शृणु, राजन्, हरिदिनं यदा आगच्छति, शुक्लपक्षे वा कृष्णपक्षे वा, तदा सर्वशक्त्या विधिपूर्वकं हरिं पूजयेत्। यः हृषीकेशं पूजयति, स पुनर्जन्म न प्राप्नोति। एकः सर्वतीर्थानि सेवते, एकः ब्राह्मणेभ्यः सर्वदानानि ददाति, एकः सहस्रं कन्याः विधिवत् विवाहे ददाति, एकः कुरुक्षेत्रे सूर्यग्रहणे परमं दानं यच्छति, एकः अग्निष्टोमादीनि यज्ञान् सम्यक् दानसमेतान् कुरुते, एकः हिमालयं गत्वा तत्र देहं त्यजति, एकः भृगुपातनं सुतीर्थे देहं त्यजति, एकः उपवासनं कृत्वा प्राणान् त्यजति, एकः ब्रह्मज्ञानं श्रुत्वा तत्त्वज्ञः वाग्मी च तद् कथयति, एकः गयायां पितृपक्षे पितृश्राद्धं विधिवत् कुरुते, एकः एकचित्तः सहस्रं चान्द्रायणव्रतानि कुरुते, एकः सम्यक् व्रतं तपश्च सहस्रवर्षाणि पालयति, एकः ब्राह्मणः चतुर्वेदं सम्यक् पठति। किम् अधिकं वक्तव्यम्? शृणु संक्षेपेण, राजन्। तस्मात् सर्वशक्त्या हरिसन्निधौ स्थातव्यम्। एकस्मिन्स्थाने हृषीकेशः, अन्यस्मिन्कर्णीकेश्वरः। महानपि पापी हरिसन्निधौ गच्छति। यः हृषीकेशाय एकं पुष्पं ददाति, राजन्, यः भक्त्या हृषीकेशं अभिषिञ्चति, यः एकचित्तः तस्य पुरतः मार्जनं कुरुते, स विष्णुलोके मुदं प्राप्नोति—नात्र संशयः। कार्तिकस्य शुक्लपक्षे एकादश्यां, राजन्, यः बहुजन्मार्जितं पापं प्रकाशयति, यः पञ्चामृतैः हृषीकेशं पूजयति, तस्मात् सर्वशक्त्या हृषीकेशं पूजयेत्। विशेषतः सदा हृषीकेशस्य पूजनं कर्तव्यम्। पुरा सिद्धैः स्थापितं तद् स्थानं जीवेषु सिद्धिदं सम्यक्। तत्र विश्वावसु नाम्ना सिद्धः महत्तपः अकरोत्। स कोपं मदं सर्वेन्द्रियवृत्तिं च जित्वा स्थितः, तेन प्रसन्नः राजा तस्य पुरतः स्वयम् अभूत्। महादेवः तं उवाच—"वरदः अहम्, राजन्। तव तुष्टः अस्मि, दुर्लभं अपि दास्यामि।" विश्वावसु उवाच—"देवश्रेष्ठ, अस्मिन्लिङ्गे दृढचित्तया ध्यानं कृत्वा—" ततः सिद्धेश्वरं उपगम्य सहस्रशः सिद्धिं प्राप्नोति। तस्य लिङ्गस्य प्रभावेन इच्छितं अनिच्छितं च फलं लभते। न यज्ञः न दानं तत्र कश्चन करोति। यदा यज्ञदानयोः विघ्नः जायते, राजन्, तदा इन्द्रः तद्विघ्नं ज्ञात्वा तद्विघ्नाय प्रयत्नं अकरोत्। तथापि सिद्धेश्वरसन्निधौ, राजन्, यः माघस्य चतुर्दश्यां सोमवारे, राजन्, पूजनं करोति— इति कथा।