नृपतेः, त्रीगम्भीरः चतुर्भुजः सप्तवर्णः रक्तः स तत्र दृष्टः। तं त्रिविस्तीर्णं दृष्ट्वा, महाबलिनः नृपतेः, गौर्याः महती विस्मयः अभवत्। देवी तं जीवितं कृत्वा, तस्मिन्नेव क्षणे, सः समुत्थितः। तं अद्भुतरूपं दृष्ट्वा, सा मातृभावेन पुनः पुनः तं 'पुत्र' इति आह्वयन्ती अभवत्। ततः देवी पुत्रं प्रति उवाच— "एषः मम शरीरेण लेपनात् जातः। यस्य शिरः स्कन्देन योजितम्, तद् महत् त्वया अभिहितम्। तस्मात् तस्य शरीरे नेतृत्वं स्थापितम्। हे गिरिसुत, सर्वेषां गणानां अधिपत्यं अस्य दत्तम्। ये मनुष्याः, किमपि कर्म आरभ्य, गणाधिपं पूजयन्ति—" ततः स्कन्दः तस्मै क्रीडायै लघुं परशुं दत्तवान्। अनन्तरं गौर्याः तस्मै मधुरैः मोदकैः पूर्णं भोजनपात्रं दत्तम्। तस्य भोजनस्य गन्धेन आकृष्टः मूषकः बिलात् निर्गतः। तद् दृष्ट्वा, शृणु, मनः संनिधाय, यः पुण्यः जायते। यत् बाल्ये, वृद्धे, यौवने वा, यः पापं कृतम्— माघमासे शुक्लपक्षे चतुर्थ्यां, उपवासपूर्वकं, शुद्धवारिणा पूर्णे महायज्ञवेदिकायाम्— श्रद्धया स्नात्वा, यः विनायकं पश्यति— गणानां मन्त्रं जप्त्वा, त्रिः प्रदक्षिणं कृत्वा— तस्मात् सर्वयत्नेन विनायकं द्रष्टव्यम्। गृहस्थः अपि, श्रद्धया, तं स्मरन् यदा कार्यं आरभते— यः प्रातः उत्ताय विनायकं देवतां स्मरति— विवाहे, कलहे, युद्धे, यात्रा वा कृषिकर्मणि, यत् इच्छति, सर्वं तस्य कृपया सिद्ध्यति। यः एकाग्रचित्तः महाविनायकशान्तिं कुर्यात्— "मन्त्राः, विधिः कः?" इति अहं तत्त्वेन जिज्ञासामि। गणेशस्य शान्तिं श्रेष्ठे चन्द्रबलमन्त्रे कर्तव्यम्। पूर्वोत्तरयोः समस्थिते स्थले, वेदिका मण्डपं च निर्माय— लोकपालाः इन्द्रादयः सर्वदिशासु, नृपते— गन्धपुष्पैः दानेन च विधिवत् यज्ञव्यवस्थया च— तत्र पूर्वदिशि सुवर्णेन फलैः सहितः— विनायकं आवह्य, पुरतः, हस्तेन कृतायां अग्निकुण्डे— मधुना, दूर्वया, अक्षतानां च होमं ग्रहाणां समर्प्य— एषा विधिः कर्तव्या, नृपश्रेष्ठ, ब्राह्मणैः उत्तराभिमुखैः कर्तव्या। पीतवस्त्रधारिणः सुवर्णकुण्डलभूषिताः, मृगचर्मासने उपविष्टाः, एतेषु मन्त्रेषु, विधिवत्— हे गङ्गे, यमुने, पंचनद्यः, शुभसरोवराणि, एतन्मम शृणु। मन्त्रं सम्यक् उच्चार्य, विघ्ननाशं प्राप्नोति। व्याधयः, रोगाः, तीव्रव्याधयः, ज्वरादयः— सर्वं ते पृष्टं यथापृष्टं उक्तम्।