शुभायां त्रयोदश्यां रात्रौ सुखदायामहं द्विजश्रेष्ठ इह स्थितुं निश्चितवती। तदा देवी सस्मितं प्रोवाच—"इदं तीर्थं मम नाम्ना प्रसिद्धं भवतु, शुचिस्मिते।" पुनरपि तस्यैव कृपया "तव नाम्ना अपि एष तीर्थविशेषः ख्यातिं गमिष्यति," इति उक्तमभवत्। यः कश्चन त्रयोदश्यां रात्रिसंधौ अस्मिन्स्नानं कुर्यात्, स पुण्यलाभी स्यात्। अत्र, द्विजोत्तम, मम सन्निधिः नित्यं भविष्यति। एवं देवी उक्त्वा, तत्रैव दिव्यतेजसा सर्वान् जनान् विस्मययन्ती अन्तर्हिता बभूव। एतदर्थं पिण्डोदकतीर्थस्य माहात्म्यं तृतीयार्बुदखण्डे सप्तमे प्रभागे एकाशीतिसहस्रसंख्यायां स्कन्दमहापुराणे एकविंशतितमोऽध्यायः समाप्तः। सा देवी सर्वकामदायिनी, इह लोके परत्र च जनानां सर्वान् इच्छितफलप्रदायिनी अस्ति। सा एव विश्वव्यापिनी शक्तिः यस्या विश्वमिदं व्याप्य स्थितमस्ति। पुरा देवयुगे कलिङ्गनामकः दैत्यराजा बभूव। तेन त्रैलोक्यं चराचरं व्याप्य, सर्वैः देवैः सहितः ब्रह्मलोकमधिगम्य स्थितः। तेन दैत्येन देवमानुषाः सर्वे भीताः अभवन्। वसवो मरुतः साध्याः विश्वदेवाः दिव्यर्षयश्च सर्वे सन्तप्ताः। तेऽपि दानवाः स्वयमेव यज्ञानां भागान् उपयुंजन्। अद्यापि तदेव यद् देवतेभ्यः हृतं त्रैलोक्ये प्रसिद्धं। भयात् तीव्रात् ते देवाः अदृश्याः भूत्वा तत्रैव स्थितवन्तः। केचित् एकभुक्ताः, केचित् उपवासनिष्ठाः, अपराः वायुभोजनाः अभवन्। अन्ये तपसा घोरमपि दुःखं सहन्तः, केचिद् जपहोमपरायणाः, अन्ये ध्याननिष्ठाः। स्वकार्यार्थं परमशक्तिं देवीं सम्यक् पूजयन्तः, राजन्, तेन सर्वे कर्मबंधनात् मुक्तिमवापुः। ततः, नृपश्रेष्ठ, सहस्रवर्षपर्यन्तं काले गते, पूर्वं धूमरूपा भीषणाकृतिः एकदा जाता। तां दृष्ट्वा देवाः कृताञ्जलयः स्तुतिं चक्रुः—"नमस्ते सर्वव्यापिके देवि, सर्वपूजिते नमः। नमः परायै देव्यै, पुनः पुनः ब्रह्मसम्भवे। नमस्ते कमलाक्ष्यै, पुनः पुनः जगन्मातः। स्वस्वरूपस्थिते देवि, संसारलक्षणेऽपि त्वमेव। त्वमेव वृद्धिः, मार्गः, कर्त्री; त्वं शची लक्ष्मी पार्वती च। यदत्र त्रिषु लोकेषु सतत्त्वं विद्यते, तत्सर्वं त्वयि स्थितम्। यथा दारु अग्निना, वस्त्रं सूत्रेण, तथैव त्वयि सर्वं प्रतिष्ठितम्।" "वरं शीघ्रं वृणीष्व, देवश्रेष्ठ," इति देवी प्रोवाच। "किं कारणं रहसि गुहायां वससि?" देवाः ऊचुः—"तेन त्रैलोक्यं चराचरं व्याप्य स्थितम्। अस्माकं यज्ञभागः दानवेषु निहितः। दानवान् निहत्य, शक्रः स्वस्थानं प्राप्नुयात्।" देवी अवदत्—"मम पक्षे विशेषो नास्ति, देवश्रेष्ठ। अतः तान् निगृह्य शक्रं चान्यान् च स्वर्गे स्थापयिष्यामि।" ततः देवी दूतं प्रेषयामास—"त्वं शीघ्रं गच्छ, कलिङ्गदैत्यं ब्रूहि—'स्वर्गं त्यज शीघ्रं।' सा जगन्माता, देवानां पूजिता, परमा भवति। त्वं स्वस्थानं गच्छ, इन्द्रः स्वर्गं प्राप्नुयात्।" एवमुक्त्वा देवी, "स्वयं जगतां स्वामीति अहं गर्वेण उक्तवती," इति।