राज्ञः आज्ञया — “मम आदेशेन चण्डिकाया देवस्थानं सेवस्व” — इति निर्दिष्टम्। ततः सर्वे त इच्छाः अन्याश्च शीघ्रं निर्गताः। इदं ज्ञात्वा, “त्वं शीघ्रं तत्र गच्छ, नृपश्रेष्ठ” इति पुनः उक्तम्। यः जनः अभुर्दे चण्डिकायाः दर्शनाय याति, तस्य पुत्रः, यः अस्मिन आश्रमे स्थितः, सर्वान् उद्धरिष्यति। एकेन राज्यं लभ्यते, द्वितीयेन स्वर्गः प्राप्तः। अतः सर्वयत्नेन तत्र यात्रां कर्तव्यम्। अन्ये पुण्यस्थलानि स्नानेन दानेन च निश्चितं शुद्ध्यन्ति। यः श्रद्धया इदं आख्यानं नित्यं शृणोति, यस्य गृहे, नृप, पुस्तकरूपेण लिखितं स्थाप्यते, अथवा यः श्रद्धया पठति, स महाभाग्यवान् भवति। तत्र, यत्र नागाः सुन्दरशैलशिखरे तपः कृतवन्तः, तत्र कद्रूवाकस्य श्रवणेन सर्वे नागाः भयपूर्णा अभवन्। “मातरः शापेन पीडिता वयं नागश्रेष्ठ” इति उक्त्वा, तस्याः वचनं स्मृतवन्तः — “ये तपस्विनः धर्मिष्ठाः सुसंयताः च, तान् अग्निः न दहिष्यति परीक्षितस्य यज्ञे।” तत्र, “तपः कुर्याथ, एकाग्रचित्ताः भवथ” इति निर्देशः। यस्य केवलं नामस्मरणेन आपदः नश्यन्ति, तस्य कृपया सर्वे दुःखात् विमुक्ताः भविष्यन्ति; दिव्यः मानवः वा अन्यः कोऽपि मोक्षं दातुं न शक्नोति। ततः तं नमस्कृत्य, नागाः अर्जुनाचले अभूर्दे अभ्यागतवन्तः। तत्र भूमिं विदार्य शीघ्रं प्रवेशम्। ततः सर्वे व्रतस्थाः देव्या समर्पितचित्ताः तत्र स्थितवन्तः। नित्यं अग्निहोत्रं कृत्वा, उत्तमं जपं च कृतवन्तः। केचित् दन्तैः मुसलानि कृत्वा, केचित् शिलाभिः पेषणं कृतवन्तः। अन्ये देवाः पुरतः गीतवाद्यं कृतवन्तः। तदा देवी अतिप्रीता इदं वचनं अवदत् — “मम तुष्टिः जातः, बालकाः, किं हेतुना इदं तपः कृतम्?” तदा नागराजस्य आदेशेन शरणं प्राप्तवन्तः। “त्वं शापात् अग्निभयात् च रक्ष, परीक्षितस्य यज्ञे अग्निः वः दहिष्यति।” इति प्रार्थितवन्तः। देवी अवदत् — “निर्भयः भवथ, सुखानि भुञ्जध्वम्। यज्ञे समाप्ते पुनः स्वस्थानं गमिष्यथ। नागसरः, एषः पुण्यस्थलः, भूमौ प्रकटः भविष्यति। यः तत्र स्नानं करिष्यति, स आपद्भयात् मुक्तः भविष्यति। सर्वे सुखानि, यानि भूमौ दिव्याणि मानवाणि वा, तत्र लभ्यन्ते।” एवं शरणं प्राप्तवन्तः नागाः उत्तमशैले तत्र स्थितवन्तः। दीर्घकालात् अनन्तरं, परीक्षितस्य यज्ञे, देवी द्वारा अनुमतिः लब्ध्वा, पुनः पुनः नमस्कृत्य, तत्र स्थितवन्तः। अद्यापि कृष्णपञ्चमी श्रावणमासे, नृप, तत्र श्राद्धं यत्नेन कर्तव्यम्। एवं सप्तसप्ततिसहस्रश्लोकयुक्ते श्रीस्कन्दमहापुराणे सप्तमप्रभासाख्ये तृतीयार्बुदभागे नागोद्भवतीर्थमाहात्म्यनाम सप्तत्रिंशोऽध्यायः समाप्तः।