तदा तेन अद्भुततेजसा वह्निना संतप्तः स प्राणी मूर्च्छया पीडितः सन् तस्य लिङ्गस्य समीपमुपेत्य भक्त्या तत्र पूजनं चकार। तस्मिन्नेव काले ब्रह्मा अपि स्वहंसयानमारुह्य आकाशमार्गेण तत्र गतवान्। सहस्रसंवत्सरान्ते स केतकीपुष्पं ददर्श। तदा केतकी तं ब्रह्माणं पृष्टवती—"क्व गच्छसि, हे ब्रह्मन्, अनन्तेऽस्मिन्महापथे?" सा पुनः प्राह—"यः कश्चिदस्माकं लिङ्गस्य अन्तं प्राप्नोति, स श्रेष्ठो भवति, अन्यस्तु हीनः—एवं पिनाकिना उक्तम्।" ततो ब्रह्मा उक्तवान्—"यदा लिङ्गस्य अन्तं प्राप्स्यामि, तदा पृथिवीं प्रतिपत्स्ये।" केतकी पुनरुवाच—"ते तव प्रयासो निष्फलः, हे लोकनाथ, लिङ्गस्य न कश्चिदन्तोऽस्ति।" सा केतकी पुनर्यथावत् व्याचष्ट—"यदा लिङ्गस्य शिखरात् पतिता, तदा कालः व्यतीयाय। यावत्स्वं हंसः योजनमेकं यायात्, तावत्कालो गच्छति। तस्मात्त्वया निवर्तितव्यमिति मया उक्तं, हे प्रभो।" ततः चतुर्मुखः ब्रह्मा हृष्टचित्तः तदेकं पुष्पं गृहित्वा विष्णवे दर्शयामास—"एष लिङ्गशिखरात् प्राप्तम्।" शुभमाला मया आनीता, चतुर्भुजेन च तस्य अन्तं प्राप्तम्। विष्णुर्ववन्द—"नाहं, हे ब्रह्मन्, कदापि लिङ्गस्य पारमाप्तुं समर्थः। यदि त्वं किञ्चिदन्तं प्राप्तवान्, तद्ब्रूहि; अन्यथा तस्य न कश्चिदन्तो दृश्यते।" एवमुक्ते महेश्वरः तदा ब्रह्माणं प्रति कोपं चकार। ततः साक्षिणं गत्वा व्याहरत्—"धिक् धिक् तं व्यर्थवादिनम्!" पुनः स भगवान् उवाच—"यत् त्वं मम पारं मिथ्यावदसि, तस्मात् ये त्वां पूजयन्ति मोहयुक्ताः, तानपि शपामि। तथा केतकी अपि अनृतं वदित्वा दुष्टत्वात् शप्तवती।" इति तयोः शापं दत्वा देवः केशवमुवाच—"सत्यवाक्यस्य फलरूपेण वरं वृणुष्व, हे स्थिरव्रत।" विष्णुः प्रत्युवाच—"हे देव, अशुद्धैः सन्तुष्टिं न प्राप्नोति।" महेश्वरः पुनरुवाच—"अनन्ताख्यं लिङ्गमिदं शीघ्रं लघुत्वं नय।" पुनः केशवमुवाच—"मम प्रियस्थलेऽस्मिन्लिङ्गं स्थापय, हे हरि।" तस्मात् मम तेजसा दग्धः स कृष्णवर्णः अभवत्। अतः पुरुषेण प्रातःकाले 'कृष्ण, कृष्ण' इत्यस्य नामोच्चारणं कर्तव्यम्। वासुदेवः अपि तत् लिङ्गं गृहित्वा अर्बुदपर्वते स्थितवान्। तस्मात् भूमौ कृष्णतीर्थाख्यं पुण्यस्थलं समुत्पन्नम्। यः कश्चित् कृष्णतीर्थे स्नानं कृत्वा तल्लिङ्गं पश्यति, स सर्वदानफलमकामतः प्राप्नोति। तस्मात् तत्र स्नानाय यत्नः कर्तव्यः। एकादश्यां महतीं रात्रिं उपोष्य, जितेन्द्रियः श्रद्धया प्रातः श्राद्धं कुर्वन्, तत्रैव कृष्णतिलान् विप्रेभ्यः दद्यात्। केवलं कृष्णतीर्थदर्शनात् नरः पावनः भवति। तस्य पर्वतस्य शृङ्गे 'मामुह्रद' इति प्रसिद्धं।