राजा तु तदा भग्नबलः क्षणमात्रं शिरः कृत्वा अधः शोकविह्वलः स्थितः। तस्यां समये देवी स्वसखीभिः सह सर्वदिशः प्रहारयन्ती दृष्टा। असुरः अपि तदा भग्नधनुर्धरः, खड्गं च ढालां च गृहीत्वा त्वरया अग्रे सञ्जगाम। स वेगेन आक्रमन्प्रयातः, सा देवी द्वाभ्याम् एव बाणाभ्यां तस्य खड्गं द्विधा चकर्त। शस्त्ररहितः रथवर्जितश्च स दानवानां अधमः तत्रैव स्थितः। स तु मनसा ब्रह्मास्त्रं ध्यायन् एकतृणं सायुधवत् तस्यै ससर्ज। तस्मिन्नेव क्षणे, हे दिवौकसः, ब्रह्मास्त्रं स दानवश्रेष्ठः प्रावर्तयत्। देवी अपि तदा क्षणमात्रं स्थित्वा तदस्त्रं मनसा ध्यायन्ती दृष्टा। ब्रह्मास्त्रस्य न निष्फलत्वे सति, स दानवश्रेष्ठः अग्न्यस्त्रं सन्दधे। एवं स तदा नानाविधानि अस्त्राणि विमुञ्चन् दृष्टः। सर्वेषु शस्त्रेषु क्षीणेषु, स बलवान् दानवः दिव्यास्त्रैः परममायां समारभत, हे देवेश। ततः स महाकायं महिषं पर्वतसन्निभं सृष्टवान्। तदा देवी सिंहकन्धरे तस्मिन्महिषे समारूढा। सा देवतानां देवी शूलाग्रेण तस्य पृष्ठं विव pierced इति। स तु खड्गढालायुधधारी, भीषणः, उच्चैः “तिष्ठ तिष्ठ” इति निनादमकुरुत। खड्गमुत्तोल्य प्रहारं कृत्वा, तं प्राणैर्वियोजितवान्। ततः क्रोधसमन्विता सा पुनः दानवान् प्राहरत्। ते भयाकुलाः प्राणरक्षार्थं पातालं प्रविविशुः। ततो विश्वदेवाः, साध्याः, रुद्राः, गुह्यकाः, किन्नराश्च, सर्वतः तां देवीं दिव्यपुष्पवर्षेण सम्पूजितवन्तः। “महादेवि, युक्तमिदं कृतं यत् पापिष्ठतमः स दानवः त्वया हतः। त्वया स्वर्गे वासवाय राज्यं पुनः प्राप्तं; सर्वे देवाः सन्तुष्टाः, वरदानाय सन्नद्धाः स्युः। मम पुण्याश्रमोऽयं सर्वत्र प्रसिद्धः भवतु। अत्रैव, हे देवाः, अहं सर्वोत्तमे अस्मिन् पर्वते नित्यं स्थितुं व्रणे। हे देवदेवि, ये मनुष्याः त्वां एतेन रूपेण पश्यन्ति, ते ब्रह्मविद्यया सम्पन्नाः भविष्यन्ति। त्वया कृतं दानववधं घोरं कर्म; अतः अस्य आश्रमस्य नाम तव एव भविष्यति। ये चात्र, अश्विनमासस्य कृष्णपक्षचतुर्दश्यां, देवी, त्वां सम्पूजयन्ति, तेषां गायाश्राद्धसमानं फलमवश्यं लभ्यते। ये च उपवासपरायणाः, तेषां सर्वपापानि विनश्यन्ति। योऽपि पुत्रहीनो नरः, या वा पतिव्रता स्त्री, सः शीघ्रं सुतं प्राप्स्यति—नात्र संशयः। सः सर्वशत्रुनाशं राज्यलाभं च प्राप्स्यति। अग्निः उवाच—‘यः कश्चन अत्र शुद्धभावेन श्राद्धकर्म आचरति, स कदापि अकालमृत्युभयं न प्राप्स्यति। देवी, सः कदाचिदपि प्रेतयोः कुतोऽपि भीतिं न लभते। सदा शुद्धः एव स्यादस्मिन्लोके परत्र च। यत्र कुत्रापि ब्राह्मणाय दानं ददाति, सः व्याधिभयं विना भवति। सः कदाचिदपि न दरिद्रः भवति। अस्मिन्लोके परत्र च सुखं नित्यं प्राप्स्यति।’” एवं देवीदर्पणं महात्मनां कृतं, सर्वे देवाः तुष्टाः, स्वर्गराज्यं पुनः संस्थितम्।