यदि सः तुभ्यं प्रियः स्यात्, त्वं च तस्मै प्रियासि चेति, इत्येवं तेन उक्ता सा देवी तस्य वचनं श्रुत्वा इदं प्रत्युवाच— “दूतः सर्वत्र अवध्यः सदा उच्यते। त्वं गच्छ, तं दुष्टं नीचं महिषासुरं वद— ‘यत् कृतं मया सर्वं प्रयत्नं, तव विनाशाय एव तत्।’” एवं देवीवचनं श्रुत्वा तस्य दूतः भयेन महता आकुलः, तस्याः सौन्दर्येण विस्मितः, वचनेन च सम्पूर्णतः आहतः अभवत्। एतस्मिन्नेव काले, हे राजन्, महिषः अपि तस्याः रूपश्रवणात् कामबाणैः पीडितः। तदा सः अजेयबलं सैन्यं अर्बुदपर्वते समाह्वयत्। ततः सः सुव्यवस्थितं चतुरङ्गबलं व्यवस्थापयामास। तत्र गजाः शस्त्रसंपन्नाः, वीरैः आरूढाः दृष्टाः। अश्वाः अपि निर्मलाः, वातवेगसमाः, तेजस्विनः च आसन्। रथाः विमानसदृशाः निर्मिताः। पादातयः विशालवपुषः, महाबलिनः, धनुर्धराश्च आसन्। तत्र शतसहस्रं गजानां, तद् त्रिगुणं रथानां च आसन्। एवं महिषः महता सैन्येन समागत्य दूरतः तां देवीं परिवव्राज। तदा सः तां ध्यानस्थितां देवीं दृष्ट्वा पुनः कामबाणैः पीडितः। सः तस्याः सौन्दर्यश्रवणात् तत्र आगतः, इति सः तां उवाच— “मम षष्टिसहस्रयोषितः सन्ति, हे शुद्धस्मिते! तव तपः न योग्यं, त्वं यथेष्टं भोगान् भुङ्क्ष्व।” एवं तेन उक्ता अपि देवी तस्य किञ्चिदपि न प्रत्युवाच। तदा तस्य लोभं दृष्ट्वा देवी कोपसमन्विता अभवत्। सा कठोराणि वचनानि पुनः पुनः उक्त्वा, “गच्छ, गच्छ” इति व्याहरत्। तदा सः मन्त्रिभिः सहितः तां सर्वतः परिवव्राज। एतस्मिन्नेव काले, सा परमा देवी सस्मितमुत्थाय अथ हसन्ती बभूव। तस्य मन्त्रिणः सम्यगायुधधारिणः, बृहद्रोषयुक्ताश्च आसन्। ततः सर्वे मिलित्वा महिषं प्रति धावन्ति स्म। तदा सुरसैन्यैः दानवैश्च महद् युद्धम् अभवत्। तत्र महिषः कोपसम्भ्रान्तः, मन्त्रिभिः प्रहारितः, रोषेण अतिवेगेन जज्वाल। सः उत्तमं रथं आरूढः, सारथिं इदं वचनं उवाच— “अद्य अहं तां हत्वा क्रोधरूपं दुस्तरं पारं गमिष्यामि। रथं तेनैव मार्गे चालय, यत्र सा निश्चितं तिष्ठति।” बहवः तेनैव मार्गे गताः, येन सा गता, हे राजन्। तत्र महती उल्का सूर्यबिम्बं पतित्वा अपातत्। तदा ते सर्वे भीताः, तत्रैव उपविष्टाः, अत्यर्थं मूत्रं विसृज्य, आकुलाः अभवन्। महिषः तानि सर्वाणि भीषणानि अपशकुनानि अवज्ञाय, बाणान् विसृज्य, गर्जन्, “तिष्ठ, तिष्ठ” इति उच्चैः शब्दं चकार। “योऽपि क्रुद्धं महिषं संग्रामे निगृह्णाति—।” एवं सः देवीं समीपं गम्य, गर्वितः इदं वचनं उवाच— “मम बलं, लक्ष्मीः, धनं वा बालिशं नास्ति। नूनं जानामि, त्वं अहङ्कारिणी सुन्दरीऽसि।” एवं क्रमशः तेषां वचनानां, भावानां, क्रियाणां च अनुक्रमेण, देवी-महिषयोः मध्ये महान् संघर्षः समुत्पन्नः।