राजन्, ममू-सरोवरस्य महिमा श्रूयताम्। यः पुरुषः तत्र स्नात्वा भगवान्मुद्गलम् अपश्यत्, तस्मात् कारणात् ममू-सरोवरम् इति लोके प्रसिद्धम् अभवत्। तत् तीर्थं लोके विख्यातम्, सर्वेषां पुण्यस्थानानां श्रेष्ठतमम् इति कीर्त्यते। यः कश्चित् मुक्तिं विशेषेण इच्छति, परं पदम् अभिलषति, स एव तत्र यथाशक्ति स्नात्वा फलं प्राप्नोति। कदा तु तत् फलं जायते, केन च कालेन तद् दर्शनात् पुरुषाणां का सिद्धिः स्यात्? इति जिज्ञासायाम्, यद् श्रुत्वा सर्वपापेभ्यः पुरुषः विमुक्तो भवति, तदपि शृणु। पूर्वे देवयुगे, राजन्, महिष इति नाम दैत्यः आसीत्। तेन सहस्रशः युद्धे इन्द्रादयः देवाः पराजिताः। स त्रैलोक्यं विजित्य स्वयम् इन्द्रः अभवत्। आदित्याः, वसवः, रुद्राः, अश्विनौ, मरुतां गणाः अपि तस्य वशे अभवन्। अग्निः अपि भयात् तं विहाय देवान् त्यक्तवान्। स एव सूर्यस्य तेजः यथेष्टं प्रकाशयति स्म। एवं सर्वे लोकपालाः तस्यैव कार्याणि अकुर्वन्। ततः कदाचित् सर्वे देवाः एकत्र समागत्य, "भगवन्, किं कुर्मः? कुत्र वा गच्छामः? अस्माकं शरणं नास्ति," इति शरणार्थिनः अभवन्। तान् एवं उक्त्वा, देवगुरुः दीर्घकालं कालं चिन्तयित्वा, "सर्वैः देवैः अजेयः सः, केवलं एका स्त्रीत्यक्तः, हे देवाः। तपसः कृते तत्रैव युष्माकं सिद्धिः शीघ्रं भूयात्। या देवी विश्वं व्याप्या स्थिताऽस्ति, सा एकाकिनी पूज्या। सा स्वयम् अवतारस्य प्रयत्नं करिष्यति। अहं च वः शक्तेः परमं मन्त्रं वक्ष्यामि," इति उक्तवान्। एवं श्रुत्वा सर्वे देवाः परमं हर्षं जग्मुः। तत्रैव वाक्पतिः स्नातान् शुद्धान् सर्वान् उपवेश्य दीक्षां दत्तवान्। तत्रैव त्रयः स्वगणैः सहाभिषिक्ताः। विविधैः मन्त्रैः, सुन्दरतमैर् स्तोत्रैः, भक्त्या, सर्वथा निस्स्वार्थाः, अहंकाररहिताः, गुरुभक्ताः तस्थुः। तत्र स्थिता एव, राजन्, दीपप्रभासमा काचित् दीप्तिः तेषां शरीरेषु प्रविष्टा। षण्मासेभ्यः अन्तः, द्वादशसूर्यसमा प्रभा तेषां अन्तः उत्पन्ना। तेन सर्वसिद्धिप्रदं मण्डलं निर्मितम्। तेषां शरीरेषु या शक्तिः, सा परमसिद्धियुक्ता मन्त्रयुक्ता च अभवत्। तस्मात् स्थले प्रभायुक्ता कन्या तत्र स्वस्वरूपे प्रादुर्भूता। तस्यै इन्द्रेण वज्रः दत्तः, अपांपतिना पाशः दत्तः। अन्ये सर्वे देवगणाः हृष्टाः स्वस्वायुधानि दत्तवन्तः। "नमस्ते पद्मलोचने, नमस्ते जगन्माते। नमस्ते विश्वरूपिणि, नमस्ते विश्वपूजिते। त्वमेव क्षमा, लक्ष्मिः, श्रीः, स्वाहा, सावित्री, कमला, सती च। त्वं भैरवी, भीषणरूपा, छन्दमुण्डवधायिनी। सदा मद्य-मांसप्रियाऽसि, भक्तरक्षणपरायणा।" सा देवी तान् उवाच— "वरं वृणुध्वं, देवाः, दास्यामि।" सः महिषः सर्वैः भूतैः देवैः च अपि अजेयः कृतः आसीत्।