स एवमुक्त्वा—पिनाकिनः लिङ्गं वालखिल्यैः पतितम् इति—सर्वान् देवान् तत्र मया समाहूतान् इति न्यवेदयत्। यावत् असमये विनाशजन्यः लोकप्रलयः न सञ्जायते, तावत् वालखिल्याश्रम एव यत्र तद् लिङ्गं पतितम्, तत्र सर्वव्यापिनं यज्ञसारभूतं तं नमस्कृत्य, सर्वेश्वरं देवं परमज्योतिरूपं प्रणम्य, त्र्यम्बकं भीमं पिनाकधारिणं च सस्मार। सर्वदेवतामध्ये तं प्रार्थयामास—“देवश्रेष्ठ, चराचरे लोके यत् त्वया न व्याप्यते, सृष्टिविनाशयोः हेतोः, तादृशं किमपि नास्ति। पृथिव्यादीनि भूतानि तव इच्छया सृष्टानि। तस्मात् देवदेव, अस्मिन् लिङ्गे कृपां कुरु। किं पुनः, शुद्ध्यपूर्वकं पुनः लिङ्गं समुत्पाटयितुं शक्नोमि वा?” इत्युक्त्वा, “वालखिल्यांश् च अहं सहजं निग्रहीतुं समर्थः, किन्तु एतत् लिङ्गं स्थावरं, महाबल, न चोत्पाटयितुं शक्यते। यदि त्वं, पितामह, मम कृते पूर्वं लिङ्गं पूजयेत्, तदा अस्माकं सर्वेषां च प्रजासर्वस्वस्य च शान्तिः स्यात्” इति निवेदितवान्। ततः ब्रह्मा परमया भक्त्या तद् लिङ्गं पूजयामास। ब्रह्मणः अनन्तरं विष्णुः, ततः शक्रः, अनन्तरं चान्ये देवाः पूजां कृतवन्तः। ततो भीषणानि अपशकुनानि क्षणेनैव शान्तानि। ततः महादेवः सर्वान् देवलोकवासिनः सम्बोध्य प्रोवाच—“देवेश, ये स्वर्गं गमिष्यन्ति, तेषां पापं विनश्यति। अतः, इन्द्र, एतत् तव उत्तमं लिङ्गं वज्रेण आच्छादय। धर्मवृद्धये इन्द्रः एवं करोतु” इति। पुलस्त्यः उवाच—ततः देवेशः वज्रेण तद् लिङ्गं व्यच्छादयत्। अद्यापि वज्रस्पर्शात् पुरुषः तस्य सन्निधिं प्राप्नोति। शङ्करेण तस्मिन् लिङ्गे महिमा यदा उद्घोषितः, तदा प्रभृति मानवेषु लिङ्गपूजा प्रवर्तिता। एवं महद् अद्भुतं चैतत् पुराकाले अर्बुदमहागिरौ जातम्। फाल्गुनमासस्य अन्ते चतुर्दश्यां नवयवपिष्टेन हविर्दानं कार्यम्। यः श्रद्धया तत्र ब्राह्मणान् नवयवपिष्टेन भोजयति, तस्य दानं मुनिवरैः स्तूयते। अन्यदानस्य, महायज्ञस्य च किम् अर्थः? फाल्गुनस्य चतुर्दश्यां महेश्वरस्य सन्निधौ एवमिदं श्रुत्वा, राजन्, पूर्वं तत्र किम् अभवत् इति शृणु—महत् अद्भुतं च। तत्र कश्चन भिक्षार्थी स्वजनैः सहितः आगतः। ततः व्याधिपीडया स भोजनं न अत्तवान्; यवपिष्टं कृत्वा तद् आसनरूपेण स्थाप्य, रात्रौ निद्रया अभिभूतः। तस्य निद्रायाः समये श्वा तद् यवपिष्टं नीतवान्। तदा, राजन्, विस्मयात् स मृत्युम् उपजगाम। स भीमः नाम्ना, राजन्, दमयन्त्याः जनकः। स प्रतिवर्षं फाल्गुनस्य चतुर्दश्यां तत्र गच्छन्, अचलेश्वरस्य सन्निधौ बहु यवपिष्टं दत्तवान्।