रामः प्रजाजनप्रियः सीतायै वरं दत्तवान्। तेन तद् स्थलम् “सीताकुण्डम्” इति लोके प्रसिद्धं जातम्, अद्भुततमं च। तत्र स्नानदानतपःकर्मभिः, विशेषतः रामसीतयोः पूजनात्, जनाः संशयमपि विना मोक्षं प्राप्नुवन्ति। मार्गे च मासे च स्नानं कर्तव्यम्; तत्र गर्भधारणं न जायते। हे ब्राह्मन्, विष्णोः हरये रम्यायाः पश्चिमतटे तस्य महिमा वर्ण्यते। हे द्विज, हरिचक्रस्य महत्त्वं मर्त्यैः न मीयते। तत्रैव पश्चिमदिशि “हरिस्मरणं” नाम तीर्थं विद्यते; तस्य केवलदर्शनात् सर्वपापविमुक्तिः सिध्यति। तेषां दर्शनात् देहिनां पापानि नश्यन्ति। कदाचित् सुरासुरयुद्धे घोरसमुत्थिते, देवाः पलायमानाः, तेषां नायकः हरिरेव आसीत्। विष्णुः क्षीरसागरशायिनः शेषतल्पे विश्रान्तः स्थितः। तं नारदादयः श्रेष्ठर्षयः स्तुतिपूर्वकं गायन्ति। तस्य वसनं क्षीरसिन्धुतरङ्गोत्क्षिप्तबिन्दुचिह्नितम्। पीताम्बरधरः स्फुरद्वदनः, तेजसा पूर्णः सञ्जातः। शुक्लद्वीपे स्फटिकमणिमालावद् द्योतमानः सन्निविष्टः। यथा राहुभयात् निवृत्ते मित्रेण पुनरागमनं स्यात्, एवं तत्रान्यदद्भुतं दृश्यते। स चतुर्मुखस्य परमसृष्टिं चिन्तयन्निव तिष्ठति। तस्मिन्नन्तरे शम्भुः समस्तदेवगणैः सह तत्रागच्छत्। अहं तं घोरमोहविनाशनं, शशिसदृशं हरिं नमामि। स च चेतनारत्नदीपः, मनःसंयोगचन्द्रिका, त्रैलोक्यव्याप्तललितविक्रमशक्तिः। ये च कमलदलाग्रेषु वातचालितेषु वसन्ति, तान् नमामि। तव सूर्यस्वरूपाय, चेतनारश्मिविभूषिताय नमः। स योगिनां शरणं निग्राही, तस्मै नमः। स यज्ञरूपः, हविरादः, ऋग्यजुःसाममयः। शान्तः धर्मनिधिः, क्षेत्रज्ञः, अमृतस्वरूपः, उग्रः मायापति, सहस्रशीर्षा—तस्मै नमः। योगनिद्रारूपः, नाभिपद्मोत्पन्नजगद्विधाता—तस्मै नमः। क्रियाफलस्वरूपाय, महाबलाय, जीवाय, परात्मने नमः। दर्पयुक्ताय, सिंहतनवे, दैत्यनाशनाय नमः। महतमोविनाशकाय, संसारकारणाय नमः। शान्ताय, निर्लोलमुक्तिदायकाय नमः। नीलोत्पलदलश्यामाय, चलच्चञ्चलकेशराय नमः। स करुणया पूर्णदृष्ट्या सर्वान् देवान् अमृतवर्षेण सिञ्चति स्म। तत् क्षेत्रं, यत्र दैत्यबलैः युद्धमत्तैः अधिकृतम्, तत्र शक्तिमन्तः दुर्बलान् निगृह्य, अन्यैः पराजिताः। अहं अयोध्यापुरीं गच्छित्वा परमं तपः करिष्यामि। यूयं अपि विशुद्धचित्तैः घोरं तपः कुर्वीत। इति उक्त्वा, गरुडवाहनः देवः देवदृष्टेः अन्तर्धानं गतः।