नृपते, शुक्लतीर्थे यः कश्चन एकादश्यां स्नानमात्रेण श्राद्धं कुर्यात्, स तत्र क्षणेन सर्वपापैः विमुक्तः भवति। एवं तृतीयार्बुदभागे सप्तमे प्रभासखण्डे श्रीस्कन्दमहापुराणस्य शुक्लतीर्थमहात्म्यनाम तृतीयं चतुर्विंशतितमं अध्यायः समाप्तः। तत्र देवी कात्यायनी अस्ति, या शुम्भासुरस्य संहारिणी। एकदा भूमौ शुम्भ नाम्ना महादैत्यः आसीत्। स च शंकरस्य वरप्रभावेन देवान् दानवान् राक्षसान् च स्वाधीनं कृत्वा अधिपतित्वं प्राप्तवान्। तदा सर्वे देवगणाः पर्वतेऽर्बुदे साक्षात् देवेश्वर्याः पूजनं कृतवन्तः। देवी तैः तुष्ट्वा साक्षात् तेषां पुरतः प्रादुर्भूता। तदा देवाः प्रार्थयन्ति—"शुभे, असुरं संहारय, स नित्यं युद्धे अन्येन हन्तव्यः। पूर्वं बाष्कलेन अभिभूतान् अस्मान् त्वया रक्षितम्।" राजन्, सा देवी तं युद्धाय आह्वयन्ती, तस्य स्त्रीत्वं ज्ञात्वा, शुम्भः आज्ञापयत्—"एषा दुष्टा कर्कशवाणी जीवग्राह्या।" ततः तस्य आज्ञया दैत्याः शीघ्रं तया प्रति अग्रे गतवन्तः। देवी दृष्टिमात्रेण तान् दैत्यान् भस्मीकृतवन्ती। शुम्भः "स्थ, स्थ!" इति भीषणं खड्गं उत्तोल्य उच्चैः आक्रोशत्। स अपि तत्रैव अग्निमध्यम् पतङ्गवत् भस्मीकृतः; भयात् अधोलोकं पातालं प्रपन्नः। तदा सर्वे देवगणाः तां देवेश्वर्यं स्तुतवन्तः। देवी उवाच—"अत्रैव पर्वतेऽर्बुदे स्थास्यामि, उत्तमदेवाः।" यज्ञदानविहीनं स्वर्गं मलिनं जातम्। देवाः पुनः प्रार्थयन्ति—"शुद्धे, शुक्लपक्षाष्टम्यां तव दर्शनं सदा कुर्याम।" ततः देवी पर्वतेऽर्बुदे गता, मध्यगुहां प्राप्त्वा सदा लोकहिताय प्रवर्तते। राजन्, यः कश्चन शुक्लपक्षाष्टम्यां ध्यानपूर्वकं तस्याः दर्शनं कुर्यात्, स परमं लाभं प्राप्नोति। एवं तृतीयार्बुदभागे सप्तमे प्रभासखण्डे श्रीस्कन्दमहापुराणस्य कात्यायनीमहात्म्यवर्णनं नाम चतुर्विंशतितमं अध्यायः समाप्तः। यत्र पूर्वं मांकिना तथा च ब्राह्मणेन तपः कृतम्। मांकि नाम्ना ब्राह्मणः, नृपश्रेष्ठ, केवलं नाम्ना आसीत्। स कालेन रम्ये पर्वते निवसन् धनं प्राप्तवान्। ततः स द्वयोः वृषयोः संयम्य तान् कण्ठे स्थापयामास। बद्धं ऊष्ट्रं गृहीत्वा बलात् कण्ठे स्थापयामास। एवं वृषद्वयं कण्ठे लम्बयित्वा, मांकि वैराग्यं प्राप्त्वा ग्रामं त्यक्त्वा वनं गतः। त्रिः स्नानं कृत्वा उत्तमं गायत्रीं जपन् तपः अकरोत्। तस्मिन्नेव समये तेन मार्गेण शंकरः अतीतवान्। पिण्डारः महात्मा तं सहसा दृष्ट्वा उवाच—"मम दर्शनं व्यर्थं न भवतु, ब्राह्मण, वरं ददातु। यत् अहं याचामि, तत् कुरु, भगवन्; अन्यत् किमपि मम हृदये नास्ति।" मांकि उक्तवान्—"एष पिण्डारकः मम नाम्ना तीर्थरूपेण प्रसिद्धः भवतु।" स स्थलः पिण्डारकतीर्थं नाम्ना पुण्यस्थानं भविष्यति। "महाष्टम्यां तत्र स्थास्यामि; ये आगच्छन्ति, ते परमं स्थानं यत्र अहं नित्यं वसामि, प्राप्नुवन्ति।" तत्र मांकि, पिण्डारकनाम्ना, अहर्निशं तपः अकरोत्।