स्वर्णं तु तस्य हस्तात् पतितं न किञ्चिदपि पुनः प्राप्तं, न केनापि प्रकारेण समुद्धृतम्। नृपश्रेष्ठ, अत्र न कश्चन नाशः, नास्मिन्लोके न परत्र च; यतस्तत्र प्राचीनं सुवर्णं कोटिगुणितं जातम्। अतः तत्र मापनस्य च अमापनस्य च गणना समुत्पन्ना, यत्नेन तत्र श्राद्धं कर्तव्यम्, विशेषतः सुवर्णेन सह। ब्राह्मणानां दानं तत्र दास्यन्ति, तस्य च प्रमाणं न किञ्चिदस्ति, अनन्तमेव। एतदाकर्ण्य, नृप, वाग्देवी दिव्यतस्स्वरेण तत्र आकाशात् समुत्थिता। ततो हृष्टः स धर्मात्मा शुद्धं महद्दानं दत्तवान्, करुणया युक्तं, पितृदेवताभ्यां समर्पितं। तस्य दानस्य प्रभावेन स राजा परमशक्तिमान् अभवत्। यः कश्चन तत्र सूर्यस्य संक्रान्तौ श्राद्धं करोति, स मुनयः, देवाः, महोरगाश्च स्नानेन तृप्तिम् आप्नुवन्ति। अतः तत्र यत्नेन स्नानं कर्तव्यम्। एवं कणखलतीर्थमहात्म्यनामकं षड्विंशत्तमोऽध्यायः सप्तमप्रभासखण्डे तृतीयार्बुदखण्डे समाप्तः। यत्र पुरा महाविष्णुः चक्रं मोचितवान्, तत्र दानवान् समरे हत्वा शुद्धे स्रोते स्नातवान्। तत्र यः कश्चन हरिसुप्त्युत्थाने श्राद्धं करोति, स पुण्यफलमवाप्नोति। एवं चक्रतीर्थमहात्म्यनामकः सप्तविंशत्तमोऽध्यायः समाप्तः। यत्र तत्र यः कश्चन सम्यक्स्नानं करोति, स नित्यं मनुष्यत्वमेव लभते; बहूनपि पापानि कृत्वा, पशुत्वं न प्राप्नोति। हरणैः सर्वतः परिवृतं मृगगणं तत्र दृष्ट्वा, तेक्षणात् मनुष्यत्वं प्राप्तवन्तः, पूर्वजन्मनः स्मृतिं च लब्धवन्तः। सर्वे धनुष्पाणयः, बाणासिना यमदूतसदृशाः। एतत्स्थलं जलाश्रयं प्राप्य, मृगैः सह वयं सर्वे क्षीणाः, विशेषतः क्षुधातृषार्ताः। अस्य तीर्थस्य प्रभावेन, निःसंशयं एष सत्यम्। तत्र स्नानं कृत्वा, नृप, साक्षात् सिद्धिं लभते। ततः, नृप, इन्द्रः तद् पुण्यतीर्थं पापहरं दृष्ट्वा, अद्यापि नराः तत्र अष्टम्यां प्राज्ञतया यान्ति। ते तत्र श्राद्धदानफलं समग्रं लभन्ते। एवं मनुष्यतीर्थप्रभाववर्णनं नामाष्टाविंशत्तमोऽध्यायः समाप्तः। यत्र यः कश्चन सम्यक्स्नानं करोति, स सर्वपापैः विमुक्तः भवति। पुरा सुविख्यातः सुप्रभ इति राजा आसीत्, रिपुसैन्यविनाशकः। न स्त्रीषु, न भोगेषु, न गजाश्वारोहणे तस्य रतिर्भवति स्म। स कदाचित्, नृपश्रेष्ठ, मृगयायां रतः, अर्बुदं जगाम। तत्र सः मृग्याः शिशुं पयःपानं कुर्वन्तीं सौम्यां दृष्टवान्। तदा धनुष्कर्षणेन तं राजा दृष्ट्वा, सा मृगी कोपात् तं राजानं अब्रवीत्। "शयनं, मैथुनं, पयःपानं, रोगपीडितं वा—एतेषु स्थितासु, अद्य मे, राजन्, सर्वथा मृत्युः प्राप्तः। भूमिपते, त्वया अधर्मेण हता अहम्।" राजा तां मृगीं प्रायः मरणासन्नां शमयितुं प्रायत। "अज्ञानात्, क्रूरतया च, सौम्ये, त्वां हत्वा मया पापं कृतम्," इत्युक्त्वा दुःखितः अभवत्।