यथात्वया मम पृष्टं, एवं सर्वं तव कथितं, हे राजन्। यः भक्त्या एतत् पठति वा स्तौति, स पुरुषः पुण्यश्लाघ्यः भवति। पूर्वं यद् दासीगणमध्ये प्रसिद्धं अभवत्, तत् त्वया श्रोतव्यम्। अतितीक्ष्णकालं, हे राजन्, शमिलाक्ष नाम्ना एकः धावकः आसीत्। स च, वस्त्रदोषस्य लज्जां ज्ञात्वा, भीतः अभवत्। तस्य शुभा कन्या, या दासीगणस्य सखी आसीत्, तस्य भयम् वस्त्रसम्बन्धितम् अवदत्। दासी अपि तस्य दुःखं अनुभूय, शोकिता अभवत्। सा उवाच—एतस्मात् कर्मणः, त्वं च पितरं च भयात् विमुक्तौ भविष्यथः। अत्र, हे सुन्दरी सुश्रोणी, अर्बुदगिरौ जलप्रपातः अस्ति। यद् यद् तत्र शुद्धे जले क्षिप्यते, तत् सर्वं विशुद्धं भवति। दासीगणस्य वस्त्राणि तत्र निमज्ज्य, शीघ्रं श्वेतानि निर्मलानि च भवन्ति। अत्र त्वं न भीतः भव; गत्वा पितरं संयच्छ। सा कन्या शीघ्रं पितरं सूचयित्वा, तं सन्तुष्टं अकुरुत्। स च, प्रभाते उत्थाय, तं जलप्रपातं शीघ्रं अगच्छत्। तत्र, जलस्थाने, वस्त्राणि बहूनि श्वेतत्वं प्राप्तानि। विस्मितः स तानि वस्त्राणि शीघ्रं आदत्त। विस्मयेन राजा अपि तं जलप्रपातं आगच्छत्। तत्र सर्वाणि वस्त्राणि श्वेतानि उत्तमानि च भवन्ति। राज्यं परित्यज्य, राजा तत्रैव तपः अकरोत्। हे राजन्, यः तत्र एकादश्यां श्राद्धं करोति, केवलं स्नानात् सर्वपापात् मुक्तः भवति। एवं अर्बुदभागे तृतीयस्कन्धे सप्तमे प्रभासे, श्रीस्कन्दमहापुराणे एकोन्याशीतिसहस्रश्लोकसंख्यायां, शुक्लतीर्थमाहात्म्यनाम तृतीयं अध्यायः समाप्तः। तत्रैव अर्बुदगिरौ कात्यायनी देवी, शुम्भासुरनाशिनी, स्थिता। कदाचित् भूमौ शुम्भः नाम्ना महादैत्यः आसीत्। स च शंकरस्य वरात् देवदानवराक्षसाधिपत्यं प्राप्तवान्। ततः सर्वे देवगणाः अर्बुदगिरिं गत्वा, प्रकटां देविं देवेश्वर्यां पूजयामासुः। सा देवी तैः संतुष्टा साक्षात् प्रकटिता। ‘हन्तव्यः स युद्धे अन्येन, हे शुभे, तं नाशय।’ इति तैः अभ्यर्थिता। ‘पूर्वं बाष्कलद्वारेण अभिभूताः वयं त्वया रक्षिताः।’ इति देवैः स्मारितम्। ततः देवी तं दैत्यं युद्धाय आह्वयन्ती, तस्य स्त्रीत्वं ज्ञात्वा, स दैत्यः आज्ञापयत्—‘एषा दुष्टा कटुवाणी जीवग्राह्या।’ तस्य आज्ञया दैत्याः शीघ्रं देव्या अभिमुखं अभ्यागताः। देव्या केवलं दृष्ट्या, ते दैत्याः भस्मीकृताः। शुम्भः ‘स्थ, स्थ’ इति उच्चैः घोषयन्, भयानकं खड्गं उत्तोल्य, त्वरितं भस्मीकृतः, यथा पतङ्गः अग्नौ। भीताः तस्य अनुचराः पातालं प्रत्यगच्छन्। ततः सर्वे देवगणाः तां देवेश्वर्यं स्तुतवन्तः। देवी उवाच—‘अत्रैव अर्बुदगिरौ स्थास्यामि, हे श्रेष्ठदेवाः।’ यज्ञदानविहीनं स्वर्गं मलिनं अभवत्। ‘शुद्धे शुक्लपक्षाष्टम्यां तत्र त्वां सदा पश्यामः।’ इति देवैः उक्तम्। देवी अपि, हे राजन्, तं अर्बुदगिरिं गता।