स तेन दैत्येन त्रयमिदं जगत्—चराचरं सर्वं—व्याप्तम्। सर्वदेवैः सहितः स ब्रह्मलोकमगच्छत्। तेन दैत्येन सर्वे देवा मनुष्याश्च भीताः अभवन्। तत्र वसवः, मरुतः, साध्याः, विश्वदेवाः, दिव्यर्षयश्च सन्तः, ते सर्वे दानवाः स्वयमेव यज्ञभागान् अश्नन्। अद्यापि त्रिषु लोकेषु तद्देवान्मृतं यशः प्रसिद्धम् अस्ति। तीव्रभीतये तैः अदृश्यैः भूत्वा तत्रैव स्थितम्। केचित् एकभोजनैः जीवितवन्तः, केचित् उपवासपराः, अपराः केवलं वायुभक्ष्याः। अन्ये महातपसा दुःखसहनं कुर्वन्तः स्थिताः। केचन जपहोमपरायणाः, अन्ये ध्याननिष्ठाः। सर्वे पराशक्तिं देवीं स्वार्थसिद्धये सम्पूज्य, कर्मबन्धनात् विमुक्तिम् आप्नुवन्। एवमेकस्मिन् सहस्रवर्षे पूर्णे, हे राजश्रेष्ठ, पूर्वं धूममयी भयङ्करी रूपा जाता। तां दृष्ट्वा देवा अञ्जलिपुटैः प्रणम्य तां स्तोतुम् आरब्धवन्तः। "नमस्ते सर्वव्यापिके देवि, नमस्ते सर्वपूजिते। नमोऽस्तु ते पराम्बिके, पुनः पुनः ब्रह्मसम्भवे। नमस्ते कमललोचने, पुनः पुनः जगन्मातः। स्वस्वरूपस्थिते देवि, संसारलक्षणं त्वमेव। त्वमेव वृद्धिः, त्वमेव पन्थाः, कर्त्री च त्वमेव। शची लक्ष्मीः पार्वती च त्वमेव। यदत्र त्रिषु लोकेषु सतत्त्वं विद्यते, हे देवदेवि, तत्सर्वं त्वमेव। यथा काष्ठं वह्निना, वस्त्रं सूत्रेण, तथैव सर्वं त्वया व्याप्यते।" इति। ततः सा देवी प्रोवाच—"वरं शीघ्रं वृणीध्वं, हे श्रेष्ठदेवाः। किं गूढं निलयं कृत्वा गुहायां वसथ?" देवाः ऊचुः—"स तेन अस्माभिः त्रैविधं जगत्—चराचरं सर्वं—व्याप्तम्। अस्माकं यज्ञभागः हरितः, स दानवेभ्यः दत्तः। दानवान् हत्वा शक्रः स्वस्थानं पुनः प्राप्नुयात्।" सा देवी उवाच—"मम तु न कोऽपि विशेषोऽस्ति, हे श्रेष्ठदेवाः। तस्मात् तान् निगृह्य शक्रादीन् पुनः स्वर्गे स्थापयिष्यामि। दूत त्वं शीघ्रं किल कालिङ्गदानवस्य समीपं गत्वा वद—'स्वर्गात् शीघ्रं निर्गच्छ।' या सा पूजिता जननी लोकानां, सा परमा। त्वं स्वस्थानं शीघ्रं प्रतियाहि; इन्द्रः स्वर्गं गच्छतु।" ततः कालिङ्गो गर्वितः मन्यते—"अहं लोकनाथः" इति। स उवाच—"नाहं तां जानामि, न तान्; यदाज्ञया मम, तत् गत्वा वद। न कदापि त्वां स्वर्गे प्रवेष्टुम् अनुमन्ये; तथापि दूत, न ते प्राणान् हरिष्यामि। यदि मम जननीं दर्शयिष्यसि, तर्हि—" स उवाच—"त्वया सह तत्र गमिष्यामि यत्र सा वसति।" ततः अर्बुदो दूतः कोपात् शीघ्रं जगाम। बाष्कलिं समुपेत्य दृष्ट्वा, देवा इन्द्रप्रधानाः, भीतिभारात् दिशः सर्वाः प्राद्रवन्। यत्र मम जननी वसति, स अर्बुदशैलः नाम पर्वतः।" ततः कालिङ्गो देवीं प्रार्थयामास—"भद्रे सुश्रोणि, मम पत्नी भव। अहं सदा तव वशे स्थितः। मम राज्यं सर्वमपि तव अधिकार एव भविष्यति।