हे महाभाग! यदा दैवयोगेन वा पुरुषप्रयत्नेन वा, असुराः सर्वे गृहीताः सन्ति, तदा त्रिषु लोकेषु यत्र यत्र पूर्वं दृष्टं तत्र तत्र, स्थावरजङ्गमेषु सर्वत्र, एकः पर्वतः पृथिव्यां प्रसिद्धः अस्ति—स एव अर्बुद इति नाम्ना विख्यातः। सः पर्वतः बकुल-चम्पक-आम्र-अशोक-कर्णिकारवृक्षैः सुशोभितः, शाल-कदली-पनस-तिन्दुक-करवीरवृक्षैश्च विराजते। तत्र बहुविधानि सुरभिणि पुष्पाणि विशेषरूपेण विकसन्ति। तस्य भूमौ न वृक्षः, न लता, न औषधिः काचित् अस्ति या न दृश्यते। तत्र मधुरस्वराः पक्षिणः—चकोरः, मयूरः, चाटकः च—निवसन्ति; तेषां स्वरं श्रुत्वा मुनयः अपि तन्मयाः भवन्ति। तत्र रमणीयाः प्रपाताः, निर्मलजलनद्योऽपि सन्ति। तत्र कमलदलनेत्राः, तन्व्यः, शुद्धस्मितमुख्यः स्त्रियः वसन्ति। किम् अधिकं कथ्यते? यानि यानि तस्मिन् पर्वते दृश्यन्ते, तानि सर्वाणि लोकेभ्यः अतिशयिनि; तानि सर्वाणि तस्मिन् परमपर्वते दृश्यन्ते। सः पर्वतः दशयोजनविस्तीर्णः, द्वाभ्यां पर्वताभ्यां संयुक्तः अस्ति। तत्र अहम् उत्कण्ठया इतस्ततः निरीक्षन् आसम्। तत्र या स्त्री दृष्टा, सा न देवी, न गन्धर्वकन्या, नासुरी, न मानुषी च; न रतिः, न प्रीति, न उमा, न लक्ष्मीः, न सावित्री, न सरस्वती—एताः न। तस्याः रूपं दृष्ट्वा अहं कामेन पीडितः अभवम्। ततः धैर्यं संस्तभ्य, मनसा चिन्तितवान्। केवलं दृष्ट्वा एव, हृदये मम कामः वर्धितः। दीर्घकालं ब्रह्मचर्येण तपः कृतम्; अतः, किञ्चित् विकारः उत्पद्येत इति, अन्यत्र गन्तव्यम् इति निश्चित्य, तत्रत्यात् गन्तुम् उद्यतः। स्वयम्भुवा पूर्वं स्त्रियः तपसः विघ्नाय सृष्टाः इति मया ज्ञातम्। यावत् धैर्यं, यावत् तपः, यावत् सत्यम्, यावत् कुलमर्यादा—तावत् एव स्थितिः। एवं बहुधा चिन्तयन्, तदा नेत्रे निमील्य स्थितवान्। एवम् उक्तेऽपि, हे राजन्, सः पुनः तं मुनिं पप्रच्छ। केन केवलदर्शनात्, भगवन्, त्वं स्वयम् कामग्रस्तः अभवः? सा देवी वा, मानुषी वा, यक्षी वा, नागकन्या वा, मुनिवर? इति पृष्टः। सः उवाच—मम स्थितिः एषा, सा कन्या दिव्यतेजसा उत्पन्ना, शोभना। अतः, हे दैत्यनाथ, अहम् अनन्तं ब्रह्मलोकं यास्यामि। एवं उक्त्वा, हे राजन्, सः मुनिः ततः ब्रह्मलोकं गतवान्। तत्र शीघ्रं गत्वा, त्वं तां उत्कृष्टां स्त्रीं दृष्टवान्। ततः, महिषराजस्य आदेशेन, एकः दूतः अर्बुदपर्वतं गतः। सः अद्भुतं दृष्ट्वा, महिषराजाय निवेदितवान्। सा कन्या दिव्यतेजसा जाताऽस्ति, अद्यापि अतिशयशोभना अस्ति। एवं तत्र सर्वे तपस्विनः पृष्टाः। तस्याः रूपं, यौवनं, तेजः च वर्णयितुं न शक्यते। तदा महिषराजः प्राज्ञं दानवं दूतत्वेन प्रेषयामास। सः उवाच—"बुद्धिमान् भवान् शीघ्रं गत्वा, मम कृते तां तपस्विनीं स्त्रियम् उपगच्छ।" तदा सः प्राज्ञः शीघ्रं गत्वा, साष्टाङ्गं प्रणम्य, विनयेन तां स्त्रियम् इदं वचनम् उवाच—"महिṣ इति विख्यातः, बलवान्, त्रैलोक्याधिपः अस्ति। सः त्वाम् अधिवासयति, शुभे, धर्मेण पत्नीत्वाय।