तत्र दिव्याः कन्याः, सिद्धयो यक्ष्यः च, तस्याः पूर्वं प्राप्तं रूपं यथावत् लभन्ति। तस्य स्थानस्य पूर्वदिशि रम्या गुहा अस्ति, यत्र पातालकन्याः स्नानाय आगच्छन्ति। तत्र स्नानं कृत्वा जलं गृह्य, ताः गुहायां प्रविशन्ति। तस्य जलस्य अभिषिक्तः पुरुषः सिद्धिम् आप्नोति; स्वर्गे वा पृथिव्यां वा, तं कश्चन न जयेत्। तस्य पुष्पफलैः सर्वाणि कार्याणि साध्यन्ते। तस्य गुहायाः शिलाः सर्वतः शङ्खसदृशाः सन्ति। तिलचिह्नितं जलं यः स्त्री वन्ध्या पिबति, तस्याः वन्ध्यत्वं नश्यति। यः मृत्युञ्जः रोगपीडितः तत्र स्नानं कुर्यात्, भूतप्रेतपिशाचपीडा तत्क्षणमेव विनश्यति। कीटपतनपिशाचपक्षिपशवः अपि तत्र लाभं प्राप्नुवन्ति। रूपतीर्थस्य एतादृशं कदापि न जातं न भविष्यति। किं कारणं, ब्राह्मण, यत् सर्वतीर्थेषु श्रेष्ठत्वं प्राप्नोति? यदा इन्द्रः राज्यं हृतवान्, बलेः त्रैलोक्यनाथत्वं प्राप्तम्, तदा अदितेः पुत्रः महाविष्णुः, असुरनाशकः, उत्पन्नः। हरिः जातमात्रः सलिलधारायां स्थापितः। हे राजन्, अन्यत् कारणं नास्ति; यद् उक्तं तद् सत्यम्। तिलकवृक्षः सर्ववृक्षेषु श्रेष्ठः पुत्रवत् पालितः। सर्वं तव कथितम्—तस्य तीर्थस्य परमं यशः, यः इह अमुष्मिन्च लोकयोः सर्वकामान् ददाति। एष उत्तरपूर्वदिशि अम्बरीषस्य पापनाशनं स्थानम्। यत्र हृषीकेशः स्वयं कलियुगे प्रकटितः। कृतयुगे अम्बरीषः भूमेः अधिपः आसीत्। तत्र तीर्थे राजा निग्रहितेन्द्रियः अल्पभोजनः स्थितवान्। ततः द्विसहस्रवर्षाणि पत्रभोजनं कृत्वा जीवितवान्। त्रिसहस्रवर्षाणि वायुभोजनं कृत्वा स्थितवान्। दशसहस्रवर्षान्ते, श्रेष्ठराजन्, देवाधिपरूपं धृत्वा ऐरावतं गजं आरोहितवान्। त्वां भक्तिपूर्णं दृष्ट्वा अहं निःसंशयं आगतः। अम्बरीषः अब्रवीत्—त्वं मोक्षं दातुं न शक्नोषि, वृत्रहन्। स्वागतं देवाधिप, अहं वरं न इच्छामि। तथापि चतुर्भुजः प्रसन्नः मे वरं दास्यति। राजश्रेष्ठ, अहं ब्रह्मविष्णुत्रिनेत्रस्य स्वामी। अन्यदेवानां त्रैलोक्यस्य च अधिपः। मया प्रसन्ने सर्वे देवाः प्रसन्नाः भवन्ति। वृत्रहन्, अहं सप्तद्वीपवती भूमेः राजा। मां हृषीकेशस्य भक्तं विद्धि, नूनम्। दृढनिश्चयेन वज्रं तव विनाशाय क्षिप्स्यामि। एवं उक्त्वा सहस्राक्षः जिह्वया ओष्ठं चालयामास। तस्य भ्रमणकाले महान् निमित्तानि प्रादुरभवन्। तदा आकाशं मेघैः आच्छादितं भूमिं कम्पयामास।