तत्र श्रद्धया समाहितचित्तः पुरुषः विधिवत् स्नानं कुर्यात्। तस्य पश्चिमभागे, हे राजन्, लिङ्गमस्ति। धर्मयुक्ते मामुह्रदे स्नात्वा तद् लिङ्गं दृष्ट्वा, सः परमं श्रेयः प्राप्नोति, यत् सर्वतीर्थेषु दुर्लभम्। यः तत्र श्राद्धं कुर्यात्, दानं च दद्याद्, मूर्तौ शरणं गत्वा, तस्य महर्षयः निवारधानस्य दानं स्तुवन्ति। ततः, हे राजन्, विधिपूर्वकं मुद्गलाश्रमस्य विस्तारं ब्रूहि। पुलस्त्यः उवाच—एकदा, महात्मा मुद्गलः तत्र स्थितः आसीत्। सः अब्रवीत्—"देवाधिपेन प्रेषितोऽस्मि, हे श्रेष्ठमुने। यत् इच्छसि तद् कथय; श्रुत्वा यथोचितं करिष्यामि। सर्वेभ्यः इदं निवेदय; अहं पश्चात् तत्र आगमिष्यामि। स्वीयैः पुण्यैः, हे द्विजश्रेष्ठ, अहं अत्र आगतः। महेश्वरस्य तपः महत्तमं करिष्यामि, पूजनं च। यदि ते निश्चयः दृढः, तदा संक्षेपेण वक्ष्यामि।" तत्र रमणीयं नन्दनं च अन्यानि दिव्यानि वनानि सन्ति। तत्र, हे प्रभो, न तृष्णा न भूख् न निद्रा न आलस्यं जनं बाधते; बहुभिः गीतनृत्यैः सः प्रमुदितः भवति। एवं तपोभरितः जनः तत्र स्वर्गे वसन्ति। तथापि, हे मुने, एकमेव दोषं अहं स्वर्गे पश्यामि। तत्र, हे ब्राह्मण, पुण्यं किञ्चन न लभ्यते। यत् शुभं कर्म अत्र क्रियते, तस्य फलम् तत्र उपभुज्यते। स्वर्गे, हे द्विजश्रेष्ठ, अल्पपुण्याः बहुसम्पद्वन्तं तेजस्विनं जनं पश्यन्ति। अहं मर्त्यलोके शुभं कर्म किञ्चन न कृतवान्। अतः, सहस्रशः अन्यान् पतन्तं दृष्ट्वा, धर्माधर्मस्य कारणं सर्वं तवोक्तम्। अतः, हे दूत, मम स्वर्गे किञ्चन इच्छा नास्ति। एतानि वचनानि देवानां नृपतेः साक्षात् वद। तं कर्म करिष्यामि येन पतनभयः न स्यात्; तानि लोकानि साधयिष्यामि, यत्र नित्यं पतनरहितानि स्युः। पुलस्त्यः उवाच—एवं उक्त्वा, हे राजश्रेष्ठ, मुद्गलः स्वर्गे अनासक्तः आसीत्। शक्रस्य दूतः अपि तस्य वचनं विस्तारतः श्रुत्वा। दिव्यदूतस्य विमानं तवद्विना निर्मितम्। अतः शीघ्रं तत्र गच्छ, तं मुनिं बलात् आनय। पुलस्त्यः उवाच—शक्रस्य वचनं श्रुत्वा दिव्यदूतः भयभीतः अभवत्। मुद्गलः अपि पुनः आगतम् दूतं विमानस्थं दृष्ट्वा, तस्य वचनैः स्तम्भितः अभवत्, यथा लिखितः। दूतः दीर्घकालं विलम्बितः इति ज्ञात्वा, देवाधिपः। तदा मुद्गलस्य स्तम्भितं दूतं दृष्ट्वा। ततः तस्मिन्नेव क्षणे, भीषणानि निमित्तानि तत्र दृष्टानि; तानि दृष्ट्वा मुद्गलः विस्मितः चिन्तयितुं आरभत। तदा, आकाशे हरिं दृष्ट्वा, तु thunderbolt हस्ते धारणम्, तत्र शक्रः स्तुतिं अकरोत्, उत्साहः भग्नः, हे राजश्रेष्ठ। स्वर्गे वा पृथिव्यां वा, यत्र इच्छसि तत्र वस, हे द्विज। वरं वृणु, शुभं भवतु; यद् सदा तव मनसि तिष्ठति।