लाजहोमस्य प्रभावः यथोक्तं। यः श्रद्धया द्विजेन यथावत् शृणोति, स... यस्य दर्शनात् मर्त्यः सदा सुन्दरः दीप्तिमान् भवति, स वाळखिल्याश्रमं प्राप, यत्र लिङ्गं पतितम् आसीत्।