यावत् हंसः समये योजनमेकं याति, तावत् एव, यथोक्तं मया, हे प्रभो, प्रत्यागमनं उचितं इति। ततः चतुर्मुखः प्रमुदितचित्तः तं गृहीत्वा विष्णवे दर्शयामास—एष लिङ्गस्य शिखरात् प्राप्तः। शुभमाला मया आनीता, चतुर्भुजः तस्य अन्तं प्राप्तवान्। अहं, हे ब्रह्मन्, कदापि तस्य परमसीमां प्राप्तुं न समर्थः। यदि त्वं किञ्चित् तस्य अन्तं प्राप्तवान्, हे ब्रह्मन्, अन्यथा तस्य अन्तः कस्यापि कदापि दृष्टः न अस्ति। तस्मिन् क्षणे महराजः ब्रह्मणि कुपितः अभवत्। ततः स साक्षिणं समीपं गत्वा उवाच—“धिक् धिक् व्यर्थवक्ता!” यः मम सीमां मिथ्या दृष्टवान् इति अभिमानं कृतवान्, तस्य कारणात्, ये पुरुषाः तव पूजां कुर्वन्ति, मोहपूर्णाः, तथा केतकी अपि यः वचनं उक्तवती, तस्य महापापिन्याः कारणात्। एवं तयोः उभयोः शापं उच्चार्य, देवः केशवम् उवाच—“सत्यवचनस्य एव कारणात्, वरं वृणु, हे स्थिरव्रत!” हे देव, ये अपवित्राः तेषु तव तुष्टिः न सिध्यति। एष लिङ्गः ‘अनन्त’ नाम्ना, शीघ्रं लघुत्वं प्रापय। पुनः स केशवम् उवाच—“एतत् वचनं शृणु, हे हरि। अस्मिन् अत्युद्धरे स्थानि, लिङ्गं मम स्थापय, हे हरि।” मम तेजसा दग्धः, स कृष्णवर्णः अभवत्। अतः, हे नर, प्रातःकाले उत्तिष्ठन् ‘कृष्ण, कृष्ण’ इति नाम उच्चारयेत्। वासुदेवः अपि तं लिङ्गं गृहीत्वा अर्बुदगिरौ स्थितः। तस्मात् भूमौ ‘कृष्णतीर्थ’ इति पुण्यस्थानं उत्पन्नम्। यः पुण्ये कृष्णसरोवरे स्नानं कृत्वा तं लिङ्गं पश्यति, स सर्वदानफलम् अकामः प्राप्नोति। अतः तत्र स्नानाय सर्वयत्नः कर्तव्यः। एकादश्यां, हे महराज, उपवासी संयतेंद्रियः, श्रद्धया प्रातः श्राद्धं यः करोति, यः तत्र कृष्णतिलं ब्राह्मणेभ्यः ददाति, हे राजन्, कृष्णतीर्थस्य दर्शनमात्रेण पुरुषः— अस्य गिरिशिखरे ‘मामुह्रद’ इति प्रसिद्धम्। तत्र, श्रद्धया समाहितः यः सम्यक् स्नानं करोति, तस्य पश्चिमे, हे राजन्, लिङ्गं अस्ति। पुण्ये मामुह्रदे स्नानं कृत्वा तं लिङ्गं दृष्ट्वा, स परमं पुण्यं प्राप्नोति, यत् सर्वतीर्थेषु दुर्लभम्। यः तत्र श्राद्धं कृत्वा दानं ददाति, मूर्तिं शरणं गृहीत्वा, तत्र निवारधानं दानं महर्षयः स्तुवन्ति। एतत् सर्वं यथानियमं विस्तारतः मुद्गलाश्रमस्य कथां कथय। पुलस्त्यः उवाच—कदाचित्, हे राजन्, महात्मा मुद्गलः तत्र स्थितः। स उवाच—“इन्द्रराजेन अहं प्रेषितः, हे मुनीश्वर। यद् इच्छसि तत् वद; श्रुत्वा यथायोग्यं करिष्यामि। सर्वेभ्यः गत्वा वद; अहं तत्र अनन्तरं आगमिष्यामि।