चन्द्रमा प्रार्थितमपि दुष्प्राप्यं वरं दातुमहं त्वां प्रति प्रतिजाने, हे लोकनाथ। मम शरीरं क्षयेन पीडितमस्ति, महात्मनः शापं च न कोऽपि निवर्तयितुं समर्थः। अतः मम वचनेन सर्वासां कन्यानां तुल्यं व्यवहारं कर्तव्यमिति ते आज्ञापयामि। हे सोम, कृष्णपक्षे त्वं क्षीणो भविष्यसि, शुक्लपक्षे तु वर्धिष्यसे। यः कश्चिद् भक्त्या अत्र स्नानं करोति, स निःसंशयं परमं पदं प्राप्नोति। अत्र पिण्डदानं कृत्वा, हे देवेश, पितरः स्वर्गं यान्ति। यतः तव तेजः अत्र शुद्धसलिले तीर्थे लब्धमस्ति, अतः एषः प्रसिद्धः प्रभासतीर्थः इति ख्यातिं गमिष्यति। ये जनाः अत्र स्नानं कुर्वन्ति, ते परमं स्थानं प्राप्स्यन्ति। तेषां, हे सोम, पुण्यं गयायां पिण्डदानस्य तुल्यं भविष्यति। चन्द्रमा अपि दक्षजन्मनः सर्वाः पत्न्यः उपभुक्तवान्। तत्रैव तीर्थे, यत्र द्विजातिभिः पिण्डोदकदानैः तपः कृतमासीत्, प्राचीनकाले पिण्डोदकः नाम ब्राह्मणः आसीत्। स राजन्, मन्दबुद्धित्वात् अध्ययनं कर्तुं न अशकत्। तस्मिन्नेव काले च स्थले, सरस्वती देवी स्वयमेव प्रादुरभवत्। सा ब्राह्मणं श्रान्तं वैराग्ययुक्तं च दृष्ट्वा, "कस्मात् त्वं हृदि नन्दितः नासि? किमर्थं अत्र आगतः?" इति पप्रच्छ। स ब्राह्मणः उवाच, "विद्याविहीनः सन्, भगवति, मम जीवने किं प्रयोजनम्? मम जिह्वाग्रे देवी सरस्वती न सञ्चरति; अतः मम वाचा हीनजीवनात् मृत्यु मे श्रेयः।" सरस्वती उवाच, "त्रयोदश्याः शुभरात्रौ, हे द्विज, अहं अत्रैव वत्स्यामि। एतत् तीर्थं मम नाम्ना प्रसिद्धं भवतु, सुस्मिते।" पुनः उवाच, "एवं ते नाम्ना एषः पुण्यस्थलः ख्यातिं यास्यति। यः कश्चित् त्रयोदश्याः संधिकाले अत्र स्नानं करोति, स..." "अत्रैव, हे द्विजश्रेष्ठ, मम सन्निधिः सदा भविष्यति।" इत्युक्त्वा सा देवी तत्रैव अन्तर्धानमगच्छत्, तस्य तीर्थस्य प्रभावात् सर्वे जनाः विस्मिताः अभवन्। एवं प्रभासखण्डस्य तृतीयार्बुदखण्डे सप्तमे स्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसहस्रश्लोकसंख्यायां पिण्डोदकतीर्थमाहात्म्यनामैकविंशोऽध्यायः समाप्तः। सा देवी सर्वान् कामान् इहामुत्र च जनानां ददाति। सा एव शक्तिः या सर्वं विश्वं व्याप्तवती अस्ति। प्राचीनकाले देवयुगे कश्चन दानवराजः कालीङ्गः नाम आसीत्। तेन सर्वं चलाचलजगद् व्याप्य, स ब्रह्मलोकं समस्तैः देवैः सह प्राप्तवान्। तेन दानवेन सर्वे देवाः मनुष्याश्च भीताः अभवन्। वसवः मरुतः साध्याः विश्वदेवाः दिव्यर्षयः च—सर्वे तैः दानवैः एव यज्ञभागाः उपभुक्ताः। ये यज्ञांशाः देवात् अपहृताः, तेषां कीर्तिः अद्यापि त्रिषु लोकेषु प्रसिद्धा। अतिभयात् ते अदृश्याः भूत्वा तत्रैव स्थिताः। केचन एकभक्तेन जीवितवन्तः, केचन उपोषितवन्तः, अपराः वायुभक्ष्यैः जीवितवन्तः। केचन घोरं तपश्चक्रुः, अन्ये जपहोमपरायणाः, अन्ये ध्याननिष्ठाः। सर्वे स्वार्थसिद्धये परां शक्तिं देवीं उपास्य, पापबन्धनात् विमुक्तिं प्राप्तवन्तः।