तयोः मध्ये एकः कठोराणि वचनानि पुनः पुनः प्राह, तं तिरस्कृत्य। स मूर्खः त्वया मया सृष्टः, अहं प्रथमः अस्मि, न संशयः इति उवाच। एवं, राजन्, तौ तेजस्विनौ परस्परं विवादं अकुर्वताम्। तदनन्तरं, तौ मुष्टिभिः, बाहुभिः, नखैः, दन्तैः, आकर्षणे च, समरं अकुर्वताम्। सहस्रवर्षान्ते, तयोः मध्ये, नरश्रेष्ठ, तस्मिन्नेव क्षणे, एकः शरीररहितः शब्दः प्रववर्तत्। "यः युवयोः महेश्वरस्य महालिङ्गस्य अन्तं प्राप्नुयात्, स श्रेष्ठः स्यात्।" इति उक्त्वा, "एकः अधः गच्छतु, अन्यः ऊर्ध्वं गच्छतु, मम आज्ञया।" इति अपि उक्तम्। ततः कृष्णः भूमिं विदार्य शीघ्रं अधः अगच्छत्; तत्र स महात्मा कालाग्निरुद्रं अपश्यत्। अधः अधिकं गन्तुम् इच्छन्, स सर्ववेगेन गतवान्। तदा तस्य अद्भुतज्वालया संतप्तः, मूर्छया पीडितः अभवत्। लिङ्गं प्राप्त्वा भक्त्या तत्र पूजनं अकुर्वत्। ब्रह्मा अपि व्योममार्गे हंसवाहनेन अगच्छत्। सहस्रवर्षान्ते, स केतकीपुष्पं अपश्यत्। "क्व गच्छसि, ब्रह्मन्, अनन्ते महामार्गे?" इति केतकीपुष्पं ब्रह्माणं पप्रच्छ। "यः लिङ्गस्य अन्तं प्राप्नुयात्, स श्रेष्ठः अन्यः हीनः; पिनाकी एवं उक्तवान्।" इति ब्रह्मा उक्तवान्। "लिङ्गस्य अन्तं प्राप्त्वा, पृथिवीं प्रतिनिवर्तिष्यामि।" इति अपि उक्तम्। केतकीपुष्पं उवाच, "तव प्रयासः व्यर्थः, लोकनाथ, लिङ्गस्य अन्तः न विद्यते।" "लिङ्गस्य शिखरात् पतित्वा, महातेजस्विन्, कालः व्यतीतः।" "यावत् हंसः योजनेन कालस्य याति, तावत्।" "अतः, यथोक्तं मया, त्वया प्रतिनिवर्तितव्यम्, प्रभो।" ततः ब्रह्मा हृष्टचित्तः केतकीपुष्पं गृहीत्वा विष्णवे दर्शयामास, "एतत् लिङ्गस्य शिखरात् आगतम्।" शुभमाला मया आनितम्, चतुर्भुजः अन्तं प्राप्तवान्। विष्णुः उवाच, "अहं न शक्ष्यामि, ब्रह्मन्, लिङ्गस्य अन्तं कदापि प्राप्तुम्।" "यदि त्वं किञ्चित् लिङ्गस्य अन्तं प्राप्तवान्, ब्रह्मन्, अन्यथा, लिङ्गस्य अन्तः न कस्यापि दृश्यते।" तस्मिन्नेव क्षणे, महराजः ब्रह्मणि क्रुद्धः अभवत्। तदा स साक्षिणं गत्वा उवाच, "धिक् धिक् तं व्यर्थवक्तारम्!" "यत् त्वं मम सीमां मिथ्या दृष्ट्वा अभ्यधाः, तस्मात्—" "ये पुरुषाः त्वां पूजयन्ति, मोहपूर्णाः," "तथा केतकी अपि उक्तवती, तस्मात्, तया पापिष्ठया," "एवं तयोः उभयोः शापं उच्चार्य, देवः केशवम् उवाच।" "सत्यवचनस्य कारणात्, वरं वृणु, दृढव्रत।" केशवः उवाच, "देव, ते अशुद्धेभ्यः तुष्टि न प्राप्तिः।" "एतत् अनन्तलिङ्गं, शीघ्रं लघुरूपं कुरु।" पुनः केशवम् उवाच, "एतत् वचनं शृणु, हरि।" "एतस्मिन् शुद्धस्थले, लिङ्गं स्थापय, हरि।" तस्य तेजसा दग्धः, कृष्णवर्णः अभवत्। अतः, नर, प्रभाते उत्थाय 'कृष्ण, कृष्ण' नाम उच्चारयेत्।