श्रद्धया यः पुरुषः हृषीकेशं अभिषिञ्चति, यः च एकाग्रचित्तः तस्य पुरतः मार्जनं करोति, स निःसंशयं विष्णुलोके मुदं लभते। कार्तिकस्य शुक्लपक्षे एकादश्यां, हे नृपश्रेष्ठ, यावत्स्वकृतं बहुजन्मार्जितं पापं प्रकाशयति, तावत् हृषीकेशस्य पञ्चामृतैः पूजनं यः करोति, स सर्वप्रयत्नेन तं हृषीकेशं पूजयेत्। विशेषतः सदा हृषीकेशस्य पूजनं कर्तव्यम्। एषा विधिः प्राचीनैः सिद्धैः प्रतिष्ठिता, या जीवेषु परमं सिद्धिप्रदा इति। तत्र विश्वावसुर्नाम सिद्धः महत्तपः अकरोत्। स कोपं मदं च सर्वेन्द्रियकृत्यानि च जितवान्; तेन राजा तुष्टः सञ्जातः, स्वयमेव तस्य पुरतः प्रादुरासीत्। स देवदेवः तं उवाच—‘‘वरं दास्यामि, हे नृप, यं किञ्चिदपि दुष्प्राप्यं स्यात्, तव प्रीतोऽस्मि।’’ विश्वावसुः उवाच—‘‘देवश्रेष्ठ, दृढनिश्चयेन मनसा यः लिङ्गं ध्यायति, स सिद्धेश्वरं समाश्रित्य सहस्रशः सिद्धिं प्राप्नोति। तस्य लिङ्गस्य प्रभावात् इच्छितमनिच्छितं फलं लभते।’’ तत्र न यज्ञः क्रियते, न दानं दीयते। यदा यज्ञदानयोः विघ्नः भवति, तदा इन्द्रः तस्य विघ्नाय प्रवृत्तः। तथापि तत्र सिद्धेश्वरस्य सन्निधौ, हे नृपश्रेष्ठ, यः कश्चित् माघस्य चतुर्दश्यां सोमवारे पूजनं करोति, तत्रापि अद्यापि सिद्धिः सम्पद्यते—एषा मया सत्यं उक्तम्। यस्य दर्शनमात्रेण नरः सर्वपापैः मुक्तो भवति, तं दृष्ट्वा देवाः दैत्यान् जितवन्तः। किं तैः दैत्यैः, ये देवांश्च विजित्य महतीं कीर्तिं प्राप्नुवन्? इति निश्चित्य सः अरबुदगिरिं गत्वा, तत्र शिवलिङ्गं स्थापयामास, धूपगन्धलेपनैः पूजनं चकार। सहस्रसंवत्सरान्ते भगवतः शिवस्य तुष्टिः अभवत्। तदा सः ‘‘वरं वृणीष्व, शुभ्र, यः किञ्चिदपि दुष्करं स्यात्’’ इति शिवेन प्रोक्तः। येन तैः प्राणिनः मृत्युसंख्या अपि सति जीवन्ति। पुनः सः शुक्राय उवाच—‘‘मत्तः अन्यं वरं वृणीष्व।’’ तदा यः श्रद्धया लिङ्गं पूजयति, तव प्रसादात् तस्य मृत्युभयं अल्पं भवतु। यदा देवैः दानवान् युद्धे बहुशः हतान्, तदा तस्य ज्ञानबलात् मुनिः तान् पुनरुत्थापितवान्। तत्र यः सम्यक् स्नानं करोति, स पापैः विमुच्यते। यदि जलमात्रेण तृप्यन्ति, तर्हि पिण्डदानस्य फलं कियत्? मनिकर्णिका नाम यः देशः, स सर्वेषु लोकेषु प्रसिद्धः। तत्र, हे राजन्, महर्षयः वालखिल्याः सिद्धिं प्राप्तवन्तः। तत्र ते विशुद्धचित्ताः मुनयः उपविष्टाः आसन्। तत्रैव मनिकर्णिका नाम किरातकन्या आसीत्। एवं पावनं चरित्रं श्रुत्वा, श्रद्धालो जनः विष्णुशिवयोः पूजनं कृत्वा, पापान्मुक्तः, सिद्धिं च प्राप्नोति।