कस्मात् त्वं गुहायाम् अन्तः स्थित्वा रहसि तिष्ठसि इति पृष्टे, देवाः ऊचुः—तेन एष त्रैलोक्यं सर्वं चराचरं व्याप्तम्। अस्माकं यज्ञभागः हृतः, स च दैत्येभ्यः दत्तः। तस्मात्, दानवान् हत्वा, शक्रः स्वं स्थानं punar् आप्नोतु। मम तु, हे देवश्रेष्ठ, तयोः मध्ये काचित् विशेषता नास्ति। अतः अहं तान् निगृह्य शक्रम् अन्यांश्च पुनः स्वर्गं नयिष्यामि। ततः दूतं शीघ्रं कलीङ्ग-दानवम् प्रति प्रेषयित्वा, 'त्वं स्वर्गं त्यज शीघ्रम्' इति वद। या सा जगन्माता, या देवैः पूजिता, सा परमा। त्वं स्वस्थानं शीघ्रं प्रतिगच्छतु, इन्द्रः स्वर्गं गच्छतु। अहं स्वयम् आत्मानं जगतां ईश्वरं मन्यमानः गर्वेण एतानि वचनानि उक्तवान्। न अहं तां जानामि, न तान्; एतद् मम आज्ञया गत्वा तेषां प्रति वद। न कदापि अहं त्वां स्वर्गे प्रवेशयिष्यामि; किन्तु, दूत, एतस्मात् कारणात् अहं तव प्राणान् न हरिष्यामि। यदि त्वं मम पूज्यां मातरं दर्शयिष्यसि, तर्हि—अहं तत्र त्वया सह गमिष्यामि, यत्र सा वसति। अथ अर्बुदः क्रोधेन पूर्णः शीघ्रं जगाम। बाष्कलिं समागच्छन्तं दृष्ट्वा, इन्द्रप्रमुखाः देवाः महाभयात् दिशः सर्वतः प्राद्रवन्। या मम पूज्या माता वसति, सा पर्वते अर्बुदाख्ये अस्ति। ततः स दैत्यः तां सुश्रोणिं देवीम् उद्दिश्य—'मम भार्या भव; अहं सदा तव वशे स्थितः। मम राज्यं सर्वं तव एव वशे भविष्यति। किं तव इन्द्रेण अल्पबलसम्पन्नेन वा अन्यैः, सुन्दरानने?' इति उक्त्वा, राजन्, यथाऽनया श्रुतं, सः तस्यै सर्वं न्यवेदयत्। तदा सा देवी तद् श्रुत्वा स्मितवदना सन्न्यधत्त चिन्तां—'कथं एतं देवार्थं निगृह्णीयाम्?' इति। तस्याः कामेन आक्रान्तस्य तत्र शीघ्रं आगमनं दृष्ट्वा, सा देवी दानवपतिं एकया दृष्ट्या अपश्यत्। ततः सा देवी मृदुस्मिता बभूव। तत्र गजाः, श्रेष्ठाः अश्वाः, नानाविधानि पदातिनि च आसन्। तैः, दैत्याधिपतेः सर्वं सैन्यं शस्त्रैः निहतम्। तस्य महाबलिनः सैन्यस्य विनाशे, इन्द्रः अन्ये च देवाः ऊचुः—'एष जीवन् विना, हे देवी, अस्माकं स्वर्गे राज्यं न भविष्यति।' सा देवी स्वयं पर्वतस्य महत् शृङ्गं दत्त्वा तत्र उपाविशत्। तत्रैव सा विश्वजननी, श्रीमती कामदायिनी देवी, उपविश्य, जनान् साक्षात् कामान् ददाति। तस्मिन्नेव काले, सर्वे देवाः इन्द्रेण सह तत्र उपस्थिताः। ततः देवी तैः तुष्टा भूत्वा, राजन्, अवदत्—'युवं सर्वे स्वस्थानानि गच्छत दुःखरहिताः।' 'वृणीष्व वरं, इन्द्र; यत् हृदि अस्ति तत् वद।' इति देवी उक्तवती। इन्द्रः उवाच—'यदि त्वं मयि तुष्टा, हे देवी, भक्तवत्सले—मम राज्यं भवतु, त्वद्भक्तायैव सदा।' या देवी पूर्वं हरिणा निर्मिता, येन स्थिरा सा, तत्र वयं सर्वे एकत्रित्य त्वां पूजयिष्यामः। तस्याः देवीः प्रभावात्, हृष्टः सः स्वर्गं प्राप्तवान्। सा देवी अपि तत्रैव स्थित्वा, देवानां श्रेयः कामयमाना, वर्तते।