स्वकृतैः पुण्यैः अहं, द्विजश्रेष्ठ, इह आगतः अस्मि। अहं महेश्वरं तपसा महान् आराधयिष्यामि। यदि ते निश्चयः दृढः अस्ति, अहं तव संक्षेपेण वक्ष्यामि। दिव्ये नन्दनाद्ये रम्ये वनेषु, तत्र, प्रभो, न तृष्णा न क्षुधा न निद्रा न आलस्यं जनं बाधते; अपि तु बहुभिः गीतनृत्यैः सः प्रमुदितः भवति। एवं तपोभ्यः सम्पन्नः जनः तत्र स्वर्गे निवसति। तथापि, विप्र, एकं दोषं अहं स्वर्गे पश्यामि। तत्र पुण्यं कदापि न लभ्यते, ब्रह्मन्। यत् शुभं कर्म इह क्रियते, तस्य फलं तत्र उपभुज्यते। स्वर्गे, द्विजश्रेष्ठ, अल्पपुण्याः बहुतेजस्विनः अन्यान् पश्यन्ति। अहं मर्त्यलोके न किञ्चन शुभं कृतवान्। तस्मात्, सहस्रशः अन्यान् पतन्तं पश्यन्, धर्माधर्मस्य कारणं सर्वं तव उक्तम्। अतः, दूत, मम स्वर्गे किञ्चित् इच्छाऽपि न अस्ति। त्वं इन्द्रस्य तव नाम्नि एतानि वाक्यानि स्पष्टं वद। अहं तं कर्म करिष्यामि येन पतनभीः न स्यात्; अहं तान् लोकान् साधयिष्यामि ये नित्यं पतनरहिताः स्युः। पुलस्त्यः उवाच—एवं उक्त्वा, राजश्रेष्ठ, स्वर्गे अनासक्तः मुद्गलः। शक्रस्य दूतः अपि तस्य वचनं श्रुत्वा, तव दिव्यदूतस्य यानं मापितं। अतः शीघ्रं गच्छ, तं ऋषिं बलात् आनय। पुलस्त्यः उवाच—शक्रस्य वचः श्रुत्वा, दिव्यदूतः भयभीतः अभवत्। मुद्गलः अपि पुनः आगतम् दिव्ययानस्थं दूतं दृष्ट्वा, तस्य वचनैः स्तम्भितः अभवत्, यथा लिखितः इव। दूतस्य दीर्घकालं विलम्बं ज्ञात्वा, देवेशः। तदनन्तरं मुद्गलस्य स्थम्भनं दृष्ट्वा, तत्र तदानीं भीषणानि निमित्तानि प्रादुरभवन्; तानि दृष्ट्वा मुद्गलः विस्मितः चिन्तयामास। ततः आकाशे हरिं वज्रं उत्तोल्य हस्ते धृत्वा दृष्ट्वा। तत्र शक्रः स्तुतिं अकरोत्, उत्साहः भग्नः, राजश्रेष्ठ। स्वर्गे वा, पृथिव्यां वा, यत्र इच्छसि तत्र वस, द्विज। वरं वृणु, यद् सदा तव मनसि अस्ति, तत् ते स्यात्। सहस्रनेत्र, स्वप्नेऽपि तव दर्शनं दुर्लभं। यदि त्वं मम वरं दातुम् इच्छसि, वृत्रहन्, संशयं मा कुरु, अहं दूतं सरः प्रति प्रेषितवान्। तत्र पितरः पिण्डप्रदानात् परं तृप्तिं प्राप्नुवन्ति। मम प्रसादात्, ब्रह्मश्रेष्ठ, एष सर्वोत्तमः। ये च फाल्गुनपूर्णिमायां एकचित्ताः इह सन्ति—पिण्डप्रदानात् गया-समानं परमं फलम् प्राप्नुवन्ति। मुद्गलः परमं ब्रह्म निरन्तरं चिन्तयन्, ततः। शुद्धध्याननिष्ठः अक्षयं मोक्षं प्राप। अत्र पूर्वं महात्मा नारदः श्लोकं गीतवान्।