कालेनातिवर्तमाने, स राजा स्वशरीरं परित्यज्य स्वर्गं जगाम। तस्मात्, एतस्मिन्नेव तीर्थे यत्नेन मन्त्रसहितं स्नानं कर्तव्यम्। विशेषतः अष्टम्यां दिवसे, गोदानं दातव्यं राजेन्द्र। एवं पिण्डारकतीर्थस्य माहात्म्याख्यं पञ्चविंशोऽध्यायः समाप्तः। ततः, अस्ति पर्वतः कणखलाख्यः, पापनाशनः। तत्र किञ्चिदद्भुतं वृत्तान्तं शृणु राजन्। एकदा सूर्यग्रहणे, राजा कणखलतीर्थे स्नानाय गतः। तत्र तस्याऽसावशाद् महद् हेम जलं प्रविष्टम्। स्नात्वा स गृहं प्रतिनिवृत्तः, शोकेन पूर्णः। पुनः सूर्यग्रहणे स तत्र स्नानाय अगच्छत्। किंतु तस्य हस्तात् पतितं हेम किञ्चिदपि न लभ्यते स्म। राजेन्द्र, अत्र न कश्चित् नाशः, नास्मिन्लोके न परत्र। यतः, तत्र प्राचीनं हेम कोटिगुणितं जातम्। अतः, तत्र मितममितं च दद्यात्, विशेषतः सुवर्णेन श्राद्धं यत्नेन कुर्यात्। ब्राह्मणेभ्यो दद्यात्, तस्य मापि नास्ति। एतच्छ्रुत्वा, दिव्यवाणी तत्र व्योम्नः प्रादुरभूत्। ततो राजा तुष्ट्या, शुद्धं महादानं ददौ, दयया युक्तं, पितृदेवताभ्यः समर्पितम्। तस्य दानस्य प्रभावेन स राजा—यः कश्चन तत्र सूर्यसंक्रान्तौ श्राद्धं कुर्यात्, स्नानादिना ऋषयः, देवाः, महोरगाश्च तृप्तिम् आप्नुवन्ति। अतः, यत्नेनैव तत्र स्नानं कर्तव्यम्। एवं कणखलतीर्थस्य माहात्म्याख्यः षड्विंशोऽध्यायः समाप्तः। यत्र प्राचीनकाले महाविष्णुना चक्रं मुक्तम्, युद्धे दानवान् हत्वा शुद्धस्रोतसि स्नातम्। तत्र, हरिसुप्त्युत्थाने यः कश्चन श्राद्धं कुर्यात्—स सर्वफलमवाप्नोति। एवं चक्रतीर्थस्य माहात्म्याख्यः सप्तविंशोऽध्यायः समाप्तः। यत्र यथाविधि स्नानं कुर्यात्, स मानव एव जायते, न पशुत्वं प्राप्नोति, बहूनपि पापान् कृत्वा। कश्चन मृगयूथः, सर्वतो व्याघ्रैः परिवृतः, तत्रैव मानवत्वं प्राप्तवान्, पूर्वजन्मस्मृतिं च। सर्वे तडागबाणधारिणः, यमदूतसमानाः। वयं मृगयूथेन सह, जलाशयमेत्य, क्षुधातृष्णाभ्यां क्लान्ताः। अस्य तीर्थस्य प्रभावेन, एतदसन्देहं सत्यं। तत्र स्नात्वा, राजन्, साक्षात् सिद्धिं प्राप्नोति। तदा, इन्द्रः अपि तं पापनाशनं तीर्थं दृष्ट्वा, अद्यापि जनाः अष्टम्यां तत्र ज्ञानेन गच्छन्ति। ते श्राद्धदानादिफलम् आप्नुवन्ति। एवं मनुष्यतीर्थस्य माहात्म्यवर्णनाख्यः अष्टाविंशोऽध्यायः समाप्तः। यत्र यथाविधि स्नानं कुर्यात्, स सर्वपापैः विमुक्तः। प्राचीनकाले सुप्रभाख्यो राजा आसीत्, शत्रुवीरविनाशकः।