वासवाः ऊचुः—यः कश्चित् त्र्यहं यथाविधि उपवासं समाचरेत्, छत्रपादुकादानं च यः कुर्यात्, स नूनं शाश्वतान् लोकान् अवाप्नोति। विशेषेण तु तस्मिन् आश्रमे स कीर्तिमान् भवति, जनसमाजे च सुप्रसिद्धः। सप्तसु जन्मसु सः सौन्दर्यसम्पन्नः भविष्यति। सहस्रचन्द्रायणफलस्य लाभी च स्यात्। तेनैव आज्ञया देवी स्वर्गं जगाम, तत्रैव स्थितवती। ततः मर्त्याः अपि तां देवीम् आश्रमे दृष्ट्वा स्वर्गं प्राप्नुवन्। तदा सर्वेऽग्निष्टोमादिकाः कर्माणि पृथिव्यां नष्टानि। ततः सहस्राक्षः भीतः स्वगुरुणा सह मन्त्रयामास। गृहसुतोत्पन्नया क्लेशपिपासाश्रमपीडया सः संतप्तः आसीत्। तस्य गुरुः आज्ञापयत्—मम आदेशेन चण्डिकायाः पुण्यतीर्थे सेवा विधेया। एवं उक्ते सर्वे तस्याः कामाः शीघ्रं निवृत्ताः। एतत् ज्ञात्वा शीघ्रं तत्र गन्तव्यम्, हे नृपश्रेष्ठ। यः कश्चित् अबुर्दे चण्डिकां द्रष्टुं यान्ति, तस्य आश्रमे स्थितः पुत्रः सर्वान् उद्धरिष्यति। एकेन राज्यं लभ्यते, द्वितीयेन स्वर्गः प्राप्तव्यः। अतः सर्वशक्त्या तत्र गन्तव्यम्। अन्यानि पुण्यस्थानानि स्नानदानाभ्यां विशुद्धानि स्युः, न संशयः। यः श्रद्धया एषां कथां शृणोति, यस्य गृहे पुस्तकबद्धा एषा स्थिताऽस्ति, अथवा यः श्रद्धया पाठयति, स नृपते, स धर्मफलभाग् भवति। यत्र नागाः रम्ये पर्वतपृष्ठे तपः कुर्वन्ति स्म, तत्र कद्रूशापस्य श्रवणेन सर्वे नागाः भयाकुलाः अभवन्। वयं मातुः शापेन संतप्ताः, इति नागश्रेष्ठं प्रति ऊचुः। सा उवाच—ये तपस्विनः धर्मिष्ठाः सुसंयताः च, तान् पारिक्षितस्य यज्ञे वह्निः न दहिष्यति। तत्र युष्माभिः तपस्यायाम् एकचित्तया स्थितव्यम्। यस्य केवलस्मृत्या आपदः नश्यन्ति, तस्य देवीस्यानुग्रहात् सर्वे दुःखात् विमुक्ताः भविष्यथ; दिव्यः मानवो वा अन्यः कोऽपि मोक्षदः न भवति। तं प्रणम्य ते नागाः अबुर्दगिरिं प्रति जग्मुः। ततः पर्वते भूमिं विदार्य तत्र प्रविश्य, व्रतस्थाः देव्या समर्पितचित्ताः तस्थुः। तत्रैव ते नित्यं हवनं कुर्वन्तः, श्रेयोमन्त्राणि जपन्तः स्थिताः। केचन दन्तैः मुसलानि कुर्वन्तः, अन्ये शिलाभिः पेषयन्तः आसन्। देवतानां केचन पुरतः गीतवाद्यादिकं कुर्वन्तः आसन्। तदा देवी परमसन्तुष्टा भूत्वा वाक्यम् उक्तवती—‘सन्तुष्टा अस्मि, हे पुत्राः, किमर्थं एतत् तपः क्रियते?’ नागाः ऊचुः—‘नागराजस्य आज्ञया शरणार्थं त्वत्समीपम् आगताः स्मः। त्वं शापाग्निजनितभयात् अस्मान् रक्ष; पारिक्षितस्य यज्ञे वह्निः अस्मान् दहिष्यति।’ देवी उवाच—‘निःशङ्काः सन्तः भोगान् भुञ्जध्वम्।