सहस्राक्ष, स्वप्नेषु अपि तव दर्शनं अतिदुर्लभं इति उक्तं। यदि त्वं मे वरं दातुम् इच्छसि, हे वृत्रघ्न, तर्हि न सन्देहः अस्तु— अहं सरसि दूतं प्रेषितवान्। अत्र पिण्डदानात् पितरः परमं तुष्टिं यान्ति। न सन्देहः, मम अनुग्रहेण, एष सर्वोच्चः, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ। ये मनः संयम्य, फाल्गुनमासे पूर्णिमायां अत्र उपस्थिताः, पिण्डदानं कृत्वा, गया-समं परमं फलम् अवाप्नुवन्ति। मुद्गलः, सततं परब्रह्म चिन्तयन्, ततः शुद्धध्याननिष्ठः, अक्षयमोक्षं प्राप्तवान्। अत्र पूर्वं महात्मा नारदः श्लोकं गायन् आसीत्। यः पुरुषः मामू-सरोवरे स्नात्वा, तं प्रभुं मुद्गलं दृष्टवान्, तेन कारणेन, हे राजन्, एतत् मामू-सरोवरं इति प्रसिद्धम्। तत् पुण्यस्थानं लोके विख्यातम्, सर्वतीर्थेषु अग्रगण्यं। यः विशेषतः मोक्षकामः, परमं पदं इच्छति— कदा तद् फलम् उत्पद्यते? कीदृशं फलम् तेषां पुरुषाणां भवति, यः तद् पश्यति? यत् श्रुत्वा, पुरुषः सर्वपापेभ्यः विमुक्तः भवति। पुरा, देवकालस्य काले, हे राजन्, महिषो नाम दैत्यः आसीत्। तेन इन्द्रः अन्ये च देवाः सहस्रशः संग्रामे पराजिताः। त्रैलोक्यं स्वधीनं कृत्वा, स एव इन्द्रः अभवत्। आदित्याः, वसवः, रुद्राः, अश्विनौ, मरुत्-गणाः, अग्निः अपि भयेन देवगणं परित्यक्तवान्। सूर्यः तस्य अनुमतौ तेजसा प्रकाशते। तथा सर्वे लोकपालाः तस्य कर्माणि अकुर्वन्। ततः काले, सर्वे देवाः एकत्र समागताः। "भगवन्, किं कुर्मः? कुत्र गच्छामः, शरणहीनाः?" इति। तथा उक्ताः, गुरुर्न दीर्घकालं कालं ध्यानं कृत्वा, हे राजन्, अवध्यः स सर्वेषां देवतानां, एकस्याः स्त्रियाः अपि, हे देवाः। तपस्याः कृते, तत्र त्वरया सिद्धिः भवतु। एकान्ते तां पूजयत, या इदं विश्वं व्याप्य स्थितम्। सा अवतारप्रयत्नं करिष्यति। अहं वः शक्तेः परमं मन्त्रं वदामि। पुलस्त्यः उवाच— एवं उक्त्वा, सर्वे देवाः महोत्साहेन पूर्णाः अभवन्। तत्र वागीश्वरः सर्वान् शुद्धान् स्नातान् दीक्षां दत्तवान्। तत्र, स्वगणैः सहिताः, त्रयः एकत्र अभिषिक्ताः। विविधैः मन्त्रैः, रम्यैः स्तुतिभिः, भक्त्या, असङ्गतया, अहङ्काररहिताः, गुरुभक्ताः, तत्र स्थिताः। तदा, दीपप्रभासमानः तेजः तेषां शरीरं प्रविष्टवान्, हे राजन्। षण्मासे, द्वादशसूर्यसमं तेजः तेषु अभवत्। स सर्वसिद्धिप्रदं मण्डलं निर्मितवान्। तेषां शरीरस्थः शक्तिः, परमशक्त्या मन्त्रैः च, महौजसा अभवत्।