अत्र, देवमातुः विश्वजननी भगवती कामधेनुस्वरूपिणी दिव्यपीठे समासीनाऽभवत्। सा तत्रैव स्थित्वा जनानां सकलाभिलाषान् साक्षात् पूरयन्ती विराजते स्म। तस्मिन्नेव काले सर्वे देवाः सह शक्रेण तत्र उपस्थिताः। ततः सा देवी तैः साकं सन्तुष्टा राजन् तान् उवाच— "स्वस्थानानि गच्छत, सर्वे दुःखरहिताः भवत।" पुनः देवीन्द्रं प्राह— "वरं वृणु, हे शक्र, यत् ते मनसि वर्तते तद् वद।" इन्द्रः प्राञ्जलिः उवाच— "यदि त्वं मयि तुष्टा, भक्तवत्सले देवि, सदा त्वद्भक्तानां रक्षायै प्रवृत्ता—" पुनरुवाच— "मम राज्ये त्वयि सन्तुष्टायां, देवदेवि, सदा त्वद्भक्तानां रक्षायै प्रवृत्ता, मया राज्यं धार्यताम्।" "यत् पूर्वं हरिणा सृष्टं, येन तद् अचलं स्थितम्।" "अत्र वयं सर्वे समागत्य त्वां पूजयिष्यामः।" एवं स देवीशक्त्या प्रमुदितः स्वर्गं प्राप। सा च देवी तत्रैव स्थित्वा देवानां कल्याणमिच्छन्ती विराजते स्म। यः कश्चित् चैत्यमासस्य शुक्लपक्षे चतुर्दश्यां तां पश्यति, राजन्— किमत्र व्रतैः नियमैः वा दानैः? तत्रैव भगवत्या संस्थापिते दिव्यपादुके, राजन्, इह लोके परत्र च सर्वकामान् ददाति। तत् कारणं हेतुं विस्तरेण शृणु। ये धर्मे स्थिताः, ते परं द्विविधं सिद्धिं प्राप्नुवन्ति। तस्मिन्नेव काले, यज्ञदानादिकानि कर्माणि समारब्धानि। सर्वे यमस्य नरकाः रिक्ताः अभवन्। ततः, राजर्षे, सर्वे देवाः तत्र समागताः। मर्त्यलोके वयं तेन कर्मणा अतिव्यथिताः। त्वां दृष्ट्वा, हे देवी, पूर्वपापिनोऽपि सिद्धिं यान्ति। न च बाष्कलो दानवः गच्छति; त्वमपि तथैव कर्तव्या। स्वपादुकौ तत्रैव त्यक्त्वा उत्पन्ने शिलातले स्थापय। पादुकयोः रक्षणाय संस्थापितयोः, देवाः— मम पादुकाभारात् पीडितः स दानवः, देवश्रेष्ठ, न शक्नोति गन्तुम्। एषा समस्तशास्त्रीया उपदेशा मया पादुकाणां कृते रचिता। यः श्रद्धया मम पादुकां शास्त्रमार्गेण अनुयाति— शुक्लचैत्रचतुर्दश्यां अहं सदा अर्बुदे अस्मि। एष पर्वतः मम प्रियतमः; मनः तस्य परित्यागे न प्रववृते। तत्पश्चात्, सा देवी स्तूयमाना स्वर्गं गता, शुभे पादुके तत्रैव त्यक्त्वा। अद्यापि योगिनः ध्याननिष्ठाः अत्रैव सिद्धिं लभन्ते। सर्वं एतत् यथापृष्टं तुभ्यं निगदितम्। यः श्रद्धया एतत् पठति, स्तौति वा— स एवम् भवति। पूर्वं यत् सेवकवर्गे प्रसिद्धम् अभूत्, तत् एव वक्ष्यामि। पुरा, राजन्, शमिलाक्षः नाम धावकः आसीत्। तदा वस्त्रसम्बन्धिन्या लज्जया सः भीतः अभवत्। तस्य कन्या, या सेविकासखी शुभा आसीत्, तस्यै सः वस्त्रसम्भवे उत्पन्नं भीतिं निवेदितवान्। सा सेविका अपि दुःखेन सहानुभूत्या क्लिष्टा अभवत्। "नूनम् एतेनैव कृत्येन त्वं च तव च पितरौ भीतेः विमुक्तौ भविष्यथः।" "अत्र, सुश्रोणि, अर्बुदे जलपातः अस्ति।