एवं रक्षांसि, भूतानि, पिशाचाश्च तत्र क्षणेनैव विनश्यन्ति स्म। कीटपतनाङ्गानि, पतङ्गाश्च, पिशाचाः, विहङ्गमाः, मृगाश्चापि—एतेषां रूपतीर्थे कदापि किमपि दुःखं न जातं न भविष्यति च। किमर्थं, ब्राह्मण, इदं तीर्थं सर्वेषां तीर्थानां श्रेष्ठत्वेन कथ्यते? यदा इन्द्रेण स्वराज्यं नष्टं, बलेः त्रैलोक्याधिपत्यं जातं, तदा अदितेः पुत्ररूपेण महाविष्णुः, असुरविनाशकः, प्रादुर्भूतः। स हरिः जातमात्रः सती, अदित्या तं तस्मिन्नेव प्रपातजले स्थापितः। नान्यः कोऽपि हेतुः तत्रास्ति, यथोक्तं तत्सत्यं राजन्। तत्र तिलकवृक्षः सर्ववृक्षेषु श्रेष्ठः सुतवत् संरक्षितः। एवं सम्यगाख्यातं सर्वं ते, तीर्थस्य परमं माहात्म्यं, यत् इहामुत्र कामदं जनानां भवति। एष एव पापनाशकः देशः अम्बरीषराज्ञः प्राचीदिशि स्थितः। यत्र हृषीकेशः स्वयं कलियुगे प्रादुर्भूतः। कृतयुगे च प्राचीनकाले अम्बरीषः पृथिव्याः अधिपः आसीत्। स राजा तत्र तीर्थे इन्द्रियसंयमी अल्पाहारी च वसति स्म। ततः, राजन्, द्विसहस्रवर्षाणि पत्रभोजनमात्रेण जीवन् अवसत्। त्रिसहस्रवर्षाणि पुनः वायुभक्षणेनैव विरमत्। दशसहस्रवर्षान्ते, राजश्रेष्ठ, स देवराजरूपेण ऐरावतगजे समारूढः अभवत्। त्वाम् एव भक्तिपूर्णं दृष्ट्वा अहं निःसंशयं आगतः। अथ अम्बरीषः उवाच— "त्वं मोक्षदाने असमर्थः, वृत्रहन्। स्वागतमस्तु, देवराज; न काञ्चन वरं इच्छामि। तथापि चतुर्भुजः प्रसन्नः सः नूनं मम वरं दास्यति।" एवं श्रुत्वा, "अहं ब्रह्मविष्णुत्रिनेत्राणां अधिपः, राजन्। अन्येषां देवतानां त्रैलोक्यस्य च स्वामी अहमेव। मयि प्रसन्ने सर्वे देवाः प्रसन्नाः भवन्ति। वृत्रहन्, सप्तद्वीपवती पृथिव्याः अहं राजा। जानिहि, प्रिय, हृषीकेशस्य अहं भक्तः, एष निःसंशयम्। दृढनिश्चयेन वज्रं त्वत्संहाराय क्षिप्स्यामि।" इति उक्त्वा सहस्राक्षः जिह्वया ओष्ठौ लिलिह्य चकार। तस्य एवं विक्रियमाणस्य महान्ति अपशकुनानि सञ्जज्ञिरे। तस्मिन्काले मेघैः आकाशं व्याप्तं, पृथिवी कम्पितेति। तत्रैव क्षणे स हरिप्रियः राजा अम्बरीषः उपस्थितः। तदा साक्षात् प्रसन्नः जगन्नाथः तत्र राजानं प्राकाशयत्। हृषीकेशः मेघगम्भीरया वाचा तम् उवाच— "वरणीयं वरं वृणुष्व, शुभं ते, यद्यपि सुदुष्प्राप्यं स्यात्।" अम्बरीषः उवाच— "यदि प्रसन्नो भगवन्, यद्यपि मम वरदानम् उचितम् अस्ति, तर्हि संसारविनाशाय विस्तीर्णं योगविद्यां ददातु। येन सम्प्राप्तेन पुरुषः साक्षात् संसारात् मुक्तो भवति। हे देव, सा योगविद्या कलियुगे विशेषतः दुर्लभा। यदि च त्वं सत्येन प्रसन्नः, कर्मयोगं अपि शंसतु।" ततः केशवः तं राजश्रेष्ठं योग्यतया योगमार्गं विस्तरेण निवेदयामास।