तदा, सुन्दरीमुखे त्वया पृष्टे, "किम् इन्द्रस्य, यस्य बलं तु लघु, वा अन्येषां प्रयोजनम्?" इति तस्याः उक्तवान् स भगवान्। एतद् सर्वं तया श्रुत्वा, राजा, यथावत् तस्याः उक्तं, तद् एव त्वया श्रुतम्। ततः सा दीप्तिमती देवी स्मितं कृत्वा विचारयितुम् आरभत। "कथं देवतानां हिताय तं निग्रहीतुं शक्यं?" इति चिन्तयन्ती, तस्मिन्नेव क्षणे, कामेनाभिभूतः स दानवेश्वरः शीघ्रं तत्र आगच्छत्। तदा, देवी तं दानवपतिं दृष्ट्वा, साक्षात् दृष्ट्या अवलोकयत्। ततः, सा देवी मृदु हासं कृत्वा, नरश्रेष्ठ, सस्मितम्। तत्र गजाः, श्रेष्ठा अश्वाः, विविधानि पदातिनि च आसन्। तैर् दैत्याधिपस्य सर्वं सैन्यं शस्त्रैः हतं अभवत्। तस्य शक्तिमतः सैन्यस्य विनाशे, इन्द्रः अन्ये च देवाः ऊचुः, "यस्य जीवितं नास्ति, हे देवी, स्वर्गे नः राज्यं न भविष्यति।" ततः सा स्वयम् गिरिशृङ्गं दत्त्वा तत्र उपविश्य, विश्वजननी, श्रीमती, कामधेनुसदृशी देवी, तत्रैव आसना स्थापयित्वा, लोकान् इच्छितं प्रत्यक्षं ददाति। तस्मिन्नेव समये, सर्वे देवाः इन्द्रसहिताः तत्र उपस्थिताः। ततः देवी तैः संतुष्टा, राजन्, तान् उक्तवती, "स्वस्थानं गच्छत, सर्वे दुःखरहिताः भवत।" "वरणं वृणु, हे इन्द्र, यद् मनसि तव अस्ति तद् वद।" इति देवी उक्तवती। इन्द्रः उवाच, "यदि त्वया संतुष्टः अस्मि, हे देवी, भक्तेषु नित्यं तिष्ठसि—" "राज्यं मे भवतु, हे देवदेवि, भक्तेषु नित्यं तिष्ठसि।" "पूर्वं हरेण निर्मितं, येन स्थिरं तिष्ठति।" "अत्र, सर्वे एकत्र मिलित्वा त्वां पूजयामः।" एवं देवीशक्त्या हृष्टः इन्द्रः स्वर्गं प्राप्तवान्। सा देवी तत्रैव देवतानां हितमिच्छन्ती स्थितवती। यः चैतन्यपक्षे चतुर्दशीदिने ताम् पश्यति, राजन्—किम् व्रतानां, नियमस्य, दानस्य वा प्रयोजनम्? तत्रैव देवीस्थापितं दिव्यं पादुकं, राजन्, अस्मिन् लोके परत्र च सर्वकामफलदं भवति। तत् कारणं विस्तरशः कथय, हेतुम् अपि। धर्मानुसारं यः आचरति, स उच्चं द्विविधं सिद्धिं प्राप्नोति। तस्मिन्नेव समये, यज्ञदानादिकाः कर्माणि कृतानि। तदा यमस्य सर्वे नरकाः रिक्ताः अभवन्। ततः, राजश्रेष्ठ, सर्वे देवाः तत्र समागताः। "मर्त्यलोके तेन कर्मणा वयं महत् दुःखं प्राप्नुमः।" "त्वां पश्यन्, हे देवी, पूर्वपापिनः अपि सिद्धिं प्राप्नुवन्ति।" "न बाष्कलो दानवः गच्छति; त्वं अपि तथा कुरु।" "स्वपादुकं तत्रैव त्यक्त्वा, उत्पन्ने शिलायां स्थापय।" "यदा पादुकं बाष्कलरक्षणाय स्थापितं, देवाः—" "पादुकाभारणेन दानवः, देवश्रेष्ठ, चलितुं न शक्नोति।" "एषा सम्पूर्णा शिक्षा मया पादुकार्थं रचिता।" "यः भक्त्या मम पादुकां शास्त्रमार्गेण अनुगच्छति—" "चैतन्यपक्षे चतुर्दशीदिने अहम् अर्बुदे नित्यं तिष्ठामि।" "एष पर्वतः मम प्रियः; मनः तस्य परित्यागे न प्रवृत्तम्।" स्तुत्वा, सा देवी स्वर्गं गता, शुभं पादुकं तत्रैव स्थापयित्वा। अद्यापि योगिनः ध्याननिष्ठाः तत्रैव सिद्धिं प्राप्नुवन्ति।