तस्मिन्नेव क्षणे तं हरिप्रियं राजानमुपस्थितं विदित्वा भगवान् विश्वेश्वरः प्रसन्नः साक्षात् तत्रैव प्रादुरभूत्। तं समीपस्थितं राजानं मेघनिनादगम्भीरया वाचा हृषीकेशः संबोधितवान्— “वरं वृणुष्व, सौम्य, यं किञ्चिद् दुर्लभमपि ते दातुमिच्छामि।” ततः स अम्बरीषो नम्रचित्तः प्रणम्येदमुवाच— “यदि भगवन् त्वया प्रसन्नेन मयि वरः प्रदीयते, तर्हि मे संसारविनाशनं योगमहात्म्यम् अनुगृहाण, येन प्राप्तमात्रेण नरः साक्षात् संसारात् विमुच्यते। भगवन्, एष योगः विशेषतः कलियुगे दुष्प्राप्यः प्रजानां; यदि त्वं सत्यं प्रसन्नोऽसि, तदा कर्मयोगं अपि मे निवेदय।” ततः केशवः तं राजर्षिं यथायोग्यं धर्ममुपदिश्य, योगस्य रहस्यं विस्तरेण प्रादर्शयत्। तदाकर्ण्य हृष्टमानसः अम्बरीषः पुनरुवाच— “देवदेव, त्वं सदा मम आश्रमे तिष्ठ; अतः अहं विधिपूर्वकं तवैकं रूपं पूजयामि।” स तु प्रतिमां गन्धपुष्पैः सुरभिः द्रव्यैः चन्दनादिभिः च भक्त्या सम्यक् पूजयामास। एवं दीर्घकालं पूजायाः अनन्तरं भगवान् विष्णुः तस्मिन् देवालये स्थिरोऽभवत्। अद्यापि, राजन्, स भगवान् विष्णुः तस्य राज्ञः सत्यवचनं पालयन् तत्रैव वसति। तस्मात् कालात् प्रभृति, महाबाहो, पृथिव्यां कर्मकाण्डस्य प्रवृत्तिः समारब्धा। यः कश्चन नृपार्बुदनगरे भक्त्या हृषीकेशं पूजयति, यश्च महाबाहो, एकादश्यां रात्रौ जागरणं कुर्यात्, स परमं पदं प्राप्नोति, यत् देवैरपि दुर्लभम्। कार्तिके ज्येष्ठपुष्करे कपिलां दत्वा यत् पुण्यमवाप्यते, तदपि—शुक्लपक्षे वा कृष्णपक्षे वा, यदा हरिवासरः आगच्छति—तदा सर्वशक्त्या विधिपूर्वकं हृषीकेशस्य पूजनं कर्तव्यम्; यः हृषीकेशं पूजयति, स पुनर्जन्म न प्राप्नोति। कोऽपि सर्वतीर्थयात्रां करोति, राजेन्द्र; कोऽपि ब्राह्मणेभ्यः सर्वदानानि ददाति; कोऽपि सहस्रकन्यादानं विधिवत् करोति; कोऽपि सूर्यग्रहणे कुरुक्षेत्रे परमं दानं ददाति; कोऽपि अग्निष्टोमादियज्ञान् सम्यग् दक्षिणासहितान् साधयति; कोऽपि हिमालयं गत्वा तत्र देहं त्यजति; कोऽपि भृगुप्रवणस्य सुतीर्थे देहं परित्यजति; कोऽपि उपवासेन प्राणान् त्यजति; कोऽपि ब्रह्मविद्यां शृण्वन् तां वक्तुं समर्थः; कोऽपि गयायां पितृपक्षे श्राद्धं सम्यक् करोति; कोऽपि सहस्रचन्द्रायणव्रतानि एकचित्तः आचरति; कोऽपि सहस्रवर्षं व्रतं तपश्च सम्यक् पालयति; कोऽपि ब्राह्मणः चतुर्वेदं सम्यग् पठति। किं बहुना? शृणु, राजन्, संक्षेपेण। तस्मात् सर्वशक्त्या हरिसन्निधौ स्थितव्यं। एका दिशि हृषीकेशः, अपरस्यां कर्णिकेश्वरः। महापापिनोऽपि हरिसन्निधिं याति।