ततः महिषराजस्य आदेशेन दूतः अर्बुदपर्वतं प्रति प्रेषितः। स दूतः तत्र दृष्ट्वा अद्भुतं किञ्चित् महिषराजाय निवेदयामास। तत्र दिव्यतेजःसम्भूता या कन्या, सा अद्यापि अतिशयमनोहररूपा अस्ति। एवं सर्वे तत्र स्थिताः तपस्विनः पृष्टाः। तस्या रूपं, यौवनं, तेजः च वर्णनातीतम्। ततः महिषराजः बुद्धिमन्तं दानवं दूतत्वेन प्रेषयामास। ‘‘हे बुद्धिन! शीघ्रं गच्छ, मम हितार्थं तां तपस्विनीं समीपं गच्छ’’ इति स तम् आज्ञापयत्। तदा स बुद्धिमान् दूतः शीघ्रं गत्वा, प्रणम्य, विनयपूर्वकं वाक्यम् उक्तवान्— ‘‘त्रैलोक्येश्वरः महाबलः महिष इति ख्यातोऽस्ति। स त्वां धर्मानुसारतः पत्नीत्वेन इच्छति, शुभे। यदि स तव प्रियः स्यात्, त्वं च तस्य प्रियासि चेत्...’’ इत्युक्ते तेन, सा देवी प्रत्युवाच। ‘‘दूतः सर्वत्र अवध्यः इति स्मृतिः। गच्छ, तं पापिनं नीचं दानवं महिषं वद— ‘मया यत् कृतं सर्वं प्रयत्नं तव विनाशायैव।’’’ एवं तया उक्तं श्रुत्वा, स दूतः तस्याः सौन्दर्येण विस्मितः, भयभीतः, तस्याः वचनेन आहतः अभवत्। इदं श्रुत्वा, हे नृप, महिषः कामबाणैः पीडितः अभवत्। ततः स अर्बुदपर्वते दुर्जय्यं सैन्यं संयोजयितुम् आज्ञापयत्। स तदा सुव्यवस्थितं चतुरङ्गबलं समारोपयत्। तत्र सुसज्जिताः गजाः, योधैः समारूढाः, दृष्टाः। अश्वाः अपि निर्मलाः, वायुवेगसमाः, महत्तेजसः आसन्। रथाः विमानतुल्यरूपाः निर्मिताः। पादातयः विशालवपुषः, महाबलिनः, महाधन्विनः। एकलक्षगजाः तत्र आसन्, त्रिगुणं तावत् रथाः। एवं स महिषः, स्वसैन्यसमूहं दूरतः परिवृत्य स्थितवान्। स तदा देवीं ध्याननिष्ठां दृष्ट्वा, कामबाणैः पीडितः अभवत्। ‘‘तव सौन्दर्यश्रवणेन, सुन्दरानने, अहं आगतः। मम षष्टिसहस्रपत्नीः सन्ति, शुद्धहासिनि। तव तपः न शोभते, वत्से; यथेष्टं भुङ्क्ष्व भोगान्’’ इति स उक्तवान्। एवं तेन उक्तायाम् अपि, सा देवी न प्रत्युवाच। तदा तस्य लोभं दृष्ट्वा, देवी कोपसमन्विता अभवत्। सा कठोरवचनानि पुनः पुनः ‘‘गच्छ, गच्छ’’ इति उक्तवती। ततः स महिषः मन्त्रिभिः सह तां सर्वतः परिवृत्य स्थितवान्। तदा सा परमा देवी सस्मितं प्रहसन्ती अभवत्। तस्याः शत्रवः सुवर्मलाङ्गाः, शस्त्रपाणयः, महाक्रोधयुक्ताः आसन्। ततः सर्वे सहसा महिषं प्रति धावितवन्तः। तत्र देव्या: सैन्यानां च दानवानां च संग्रामः समजायत। तदा महिषः क्रुद्धः, मन्त्रिभिः आहतः, कोपितः अभवत्। उत्तमं रथं आरोह्य, स सारथिं सम्बोधितवान्— ‘‘अद्य अहं तां हत्वा कोपस्य दुस्तरं पारं गमिष्यामि’’ इति।