ततः स राजा ब्राह्मणेन समादिष्टः, यः युद्धे हतः इन्द्रसेनः, तस्य वार्तां सुनन्दायाः निवेदयितुं दूतं प्रेषयामास। यदि सा तेजस्विनी सुनन्दा मृत्युम् अभिप्रेत्य दृढनिश्चया स्यात्, इति ब्राह्मणेन दूतः सम्यक् उपदिष्टः। स दूतः तु तस्यैव क्षणेन प्रस्थितवान्, हे नृपश्रेष्ठ। तस्य वचः श्रुत्वा सुनन्दा सा सुशोभना सुमधुरस्मिता, धर्मगुणैः भूषिता, मृत्यवे प्रवृत्ता। यदा सा सुनन्दा धर्मगुणसमन्विता देहं त्यक्तवती, तदा तस्याः शरीरस्योपरि द्वितीयं छायारूपं सः दृष्टवान्। सा छाया तु तेजोहीना, दुर्गन्धयुक्ता, वर्णहीना चाभवत्, हे नृपश्रेष्ठ। तदा सः विनाशशोकदुःखैः पीडितः अत्यन्तं विलपन् स्थितवान्। ततः ब्राह्मणानां निर्देशेन सः पुनः यात्रां कृत्वा वाराणसीं गत्वा तत्र बहु दानं दत्तवान्। कपालमोचनतीर्थे, यत् सर्वपापविनाशनकारि, सः गच्छन् तत्र अपि तस्य द्वितीयं छायारूपं न नष्टम्। एवं सः पुष्करवनं, ततः अमरकण्टकं च गतवान्। ततः प्रभासं, सोमतीर्थं, कृमिजाङ्गलं च प्राप्तवान्। रुद्रकोटिं विरूपाक्षं, ततः पञ्चनदं च गत्वा, पृथिव्यां विचरन् सः नरपतिः क्लान्तः अभवत्। सहस्रवर्षे व्यतीते, सः अर्बुदपर्वतं प्राप्तवान्। तत्र विविधान् वेदविदः तपस्विनः ब्राह्मणगणांश्च दृष्टवान्। सः तस्मिन्नेव पर्वते रक्तानुबन्धनाम्नि पुण्यतीर्थे समुपागमत्। तत्र स्त्रीवधसमुत्थितं द्वितीयं छायारूपं न दृष्टम्। दुर्गन्धोऽपि नष्टः, तस्य तेजो महद्वृद्धिं गतम्, सर्वदिशः सूतमग्धैः स्तुतः सः गृहं प्रति प्रस्थितवान्। ततः, हे नृप, रक्तानुबन्धं सोमतीर्थं च अतिक्रम्य यदा गतवान्, तदा तस्य शरीरे पुनः द्वितीयं छायारूपं प्रादुरभवत्। दुःखेन पीडितः सः तत्क्षणात् पुनः तत्रैव प्रत्यागतः। तीर्थस्य महापवित्रत्वं ज्ञात्वा सः नृपश्रेष्ठः ब्राह्मणश्रेष्ठेभ्यः दानानि दत्त्वा अग्निम् प्रविष्टवान्। ततः दिव्येन विमानकेन आरोह्य देहं त्यक्त्वा, सः नृपश्रेष्ठः शिवलोकं प्राप्तवान्। सर्वेषां तीर्थानां मध्ये एतत् परमं पावनतमं च इति कीर्त्यते। तस्मात् कालात् एतत् तीर्थं पृथिव्यां प्रसिद्धं जातम्। अतः एतत् रक्तानुबन्ध इति नाम्ना लोके विख्यातम्। यः च तत्र सूर्यसङ्क्रान्तौ स्नानं करोति, अथवा गायायां पितृक्षेत्रे श्राद्धं यः करोति, चन्द्रसूर्यग्रहणे वा गोदानं करोति, सः नृपश्रेष्ठः, महान् पुण्यलाभः स्यात्। एवं कथे समाप्तायां, पुलस्त्यः उवाच— ततः, हे नृपश्रेष्ठ, विनायकमहातीर्थं प्रति गन्तव्यम्। तदा ययातिः पप्रच्छ— कथं विनायकः तत्र पूर्वं महत्त्वं प्राप्तवान्? तदा क्रीडार्थं सः एकं कोमलम् शिशुं सृष्टवान्। तस्य शिशोः शिरो नासीत्, सर्वाङ्गानि तु सन्ति स्म, हे नृप। ततः स्कन्दं प्रति उवाच— शीघ्रं तैलं आनय, शिरसः कृते, ते शुभं भूयात्। गौरीआज्ञया तदा तैलं प्राप्तं, हे नृपश्रेष्ठ। यत्र यत्र तैलं दृष्टं, तत्र तत्र तद् अङ्गे लेपितम्। पार्वती पुनः पुनः उक्तवती— मा मां स्पृश। अनेन कारणेन, विशेषतः अङ्गेषु एव नेतृत्वं समुत्पन्नम्।