सूर्यः तस्य अनुमोदितं तेजः प्रकाशयति। तद्वत् सर्वे लोकपालाः तस्य कार्याणि अकुर्वन्। ततः काले कस्यचित् सर्वे देवाः एकत्र समागच्छन्। तदा ते देवाः ऊचुः—"भगवन्, किं कुर्मः? क्व गच्छामः? अस्माकं शरणं नास्ति।" इति। एवं देवैः उक्तः गुरुः, राजन्, दीर्घकालं कालं ध्यायित्वा, प्रत्यवाचत्—"यो देवैः अभेद्यः अस्ति, एकया स्त्रिया व्यतिरिक्तः, हे देवाः, तपस्यार्थं तत्र त्वरया कार्यसिद्धिः भवतु।" इति। "या स्त्री इदं विश्वं व्याप्य स्थिताः, तां एकान्ते पूजयत। सा स्वरूपावतराय प्रयासं करिष्यति। अहं शाक्तस्य परममन्त्रं वः वक्ष्यामि।" एवं उक्त्वा, पुलस्त्यः आह—"ततः सर्वे देवाः महोत्साहेन तुष्टाः अभवन्।" तत्र वागीश्वरः तान् शुद्धान् स्नातान् सर्वान् दीक्षयामास। तत्र तेषां गणैः सह त्रयः सम्यक् अभिषिक्ताः। विविधैः मन्त्रैः, सुन्दरसु स्तुतिभिः, भक्त्या च, तैः पूजनं कृतम्। तैः सर्वैः, स्वार्थरहितैः, अहंकाररहितैः, गुरुभक्तैः, तत्र स्थितैः, राजन्, दीपप्रभायाः सदृशः तेजः तेषां देहे प्रविष्टः। षड् मासेषु तेषां द्वादशसूर्यसमानं तेजः उत्पन्नम्। तत्र सर्वसिद्धिप्रदं मण्डलं निर्मितम्। तेषां देहे स्थित्या शक्तिः, परमसिद्धिभिः मन्त्रैः सह, तत्र उत्पन्ना। तस्मात् तेजोमयी कन्या तत्र साक्षात् स्वरूपे प्रादुरभवत्। इन्द्रः तस्यै वज्रं दत्तवान्, वारुणः पाशं दत्तवान्। अन्ये सर्वे गणाः हृष्टाः स्वस्वायुधानि तस्यै ददुः। "नमस्ते पद्माक्षि, नमस्ते जगन्मातरः। नमस्ते विश्वरूपे, नमस्ते विश्वस्तुत्ये।" इति। "त्वं क्षमा, श्रीः, दीप्तिः, स्वाहा, सावित्री, कमला, सती च।" "त्वं भैरवी, विक्रूरूपा, चण्डमुण्दवधायुधधारिणी।" "सदा मद्य-मांसप्रियः, भक्तपरिपालननिरता त्वं।" सा देवी तान् ऊचुः—"वरं वृणीत, हे देवाः, अहं दास्यामि।" तदा देवाः ऊचुः—"सर्वैः भूतैः तथा देवैः अपि सः अभेद्यः कृतः।" "स्त्री व्यतिरिक्तः, हे देवी, अतः त्वं तं नय।" देवी प्रत्यवाचत्—"समीक्षिते काले तं हनिष्यामि।" देवी हृष्टा तत्र पर्वतशिखरे स्थित्वा। तत्र, देवीं तीर्थनिष्ठां दृष्ट्वा, तत्र ऋषिं आगतम् दृष्ट्वा, महिषासुरः तं प्रणम्य। ततः सः मदुपर्कार्घ्यादिभिः विधिवत् पूजयामास। "कुतः आगतः, किमर्थं, हे श्रेष्ठब्राह्मण?" "मया सह सेवकाः सन्ति; किम् अत्र तव प्रयोजनम्?" "यद् यद् वदसि तत् स्वागतं; योग्यं तव। वयं सदा निराशाः, ऋषिसंयमस्थिताः।" "चित्तवृत्त्या अहं आगतः; चिरकालं त्वां दृष्ट्वा न।