तस्याः सह संवाद्य स्वभावं गवां रूपं पुनः प्राप्स्यसि, इति उक्त्वा सा हरिणी राजानं प्रति प्राणान् त्यक्तवती। ततो राजाः त्वरया क्रूरमुखः अभवत्, कोपाविष्टः स्वसेनाम् एव भक्षयामास। तदा शेषाः सैनिकाः, भग्नमनसः दुःखिताः च, यद् अभवत् तद् नगरे चत्वरासु त्रिमार्गेषु च निवेदयामासुः। तेषां वचनं श्रुत्वा तस्य वीर्यशालिः पुत्रः, कालेन तस्मिन्नेव वंशे, अभवत्। तत्र एकदा गव्या तृणलोलुप्तया स्वगणात् पृथक् कृता। सा गुञ्जतृणभक्षिणी सततं तृणस्य शिखराणि न छिनत्ति स्म। तत्र तां व्याघ्रः समुपेत्य, तीक्ष्णदंष्ट्रमुखः अभवत्। सा तु स्मरन्ती स्वस्य वत्सं गोष्ठे बद्धं, पयः पिबन्तं, स्थितवती। मूढानां मध्ये केचन प्रियं देवतां स्मृत्या पूजयन्ति इति। कपिला उवाच—"मम प्राणभयात्, हे व्याघ्र, अहं न क्रन्दामि। मम वत्सः तृणं न अद्यापि भुक्तवान्, तेन दुःखिता अस्मि। मम पुत्रं पाययित्वा, स्वबान्धवान् दृष्ट्वा पृष्ट्वा च, तव समीपं पुनः आगमिष्यामि। त्वं मम प्रत्यागमनं वदसि, अहं तु न विश्वसिमि। त्वं भीतया मम एवं वदसि; प्राणभयस्य तुल्यं भयम् नास्ति। यदि त्वं श्रद्धासि, मां मुञ्च, पशुराज। ततः निश्चित्य, अहं तं व्यसर्जयिष्यामि, अथवा न। यदि पुनः न आगच्छेयम्, तेन पापेन लिप्ये। यो गुरोः विश्वासघातं वा चौर्यं करोति, तस्य यत् पापं, यत् ब्राह्मणघ्नस्य, गवाघ्नस्य च, सखिग्राहिणः, गुरुवञ्चकस्य च, गोब्राह्मणाग्निसंस्पृशः, कूपारामपुष्करविनाशकस्य, कृतघ्नस्य, चौर्यकस्य च, सुरामांसासक्तस्य, राजद्रोहिणः, वेदविक्रयिणः, द्विजातिदानविघातकस्य, विश्वासघातिनः, द्विजद्वेषिणः, परनिन्दकस्य, रात्रौ दधिपरमान्नभक्षिणः, वृन्ताकमूलकलशुणपलाण्डुभक्षिणः, तानि सर्वाणि पापानि मम यदि त्वं मुञ्चसि न च पुनरागच्छेयम्।" ततः निश्चित्य व्याघ्रः एवमुवाच—"न च मया त्वं वञ्चिता इति मन्येत। गच्छ कपिले, पुत्रं पश्य, मातरं पुत्रवत्सले।" सा च मातरं भ्रातरं मित्राणि बान्धवान् च दृष्ट्वा, अश्रुपूर्णमुखी दुःखिता सा गोपुरं प्रति निर्जगाम।