स तस्य वचनं प्रोवाच—"ते जिह्वा विपरीता भविष्यति" इति। ततो भगवाञ् वह्निः देवैः अदृश्यो भूत्वा प्रविवेश। स एव वह्निः अत्र निर्झरे पर्वते च वर्तते। महान् प्रयत्नेन मृत्युमुखात् अहं मुक्तः, हे देवाः। ततः तं मण्डूकं शप्त्वा राजा वाक्यम् उवाच—"त्वं जिह्वाहीनः भविष्यसि" इति। तदा सर्वे देवगणा जलात् निर्गता अभवन्। ते ऊचुः—"यदि त्वं न स्याः, जगत् सर्वं शीघ्रं नश्येत्। त्वं सर्वदेवतामुखं, लोका अपि त्वयि प्रतिष्ठिताः। त्वया विना वयं नश्येम; अतः त्वं अस्मान् रक्षितुम् अर्हसि। त्वं ब्रह्मा, त्वं महादेवः, त्वं विष्णुः, त्वं सूर्यः। इन्द्रादयः सर्वे देवाः त्वय्य् एव आश्रिताः, यज्ञपतये। किमर्थं, भगवन्, त्वं निर्दोषान् अस्मान् त्यक्तुम् इच्छसि?" एवमुक्त्वा, तस्यैव प्रवाहस्य तीरे स्थित्वा, स वाक्यम् उवाच। "एतेन हेतुनाऽमर्त्यपतिः मनुष्येषु वृष्टिं न करोति। अतः पृथिवीं परित्यज्य अहं अस्मिन्स्रवति प्रविष्टः।" तत्र देवापिः नाम धर्मात्मा क्षत्रियश्रेष्ठः अभूत्। तस्य पुत्रः प्रतिपः, सदाचारवान्, धर्मिष्ठः, राज्यं परित्यज्य शान्तनुं पुत्रं राज्ये स्थापयामास। तस्मात् कारणात् तस्य राज्ये वृष्टिः नाभूत्। ततः स शीघ्रं वृष्ट्यादेशं पृथिव्यां दत्तवान्। इन्द्राज्ञया मेघाः विद्युत्प्रभाः, दीप्ताः, अतिवेगवन्तः, आकाशं पूरयामासुः, हे राजन्। तदा यज्ञपतिः अग्निः परमं तुष्टिं प्राप्तवान्। देवाः ऊचुः—"यत् ते प्रियतमं तत् शीघ्रं ब्रूहि।" तव प्रसादात् यशः पृथिव्याम् व्याप्नुयात्। यः कश्चित् अत्र सम्यग् स्नायात्, स अग्निलोकं यायात्। यः अपि अत्र तिलदानं कुर्यात्, एकचित्तः, स पुण्यं लभते। ततः पुण्यात्मा वह्निः स्वपूर्वकर्माणि पुनः प्रवर्तयामास। यः कश्चित् एतत् प्रतिदिनं प्रातरुत्थाय पठति, स परमं पदं प्राप्नोति। शृण्वन् अपि पापात् विमुच्यते, यानि अह्निश्च रात्रौ च कृतानि। यत्र सम्यग् स्नानं कृत्वा ब्रह्महत्या पापात् मुच्यते। कदाचित् इन्द्रसेनः नाम राजा भूमिपालः आसीत्; तस्य धर्मपत्नी पतिसंयुक्ता, स्नेहसमन्विता। कालान्तरे तु स राजा सपरिवारः मृत्युम् अयात्। तं हत्वा, धनं च गृह्य, विजयी स्वगृहं गतः। ततो वद, सुनन्दायै इन्द्रसेनः रणाङ्गणे हतः इति। यदि सा, प्रभा समन्विता, मृत्युम् प्रति दृढनिश्चया स्यात्—इति उक्त्वा, दूतः तत्रैव क्षणे प्रस्थितः, हे नरश्रेष्ठ। तस्य वचनं श्रुत्वा, सुनन्दा, सुहासिनी, शोकं न दर्शयन्ती। यदा सुनन्दा, सुसंस्कारा, मृत्युम् उपयाता, तदा कश्चित् द्वितीयः छायाशरीरः तस्याः शरीरे दृष्टः। तद् छायाशरीरं तेजोहीनं, दुर्गन्धयुक्तं, वर्णहीनं च आसीत्, हे नरश्रेष्ठ। तेन विनाशेन, शोकदुःखपीडितः, सः करुणया विललाप। ततः ब्राह्मणानां निर्देशेन अन्यं मार्गं कृत्वा, काश्यां गत्वा, तत्र बहुदानानि दत्तवान्। कपालमोचनतीर्थे, सर्वपापकृते, स्नानं कृतवान्।