महान् देवः तं नृपं समालोक्य उवाच – “वरदः अहं, राजन्। यत् दुष्करम् अपि, तत् ते दास्यामि। त्वया सन्तुष्टः अस्मि।” तदा विश्वावसुस्तमिदं प्राह – “देवश्रेष्ठ, दृढनिश्चयेन मनसा लिङ्गं ध्यायन् यः सिद्धेश्वरं समीपं गच्छति, सः सहस्रशः सिद्धिं प्राप्नोति। तस्य लिङ्गस्य प्रभावेन इच्छितम्-अनिच्छितं फलम् लभ्यते। न कश्चित् यज्ञं करोति, न दानं ददाति। यदा यज्ञ-दानयोः विघ्नः भवति, राजश्रेष्ठ, तदा इन्द्रः तं विघ्नं ज्ञात्वा तस्य विघ्नाय प्रवृत्तः। तथापि सिद्धेश्वरस्य सन्निधौ, राजश्रेष्ठ, यः जनः माघस्य चतुर्दश्यां सोमवारे पूजनं करोति, तस्य आजपि सिद्धिः जायते; एष सत्यं यथा उक्तवान्। यं दृष्ट्वा नरः सर्वपापैः मुक्तः भवति; देवाः अपि तं दृष्ट्वा दैत्यान् विजितवन्तः। किं दैत्याः देवान् जित्वा महतीं कीर्तिं प्राप्तवन्तः? इति निश्चित्य सः अर्जुन पर्वतम् अगच्छत्। तत्र सः शिवलिङ्गं स्थापयामास, धूपैः, गन्धैः, लेपैः च। सहस्रवर्षान्ते भगवतः शिवस्य तुष्टिः अभवत्। तदा शिवः उवाच – “वरं वृणुष्व, शुभे, यद्यपि सः दुष्करः भवेत्।” येन तं प्राप्तवन्तः प्राणीणः मृत्युमध्ये अपि जीवन्ति। पुनः शिवः शुक्राय उवाच – “मम अन्यं वरं वृणुष्व।” यः नरः श्रद्धया लिङ्गं पूजयति, तव कृपया तस्य मृत्युभयम् अल्पं भवतु। देवैः दानवान् बहुशः युद्धे हतान् अपि, तस्य ज्ञानबलात् ऋषिः पुनः जीवितवान्। तत्र यः स्नानं विधिवत् करोति, सः पापात् विमुक्तः भवति। यदि जलदानेन तुष्टाः, तर्हि पिण्डप्रदानस्य महत्त्वं किम्? मनिकर्णिका नाम स्थलम् सर्वलोकेषु प्रसिद्धम्। तत्र राजन्, वलखिल्याः महर्षयः सिद्धिं प्राप्तवन्तः। तेषां शुद्धचित्तानां तत्र उपविष्टानां समये, किरातस्त्री मनिकर्णिका नाम्ना, तृषार्ता, मध्याह्ने तत्र आगता। तस्मिन्नेव क्षणे दिव्यरूपधारी कश्चित् प्रकटितः। ततः तस्याः पतिः आगच्छत्, तां अन्वेष्टुम् उद्यतः। सः उवाच – “यदि मम पत्नी, सुन्दरी, इह आगता दृष्टा वा—” तृष्णया पीडितः, क्षुधया अभिभूतः, पुनः पुनः रुदन्। तस्य दिव्यरूपम् प्राप्तम्, यत् सुरैः अपि दुर्लभम्। सः उवाच – “त्वमपि शीघ्रं अस्मिन जलस्थले स्नानं कुरु।” ततः सः पुत्रेण सह तस्मिन जलप्रपाते प्रविष्टः। तत्र जलकुण्डे दुःखितः, मृत्युम् प्राप्तवान्। ततः सा तेन सह चितां निर्माय, अग्निं प्रज्वलितवती।