स्वयम्भुवा पूर्वमेव स्त्रीणः तपसः प्रतिबन्धाय सृष्टाः इति स्म। यावत्संकल्पः, तपः, सत्यं, यावत्कुलकीर्तौ स्थितिः तिष्ठति, तावत्सर्वं शुभं भवति। एवं बहुधा चिन्तयित्वा मया नेत्रे निमीलिते। एतत्सर्वं श्रुत्वापि, हे राजन्, सः पुनः तं मुनिं पप्रच्छ। केन केवलदर्शनात्, भगवन्, त्वं स्वयमेव कामवशः जातः? सा किं देवी, मानुषी, यक्षी, अथवा नागकन्या, हे मुने? एषा मम अवस्था, हे धनञ्जय, सा कन्या तेजस्विनी। तस्मात्, हे दैत्याधिप, अहं ब्रह्मणः सनातनं लोकं गमिष्यामि। एवं उक्त्वा, हे राजन्, सः मुनिः ततः ब्रह्मलोकं गतवान्। शीघ्रं तत्र गत्वा त्वया सा उत्तमा स्त्री दृष्टा। ततः महिषराजस्य आज्ञया दूतः अर्बुदगिरिं गतः। सः विस्मयेन महिषराजाय एतद् आख्यात्। सा कन्या दिव्यतेजःसम्भूता अद्यापि अतिशयसुन्दरी अस्ति। एवं सर्वे तत्र स्थिताः तपस्विनः पृष्टाः। तस्या रूपं, यौवनं, तेजः वर्णयितुं न शक्यते। ततः सः बुद्धिमान् दानवः दूतत्वेन प्रेषितः। हे बुद्धिन, शीघ्रं गत्वा मम कृते तां तपस्विनीं संप्राप्तुं प्रयत्नं कुरु। ततः सः बुद्धिमान् शीघ्रं गत्वा, प्रणम्य, विनयेन तस्यै इदं वचनं अब्रवीत्—“महिṣ इति नाम्ना प्रसिद्धः शक्तिमान् त्रैलोक्येश्वरः अस्ति। सः त्वां धर्मेण पत्नीत्वं इच्छति, शुभे। यदि सः तुभ्यं प्रियः, त्वं च तस्मै प्रिया—” एवं तेन उक्ता सा देवी इदं वचनमब्रवीत्—“दूतः सर्वत्र अवध्यः इति प्रसिद्धम्। गच्छ, तं दुष्टं नीचं दानवं महिषं वद। सर्वमेतत् मया तव विनाशाय कृतम्।” एवं तस्या वचनेन, रूपेण, भीत्या, विस्मयेन च सः दूतः संतप्तः। एतत् श्रुत्वा, हे राजन्, महिषः कामबाणैः पीडितः। अर्बुदगिरौ दुर्जयबलं सैन्यं समाह्वय। ततः सः सुव्यवस्थितं चतुरङ्गबलं व्यवस्थितवान्। तत्र गजाः सम्यक् कवचधारिणः, वीरैः आरूढाः दृष्टाः। अश्वाः निर्मलाः, वातवेगसमाः, महातेजस्विनः आसन्। रथाः विमानोपमाः निर्मिताः। पदातयः विशालाङ्गाः, महाबलिनः, धनुर्धराः च। शतसहस्रं गजानाम्, तस्य त्रिगुणं रथानाम्। एवं समागत्य, सः दूरतः सैन्येन तां परिवृत्य स्थितः। तां देवीं ध्याननिष्ठां दृष्ट्वा, सः पुनः कामबाणैः पीडितः। “तव सौन्दर्यं श्रुत्वा, सुमुखि, अहं आगतः। षष्टिसहस्रपत्नी मम, शुचिस्मिते। तव तपः न योग्यं, कन्ये; यथेष्टं सुखानि भुङ्क्ष्व।” एवं तेन उक्तापि सा किञ्चित् न प्रत्युवाच।