पुलस्त्यः उवाच—शक्रस्य वचनानि श्रुत्वा दिव्यदूतः भयभीतः अभवत्। तं दूतं पुनः आगतम् दिव्ययानस्थम् दृष्ट्वा मुद्गलः अपि तस्य वचनैः स्तम्भितः अभवत्, यथा लिखितः वा अंकितः। दीर्घकालं विलम्बितं दूतं ज्ञात्वा देवेशः शक्रः तं मुद्गलद्वारा स्तम्भितं दूतं दृष्ट्वा तत्रैव भीषणानि निमित्तानि प्रादुरभवन्। तानि दृष्ट्वा मुद्गलः विस्मयपूर्णः चिन्तनं आरब्धवान्। ततः आकाशे हरिं दृष्ट्वा, यस्य हस्ते वज्रः उत्तोलितः आसीत्, तत्र शक्रः उत्साहभङ्गेन स्तुतिम् अकरोत्, हे राजश्रेष्ठ! शक्रः मुद्गलम् उवाच—स्वर्गे वा पृथिव्यां वा यत्र इच्छसि तत्र वासं कुरु, द्विजश्रेष्ठ। वरं वृणुष्व, तव मनसि यद् सदा स्थितम्, तद् ते स्यात् शुभम्। मुद्गलः प्रत्युवाच—हे सहस्राक्ष! स्वप्ने अपि तव दर्शनं अत्यन्तदुर्लभम्। यदि दातव्यो वरः, हे वृत्रहन्, संशयं मा कुरु, कारणं यत् अहम् दूतं सरः प्रति प्रेषितवान्। अत्र पितरः पिण्डप्रदानात् परमं तृप्तिं यान्ति। मम प्रसादात् अत्र सर्वोत्तमं, ब्राह्मणश्रेष्ठ, असंशयम्। ये मनः संयम्य फाल्गुनपूर्णिमायां अत्र उपस्थिताः स्युः, ते पिण्डप्रदानात् गयासमानं परमं फलम् प्राप्नुवन्ति। मुद्गलः निरन्तरं परं ब्रह्म चिन्तयन्, ततः शुद्धध्याननिष्ठः अक्षयं मोक्षं प्राप्तवान्। अत्र पूर्वं महात्मा नारदः एकं श्लोकं गायितवान्। यः पुरुषः मामू सरसि स्नात्वा तं प्रभुं मुद्गलम् पश्यति, तेन हेतुनाऽयं मामू सरः इति प्रसिद्धः। तद् तीर्थं लोके विश्रुतं सर्वेषां तीर्थानां अग्रगण्यं। यः विशेषतः मोक्षकामः, यः परमं पदं इच्छति— कस्मिन काले तत् फलम् उत्पद्यते? किं फलं मनुष्याणां दर्शनात् आगच्छति? येन श्रवणेन मनुष्यः सर्वपापैः विमुक्तः भवति? पूर्वं देवयुगे, हे राजन्, महिषो नाम दानवः आसीत्। तेन शक्रः अन्ये च देवाः युद्धे सहस्रशः पराजिताः। त्रिलोकान् विजित्य सः स्वयं इन्द्रः अभवत्। आदित्याः, वसवः, रुद्राः, अश्विनौ, मरुत्गणाः, अग्निः अपि भयात् देवसंघं परित्यज्य गतः। सूर्यः अपि तस्य अनुमतिना तेजसा प्रकाशयति। एवं सर्वे लोकपालाः तस्य कार्याणि अकुर्वन्। ततः काले सर्वे देवाः एकत्र समागम्य, "हे प्रभो, किं कुर्मः? क्व गच्छेम, अनाथाः सन्तः?" इति उक्ताः। तान् देवान् गुरुश्चिरं कालं कालं ध्यानं कृत्वा उवाच—"सर्वदेवैः अजेयः सः, किन्तु एका स्त्रिया अपवादः, हे देवाः। तपस्यार्थं तत्र त्वरया सिद्धिः सम्पाद्यताम्। या देवी विश्वं व्याप्य स्थिताः, तां एकान्ते पूजयत। सा अवतारप्रयत्नं करिष्यति। अहं वः शक्तेः परमं मन्त्रं वक्ष्यामि।" इति कथा।