यमेन तस्य कृते भीषणाः नरकाः निर्मिताः। तस्य स्पर्शेन तत्र निवसन्तः सर्वे नरकवासिनः सुखं प्राप्तवन्तः। तद्विस्मिताः तत्र सुखोत्पत्तिं वर्णयामासुः। ततः वैवस्वतः यमः उवाच—‘पृथिव्यां अर्बुदगिरिः अस्ति।’ तत्र सः मृत्युम् उपागमत्; तस्य हेतुः अत्र उद्घाट्यताम्। तत्र गजेन गृहीतः सः अधमः राजा निधनं प्राप्तवान्। यमः उवाच—‘सः शीघ्रं विमुक्तः भवतु, अन्ये च अत्र न आनयन्तु।’ ततः यमस्य आज्ञया तैः पार्षदैः सः विमुक्तः अभवत्, राजश्रेष्ठ। यः तत्र भक्तियुक्तः स्नानं करोति—तस्माद् यत्नेन तत्र स्नानं कर्तव्यम्। तत्र पुरुषः विधिवत् श्राद्धकर्म अपि कुर्यात्। एवं अठारशोऽध्यायः समाप्तः, ‘यमतीर्थमहात्म्य’ नाम्ना, अर्बुदखण्डस्य तृतीयभागे, सप्तमे प्राभासे, स्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसहस्रश्लोकसमाप्तः। तत्र वराहतीर्थं हरिप्रियं सदा निवाससुखदं वर्तते। तत्र वराहरूपेण पृथिवी उत्थापिता। अहम् अपि मनसा शुभं वैकुण्ठं पुनः गमिष्यामि। तेनैव रूपेण, हे हरि, त्वं सदा तत्र तीर्थे स्थितो भव। अहम् अपि तव वचनानुसारं सदा लोकहिते स्थितः स्याम्। मम पुरतः पुण्यह्रदः शुद्धजलसम्पन्नः अस्ति। तत्र भक्तियुक्तः स्नानं कृत्वा ब्रह्महत्यापापात् विमुक्तः भवति। तत्र पितरः सृष्टिप्रलयपर्यन्तं तुष्टाः भवन्ति। तस्मिन्नेव दिने, राजश्रेष्ठ, स्नानं व्रतं च कर्तव्यम्। यः भक्तियुक्तः तत्र तर्पणं पिण्डदानं च कुर्यात्—तत्र ब्राह्मणश्रेष्ठाः दानं स्तुवन्ति। यावत् रोमसमाख्या तावतीः वर्षाः स्वर्गे वासं लभते। एकादश्यां विशेषतः उत्तमं स्नानं कर्तव्यम्। एवं एकोनविंशोऽध्यायः समाप्तः, ‘वराहतीर्थमहात्म्य’ नाम्ना, अर्बुदखण्डस्य तृतीयभागे, सप्तमे प्राभासे, स्कन्दमहापुराणे एकाशीतिसहस्रश्लोकसमाप्तः। तत्र, पूर्वं प्रभा च महातेजस्वी सोमेन सह आगता। राजन्, दक्षस्य कन्याः सप्तविंशतिः आसन्। तेषु सः सदा रोहिण्यां रमणीयं अनुभूय। पितरं गत्वा प्रणम्य, ताः अश्रुपूर्णलोचनाः उवाचुः—‘हे प्रजापते, वयं निर्दोषाः पतिना त्यक्ताः। सर्वेषां हितं कुरु, देवश्रेष्ठ।’ सः उवाच—‘मम कन्याः समं पश्य।’ ततः चन्द्रः लज्जया पूर्णः तं प्रत्युवाच। दक्षस्य गमनानन्तरं चन्द्रः पुनः रोहिण्यां संलग्नः अभवत्। पुनः सर्वाः कन्याः दुःखिता दक्षं गत्वा उवाचुः—‘दुःखेन क्लिष्टाः, मृत्युम् आगमिष्यामः, न संशयः।’ दक्षः उवाच—‘मम वचनं न शृणोः, अतः दोषं कृतवान्। अतः क्षयेन क्षयिष्यसि, न संशयः।’ क्षयेण पीडितः चन्द्रः प्रतिदिनं क्षीयमानः अभवत्। सः चिन्तयामास—‘किम् अहं करोमि इमं घोरशापं प्रति?’ तद्विचार्य अर्बुदगिरिं अगच्छत्। दशसहस्रवर्षेभ्यः अनन्तरं महादेवः तेन तुष्टः अभवत्।