श्वेतद्वीपे क्षीरसागरस्योपरि शेषनागशय्यायां भगवान् विष्णुः विश्रान्तः आसीत्। तं नारदप्रमुखैः महर्षिभिः कीर्तिं गायन्तैः समन्तात् उपगीतं दृष्ट्वा, तस्य वस्त्रं क्षीरसागरस्य तरङ्गैः सिक्तबिन्दुभिः अलंकृतं बभूव। पीतवसनधारी, हर्षपूर्णमुखमण्डलः, तेजोमयः श्रीमत् विष्णुः, मणिमालावत् निर्मलः, श्वेतद्वीपे स्थितः आसीत्। सः मित्रस्य पुनरागमनेन, राहुभयस्य शान्तेः अनन्तरं अद्भुतरूपेण प्रकटितः, चतुर्मुखब्रह्मणः परमसृष्टिं चिन्तयन् इव तत्र आसीत्। तस्मिन्नेव काले, शम्भुः समस्तदेवगणैः सह भगवतः समीपं आगच्छत्। तं घोरमोहनाशकं, चन्द्रसदृशं हरिं नमस्कृत्य, चित्तज्योतिःशिखायाः चन्द्रिकासंयुक्तं, त्रैलोक्यव्यापिनीं लीलाशक्तिं, कमलदलाग्रनिलयान् वायुसंचालितान्, सूर्यस्वरूपं, चेतनारश्मिलं, योगिनां शरणं, यमः सदा, ऋग्यजुःसामस्वरूपं, हविःभुक्तयज्ञरूपं, शान्तं धर्मनिधिं क्षेत्रज्ञं, अमृतस्वरूपं, घोरमायेश्वरं, सहस्रशीर्षं, योगनिद्रारूपं, नाभिकमलोत्थजगद्भर्तारं, कर्मविषयं, कर्ममितिं, महाबलिं, जीवात्मानं, परमात्मानं, गर्विष्ठं, सिंहवपुषं, दानवविनाशकं, अज्ञानमहान्धकारनाशकं, संसारहेतुम्, शान्तं, तरङ्गरहितमुक्तिदायकं, नीलोत्पलदलसदृशं, चलच्छायसहितं, तं नमस्कृत्य। भगवान् विष्णुः करुणापूर्णदृष्ट्या समस्तदेवान् अमृतदृष्टिपातेन सिञ्चितवान्। तत्र दैत्यवीर्येण कब्जितं स्थलम्, युद्धमदेन तान् देवाः निर्बलान् पराजितवन्तः, बलिनः अन्यैः अपि पराजिताः। विष्णुः उवाच— अहम् अयोध्यापुरीं गच्छामि, तत्र परमं तपः करिष्यामि। यूयम् अपि शुद्धचित्तैः घोरं तपः कुरुत। एवं उक्त्वा, गरुडारूढः देवः देवदर्शनात् अन्तर्धानं गतः। तस्य गुप्ते सति, देवशक्तिवृद्ध्यर्थं, पूर्वं हर्यागमनात् तस्य हस्तात् किञ्चित् पतितम्। तयोः केवलदर्शनात् सर्वपापविमुक्तिः जायते। सः सर्वदानवान् युद्धे जित्वा, स्वं धाम् प्राप्तवान्। ततः सर्वे देवाः बृहस्पतिप्रमुखाः शीघ्रं संमिल्य, हरिं द्रष्टुं उत्सुकाः, अयोध्यां आगच्छन्। तत्र आगत्य तस्य विविधगुणश्रवणं, श्रद्धां च कृत्वा, मनः केवलं हरेः ध्याने स्थिरं कृतवन्तः। तान् भक्तिनम्रान् चरणयोः पश्यन्, विष्णुः उवाच— "देवाः, यद् इच्छथ, तद् अहम् साधयिष्यामि।" देवाः ऊचुः— "भगवन्, देवदेव, त्वया सर्वं साधितम्। तथापि, हे महाबल, त्वं सदा अस्माकं समीपे स्थितः भव। शत्रुपक्षविनाशः सदा भवतु।" विष्णुः उवाच— "देवाः, अहम् सदा उज्ज्वलतेजसः वृद्धिं करिष्ये।