एवं सन्देशः दत्तः, "अहं तां न जानामि, न तान्; तेषां प्रति मम आज्ञया इदं ब्रूहि।” ततोऽपि द्वारपालः प्राह, “स्वर्गद्वारं ते न दास्यामि कदापि; तथापि, सन्देशवाहः, तव जीवितं न हरिष्यामि।” पुनः सन्देशवाहः उवाच, “यदि मे मातरं दर्शयिष्यसि, तर्हि—” ततः सः उक्तवान्, “तत्र अहं त्वया सह गमिष्यामि, यत्र सा निवसति।” एवमर्थबुद्ध्या सन्देशवाहः, नाम्ना अर्बुदः, महतीं क्रोधेन शीघ्रं गतवान्। तदा बाष्कलिं समीपं आगच्छन्तं दृष्ट्वा, देवा इन्द्रप्रधानाः, भयाकुलाः, सर्वतः पलायिताः। यत्र मातरं पूज्यां सः निवसति, तद् अर्बुदनाम्नि पर्वते अस्ति। तत्र बाष्कलिः ताम् सुशोभनकट्यां देवीम् उवाच, “मम भार्या भव, त्वं सर्वदा मम वशे स्थिता; मम राज्यं सर्वं तव वशे भविष्यति। इन्द्रः किं प्रयोजनं, यस्य बलं अल्पं, अन्येषां च किं प्रयोजनं, हे सुमुखि?” एवं सर्वं तया प्रति उक्तवान्, राजन्, यथा त्वया श्रुतम्। तदनन्तरं तस्य वचः श्रुत्वा, सा तेजस्विनी देवी स्मित्वा विचारयितुं आरभत। “कथं तम् इन्द्रादीनां हिताय निग्रहं कुर्याम्?” इति चिन्तयन्ती, तदा सः कामाभिभूतः शीघ्रं तत्र आगतः। ततः देवी दृष्टिपातेन दानवाधिपतिं अपश्यत्। सा देवी ततो मृदु हासं कृतवती, नरश्रेष्ठ। तत्र गजाः, अश्वाः, विविधा पदातयः आसन्। तैः सर्वैः दैत्याधिपस्य सेनायाः शस्त्रैः हन्यन्ते स्म। तदा तस्य महाबलस्य सेनायाः विनाशे, इन्द्रः अन्ये च देवा देवीम् ऊचुः, “यस्य जीवितं नास्ति, हे देवी, स्वर्गे राज्यं न भविष्यति।” ततः सा देवी पर्वतस्य महत् शृङ्गं दत्त्वा तत्र उपाविशत्। तत्र विश्वजननी, श्रीमती, कामधेनु देवी, स्वयम् आसना स्थिता, जनान् प्रत्यक्षं कामान् ददाति। तस्मिन्नेव काले, सर्वे देवा इन्द्रसहिताः तत्र उपस्थिताः। तदा देवी तैः प्रसन्ना, राजन्, उवाच, “स्वस्थानं गच्छत, सर्वे दुःखरहिताः भवत।” पुनः देवी इन्द्रं उवाच, “वरं वृणीष्व, हे इन्द्र; यद् इच्छसि तद् ब्रूहि।” इन्द्रः प्राह, “यदि त्वं मयि प्रसन्ना, हे देवी, भक्तवत्सला—” “मम राज्यं भवतु, हे देवदेवि, भक्तवत्सला।” “पूर्वं हरिणा सृष्टं, येन स्थिरं तिष्ठति।” “अत्र सर्वे वयं त्वां पूजयिष्यामः, एकत्र समागताः।” एवं देवीशक्त्या सः हर्षितः स्वर्गं प्राप्तवान्। सा देवी तत्र स्थिता, देवहितकामिनी। यः ताम् चैत्रमासस्य शुक्लपक्षे चतुर्दश्यां पश्यति, राजन्— किम् व्रतैः, नियमैः, दानैः वा, राजन्— यत्रैव देवी स्थापिता दिव्यपादुका, राजन्, तत्र सर्वे कामाः अस्मिन् लोके परत्र च लभ्यन्ते। तत् कारणं विस्तरेण ब्रूहि, हे राजन्। ये धर्मानुसारं चरन्ति, ते द्विविधं परमं सिद्धिं प्राप्नुवन्ति। तस्मिन्नेव काले, यज्ञदानादिकर्माणि कृतानि। तदा यमस्य सर्वे नरकाः रिक्ताः अभवन्। पुनः, राजश्रेष्ठ, सर्वे देवा तत्र समागताः। मर्त्यलोके वयं तेन कर्मणा महतीं पीडां प्राप्नुमः। त्वां दृष्ट्वा, हे देवी, पूर्वपापिनः अपि सिद्धिं प्राप्नुवन्ति।