रथं तस्यां पथि यत्र सा नूनं तिष्ठति, समारोपय। यत्र सा गतवती, तेन पथि अनेके गता इति राजन्। तत्र महती उल्का सूर्यमण्डलं आघात्य पतिता। तत्र उपविष्टाः भयभीताः सन्तः बहु मूत्रं विसृज्यन्ति। तानि घोराणि लक्षणानि सर्वाणि स तु उपेक्ष्य। बाणान् विसृजन गर्जन् च, 'स्थ, स्थ' इति स उच्चैः शशंस। यः युद्धे कोपितं महिषं निगृह्णाति— ततः देवीं समीपं गत्वा, स गर्वितः ताम् अब्रवीत्, राजन्। 'मम बलं, भाग्यं, धनं च बालिशं नास्ति। नूनं सत्यं जानामि— त्वं अहंकारिणी, सुन्दरी। न हि स्त्रीं हन्तुं मनः मम अस्ति, यद्यपि पुरुषत्वे दृढः अस्मि। त्रिषु लोकेषु मम तुल्यः पुरुषः नास्ति, हे बालिके।' स धनुः शरैः गृहीत्वा एताः वाचः अब्रवीत्। 'यद्यपि कन्यायाः कामेन पूर्णः अस्मि, तथापि मम वचनानि शृणु। पितामहः देवाः च, अधमं दानवम् योग्यं मन्यन्ते। एकां प्रियताम् स्त्रीं विसृज्य, त्वं पापिन्, पद्मजेन कृतः। अत्र पितामहस्य वरं लब्ध्वा, युद्धे विजयी असि, हे दानव। किन्तु इदानीं तीक्ष्णैः बाणैः तव यमालयं प्रेषयिष्यामि।' देवी चतुर्भिः बाणैः तस्य चतुर्दश अश्वान् यमालयं निनयति। एकेन बाणेन पताकां छित्त्वा, अन्येन हृदयम् आहतवती। मूर्च्छितः राजा किञ्चित्कालं शिरः नमयति। देवी स्वसखीभिः सह सर्वदिशः आघातयति। तदा दानवः धनुः भग्नं दृष्ट्वा, कवचं खड्गं च आदत्त। स शीघ्रं अभिपतन्, देवी द्वाभ्यां बाणाभ्यां तस्य खड्गं द्विधा चकर्त। शस्त्रहीनः रथहीनः च, राजन्, अधमः दानवः तत्र स्थितः। स ब्रह्मास्त्रं मनसा ध्यायन्, तृणं तस्यां सन्ददौ। तस्मिन्नेव क्षणे, हे दिविस्थाः, ब्रह्मास्त्रं स सन्ददौ। तदा देवी किञ्चित् स्थित्वा, तं अस्त्रं चिन्तयामास, श्रेष्ठराजन्। ब्रह्मास्त्रं निष्फलं जातं दृष्ट्वा, श्रेष्ठः दानवः अग्नेयास्त्रं सन्ददौ। एवं बहूनि अस्त्राणि तेन तदा विमुक्तानि। सर्वे अस्त्राणि क्षीणानि दृष्ट्वा, बलवान् दानवः दिव्यास्त्रैः परमं मायां कृतवान्, देवेश। स महाकायं महिषं पर्वतसमाकारं निर्ममे। तदा देवी सिंहस्कन्धं तं प्राणीं समारुह्य। देवी देवदेवी शूलं तस्य पृष्ठे प्राहरत्। स खड्गकवचं धारयन्, उग्रः, 'स्थ, स्थ' इति उच्चैः शशंस। उत्तमं खड्गं उत्क्षिप्य, तं प्राणीं जीवहीनं कृतवान्। ततः क्रोधपूर्णा देवी पुनः दानवान् आघातयामास। ते भीता, जीवस्य कामनया, पातालं प्रविशन्ति। तदा सर्वे विश्वदेवाः, साध्याः, रुद्राः, गुह्यकाः, किन्नराः च, सर्वतः तां देवीं दिव्यैः पुष्पैः ववर्षुः।