श्रद्धया यः नरः इमं स्तोत्रं पठति, राजन्, तस्य महान् लाभः भवति। तत्र, सुन्दरस्य पर्वतस्य शिलातले, यत्र नागाः तपस्यां कुर्वन्ति, कद्रूभ्याः शापं श्रुत्वा, सर्वे नागाः भीताः अभवन्। ते उचुः—“हे श्रेष्ठ नाग! मातुः शापेन वयं क्लिष्टाः स्म। सा उक्तवती—यः तपस्यायुक्तः धर्मिष्ठः शीलवान् च, तं पारीक्षितस्य यज्ञे अग्निः न दहति। तत्र, यूयं तपस्यायुक्ताः, एकाग्रचित्ताः भवितव्या।” यस्य केवलं नामस्मरणेन, आपदः निश्चितं नश्यन्ति। तस्याः कृपया, यूयं सर्वे दुःखात् मुक्ताः भविष्यथ; दिव्यः वा मानवः वा, अन्यः कोऽपि मोक्षं दातुं न शक्नोति। ते तं नमस्कृत्य, तदनन्तरं अर्बुदपर्वतं प्रति प्रस्थिताः। पर्वते भूम्याः तलेन व्यधायन्। ततः सर्वे, व्रतस्थाः, देवीभक्ताः, तत्र स्थिताः। ते निरन्तरं तत्र अग्निहोत्रं कुर्वन्ति, उत्तमं स्तोत्रं जपन्ति। केचित् दन्तैः कुटं कुर्वन्ति, अन्ये शिलाभिः पेषयन्ति। देवाः केचित् गानं वाद्यं च पुरतः कुर्वन्ति। तदा देवी अतिप्रीता, इदं वचनं अब्रवीत्—“अहं तुष्टा, वत्साः! किमर्थं एषा तपस्या क्रियते?” नागराजस्य आज्ञया, शरणार्थं त्वां आगताः स्म। त्वं शापभयात् अग्निभयात् च अस्मान् रक्ष; पारीक्षितस्य यज्ञे अग्निः अस्मान् दहिष्यति। देवी अब्रवीत्—“निर्भयाः सन्तः, सुखानि भुज्यध्वम्। यज्ञे समाप्ते, पुनः स्वं स्थानं गमिष्यथ। नागसरोवरं, एषः पुण्यस्थलः, पृथिव्यां प्रकटं भविष्यति। यः तत्र स्नानं करिष्यति, तस्य आपद्भयः न भविष्यति। पृथिव्यां यानि सुखानि, दिव्यानि वा मानुषाणि वा, सर्वाणि तत्र लभ्यन्ते।” देवीशरणाः नागाः तत्र उत्तमपर्वते स्थिताः। दीर्घकालं अनन्तरं, पारीक्षितस्य यज्ञे, देवीया अनुमत्यां लभित्वा, पुनः पुनः नमस्कृत्य, प्रस्थिताः। अद्यापि श्रावणमासे कृष्णपञ्चमीदिने, राजन्, तत्र श्राद्धं यत्नेन कर्तव्यम्। एवं सप्तप्रभासे, अर्बुदस्य तृतीयभागे, नागोद्भवतीर्थमहात्म्यनाम सप्तत्रिंशः अध्यायः समाप्तः। यत्र गुह्यजाह्नवी स्थिताः, राजश्रेष्ठ, यः तत्र विधिवत् स्नानं करोति, सर्वतीर्थफलं लभते। सा कदा तत्र आगता? अहं तत्त्वेन ज्ञातुम् इच्छामि। अर्बुदे, त्वं सदा दृढः भव, वीर। तत्र, लिङ्गं शम्भुना स्वयम् स्थापितम्। अन्यस्य कारणस्य कारणेन, तीव्रकोपेन सह, शम्भुः निश्चितं पर्वते स्थितुं इच्छति। पर्वतेश्वररूपे गङ्गा मनसि उत्पन्ना। तदा गौर्याः, अहंकारयुक्ता, परमेश्वरी, न जानाति। सः, जाह्नव्याः संयोगाय, उत्तमं उपायं चिन्तयामास।