राज्ञः शृणु, यदा विवाहे, कलहे, संग्रामे, प्रस्थानकाले, कृषिकर्मणि वा, यत्किमपि इच्छति, तस्य सर्वं विनायकस्य प्रसादेन सिद्ध्यति। यः कश्चित् एकाग्रचित्तः महत् विनायकशान्तिं सम्यक् आचरति, तस्य सर्वाभीष्टं निःसंशयं सम्पद्यते। तत्र राजा पप्रच्छ—"कथं मन्त्राः? कः विधिः? एतस्मिन्नहं परमुत्सुकः।" तदा प्रोक्तं—"गणेशस्य शान्तिं श्रेष्ठे चन्द्रबलदिने आचरितव्यम्। पूर्वोत्तरे समे स्थले वेदिकां मण्डपं च निर्माय, दिशि दिशि इन्द्रादिभिः लोकपालैः सह, गन्धपुष्पैः द्रव्यैः च नियतैः सम्यक् समर्पणपूर्वकं, हव्यव्यवस्थया युक्तं कर्म कुर्यात्।" तत्र पूर्वदिशि सुवर्णेन फलेन च विनायकं आवाह्य, हस्तेन कृताग्निकुण्डस्य पुरतः पूजां कुर्यात्। मधुना दूर्वया अक्षतानां च समर्पणेन, ग्रहहोमं कृत्वा, ब्राह्मणैः उत्तराभिमुखैः, पीतवस्त्रधारिभिः सुवर्णकुण्डलभूषितैः, मृगचर्मासने स्थितैः, सम्यग् मन्त्रैः यथाविधि आचरितव्यम्। गङ्गे यमुनि पञ्चनद्यः शुभसरोवराणि च, मम वाक्यं शृणुत। सम्यगुच्चारितं मन्त्रं प्रयुञ्जानः विघ्ननाशं प्राप्नोति। व्याधयः रोगाः तीव्रशूलाः ज्वरादयः च सर्वे विनश्यन्ति। एवं सर्वं यथापृष्टं तुभ्यं व्याख्यातम्। यः कश्चित् चतुर्थ्यां सम्यक् एकचित्तः पठति, यदिच्छति तद् पूजयन्, तस्य सर्वं सम्पद्यते। यं दृष्ट्वा नरः सर्वपापैः विमुक्तः स्यात्, सा पार्था नाम धर्मिष्ठा देवलस्य प्रिया पतिव्रता पत्नी आसीत्। सा पूर्वं सुतहीना, मुनिपत्न्यनघा बभूव। सा वायुभोजिनी, निराहारा, समचित्ता ध्यानस्थिता आसीत्। अथ सहसा, पृथिव्याः सतले विदारिते, लिङ्गमुत्थितम्। तं शिवलिङ्गं परममङ्गलं विशुद्धं पूजनीयं। यः कश्चित् तस्य पूजाकाले यद् अभिलषति, तत् सर्वं सिध्यति। तत् पार्थेश्वरनाम्ना लोके विख्यातं भविष्यति। तदा सा विस्मितचित्ता तस्य पूजां चकार। ततोऽस्मिन् लिङ्गे पृथिव्यां कीर्तिः जाता। तत्र सम्यक् स्नानं कृत्वा, भक्त्या यः पश्यति, स धन्यः। शुक्लपक्षचतुर्दश्यां तस्य समीपे जागरणं कर्तव्यम्। यः कश्चित् तत्र एकचित्तः पिण्डदानं करोति, स पुण्यलाभी भवति। एवं तृतीयार्बुदे सप्तमे प्राभासखण्डे स्कन्दमहापुराणे पार्थेश्वरमाहात्म्यवर्णनं नाम त्रयस्त्रिंशोऽध्यायः समाप्तः। अत्र विष्णुः स्वयमेव नित्यं विराजते, इति राज्ञा पृष्टं—"कदा? कुत्र? सर्वं विस्तरेण ब्रूहि, मुनिवर।" तदा, चन्द्रसूर्यवायूनां प्रकाशे नष्टे, प्रलये सति, सहस्रयुगान्ते पद्मासनः प्रबुद्धः। चतुर्मुखः भ्रमन् दूरात् दृष्टवान्। स चतुर्मुखः तं पप्रच्छ—"को भवान्? केन सृष्टः?" तदा गोविन्दः स्मितपूर्वकं मधुरया वाचा प्रत्युवाच—"अहमेव आद्यः एकः पुरुषः। त्वमपि मया सृष्टोऽसि।" एवं शास्त्रवचोभिः सम्पूर्णं चरितं संक्षेपेण निवेदितम्।